سازمان هم سطح

بعضی از قواعد ناگفته کاری که بعنوان فرهنگ کاری ازشون یاد میشه متاسفانه از چند جهت اصلا شان انسانی ندارن و یکی از اون موارد قضیه رییس و زیر دست بودنه. اینکه همیشه یه آقا بالاسر هست که بزنه تو سرت و از قدرتش سو استفاده کنه و زیر دست هم همیشه در حال غر زدن و شاکی بودن از رییس نفهمش! گوگل با وجود اینکه یک شرکت آمریکاییست اما در این زمینه ساختار شکن بود و تمام این قواعد رو بهم زد.(هرچند شرکت هایی دیگر مثل والت دیسنی هم بوده اند اما به یمن استفاده از فن آوری های نوین مثل اینترنت و کامپیوتر، گوگل در مدت کوتاهی سر و صدای زیادی به پا کرده است. یادآوری می کنم از عمر شرکت تنها ۹ سال می گذرد)

در گوگل رییس و زیر دست معنایی نداره و سازمان به صورت آن هرم وحشتناک و مخوف نیست بلکه تا اونجا که امکان داشته سعی شده ساختار شرکت یک سطح باشه تا همه احساس راحتی کنن. هرچند که طبیعتا هر کسی حیطه مسوولیتهای خودش رو داره و همه هم فرهنگ کاری حرفه ای رو دنبال می کنن مثلا تصور بر اینه که اگر کاری سپرده میشه و وظایف تقسیم می شن دیگه هر کسی کار خودش رو به بهترین نحو انجام میده و تازه به بقیه هم کمک می کنه. دیگه قرار نیست حتما یه چماق بالای سر کسی باشه تا کارش رو انجام بده.

اینکه بتونی با مدیر ارشد رده بالا خیلی راحت خوش و بش کنی و حتی پشت شونه اش بزنی و یا حتی سر مسایل مختلف کاری همدیگه رو به چالش بکشین ولو اینکه به صورت تئوریک برد با اون باشه چرا که تجربه کاری بیشتری داره و بازه دیدش گسترده تره، حس خوبی به هر دو طرف میده که دارن در یک محیط انسانی کار می کنن. این یکی از دلایل موفقیت گوگل هست و یکی از مهم ترین دل مشغولی های سرانش که بدلیل بزرگ شدن شرکت یه وقت این قضیه کم رنگ نشه. چرا که هرچقدر یک شرکت بزرگ تر بشه، شانس افتادن در تله کاغذ بازی و رییس بازی و خفه شدن نظرات زیر دست در همان مراحل ابتدایی بسیار بالا میره. این در حالیست که یادمون نره گوگل آدم رو رنده می کنه تا استخدام کنه و خیل عظیمی از متقاضیان رو در همون رده اول رد می کنه و به قولی بهترین ها رو می گیره بنابراین تمام تلاشش رو هم می کنه که محیطی رو بوجود بیاره که خلاقیت ها بیشتر رشد کنن به جای اینکه در نطفه خفه بشن در غیر این صورت انگیزه کارکنان هم از بین میره و شرکت رو به افول خواهد رفت.