لنگ حمام؛ دستمایه کار هنری

حتما تا به حال نام نیما بهنود طراح لباسهایی که با خط نستعلیق تزیین شده اند را شنیده اید که بسیار زیبا هم هستند. اخیرا نیما "لنگ" حمام را دستمایه کارهایش کرده و هنرش را در یکی از پوشش هایی که ریشه در فرهنگ ما داره اما همگی به عنوان جوادترین و بی ارزش ترین پارچه از آن نام می بریم، استفاده کرده است. همان لنگی که برای من پوششی برای مردهای پشمالوی در حمام های عمومی زمان قدیم بوده است و یا همان پارچه قرمز رنگی که رانندگان تاکسی با آب جوی ماشینشون رو تمیز می کنن. اما همون طور که می بینید با هنر نیمای عزیز، این هم زیبا شده و طبیعتا حتما از جنس مرغوب برای پارچه اش استفاده کرده. خب وقتی طرح چفیه در میان اروپایی ها مد می شه چرا لنگ ما نه! فرهنگ ما دریای از چیزهایی ست که می توانیم به عنوان هویت خودمان به دیگران نشان دهیم و آدم وقتی میاد خارج از کشور می فهمه که هر چیزی چه ارزشی داره حتی چیزهایی که فکرش رو نمی کنه و به نظرش مسخره میاد.

بچه که بودم آشنایی از آمریکا پس از سالهای سال آمده بود ایران. این آشنای ما در و دیوار و قالی و گبه رو می بویید. عاشق چهار راه استامبول بود و وسایل قدیمی ایرانی که آنجا به فروش می رفت. قیمت هم برایش فرقی نمی کرد و اگر پدر من و یا اطرافیانش نبودند مغازه دارهای بی انصاف مثل یک گرگ خیره بر جیب او. اون زمان شاید برای مایی که در ایران زندگی می کردم درک حس و حال او امری غیر ممکن بود. من هرگز آن وقت نمی دونستم که آن آشنای ما چه حس و حالی داره اما الان خوب درک می کنم. من سه ساله که ایران نیومدم اما میدونم وقتی برگردم در و دیوار خانه را خواهم بوسید و حتما همون تهران پر دود و اعصاب خورد کن رو برای مدتی دوست خواهم داشت. هویت ایرانی نعمت بسیار بزرگی است. قدرش رو بدونیم و برای زنده کردن و معرفیش به دیگران کوشا باشیم.