آدمهای باهوش، آدمهای باهوش را می شناسند

گوگل، شرکتی است که از همان بدو تشکیل، نوع آوری های بسیاری داشته است و به راستی یک خط شکن در بین سایر شرکتهاست. یکی از این فرقها در نحوه استخدام کارمندانش است. در گوگل احترام زیادی به دانشجویان دکترا و دارندگان مدرک دکترا می گذارند. این در حالیست که اصولا در دنیای بیزنس و شرکتهای بزرگ، داشتن دکترا الزاما به عنوان معیاری برای بررسی توانایی های شما نیست اما گویا موسسین گوگل نظر دیگری دارند(شاید چون خود ایده گوگل از داخل یک پروژه دکترا در آمد). آنها همیشه در گوگل به دانشگاه های خوب سرک می کشند و دنبال دانشجویان نخبه هستند و اعتقاد دارند یک دانشجوی عالی در یک دانشگاه قوی طبیعتا حرفی برای گفتن باید داشته باشد.

از سویی دیگر گوگل به تعداد زیاد مصاحبه هایش معروف است. مثلا بین 8 تا 15 مصاحبه که برای یک سمت شغلی از شخص متقاضی به عمل آورده می شود و این در حالیست که تازه باید از انتهای قیف بسیار تنگ پذیرش رزومه رد شوید. متاسفانه نمی توانم بگویم که گوگل چقدر رزومه دریافت می کند اما باور کنید وقتی در یک جلسه آمار رو دیدم، مغزم سوت می کشید. گوگل در پذیرش بسیار سخت گیر است. شاهد دیگر این مدعا کارها و سمت های خالی اعلان شده در سایت گوگل است. مثلا برای کارهای سوئد به شخصه چندین سمت را می بینم که تقریبا دو سال است که همچنان از روی سفحه برداشته نشده است. یعنی آنکه گوگل حاضر است حتی ضرر بدهد و یا فشار کاری را تحمل کند اما آنقدر صبر کند تا شخصی که به اصطلاح خودشان گوگلی است و حال و هوای مناسب با شرکت را دارد پیدا کنند که طبیعتا کار آسانی نیست.

اما با همه این حرفا گوگل رشد بسیار سریعی دارد و هر هفته چند ده نفر به کار گرفته می شوند. از سمت های پایین و ابتدایی گرفته تا مدیران اجرایی و مدیران پروژه و تکنیسین و غیرو... پس این آدمها از کجا سر و کله اشان پیدا می شود؟ شاید این همه مقدمه چینی تازه رسیده باشد به موضوع مورد نوشتار امروز.

در گوگل شعاری هست که می گوید: آدمهای باهوش، آدمهای باهوش را می شناسند. این یعنی آنکه درصد بسیار بالایی وجود دارد که کارمندی که در گوگل پس از گذشتن از هفت خان رستم و وارد شدن به شرکت، بتواند از بین همکاران سابق، افراد فامیل، دوستان و آشنایان کسانی را معرفی کند که بتوانند مورد بررسی و شانس استخدام قرار بگیرند و این یعنی یک گنج بزرگ برای گوگل.

حتما می دانید که هزینه پایه پیدا کردن یک کارمند معمولی در شرکتی مانند گوگل که مته لای خشخاش می گذارد و هر سوراخی را سرک می کشد تا آدمهای باهوش رو به تور بیندازه بسیار بالاست. هزینه به چند صد هزار دلار و گاهی حتی به میلیون دلار هم خواهد رسید مخصوصا برای مدیران اجرایی که اولا جای خالی هر روزشان باعث هزینه خواهد بود، ثانیا پرسنلی که بخواهند این افراد را پیدا کنند و یا رزومه بخوانند و وقتی که از سایر مدیران گرفته میشود تا شخص جدید را مورد مصاحبه قرار بدهند و هماهنگ شدن کارمند جدید با تیم و بسیاری موارد دیگر، همه باعث میشوند که استخدام یک شخص دارای هزینه سنگینی باشد.

گوگل از طریق همین شعار سعی می کنه که از این هزینه سرسام آور تا اونجا که می تونه کم کنه و همین عامل باعث شده درصد بالایی از کارمندان گوگل، کسی را معرفی کنند که بعدا او نیز کارمند گوگل شده است. در اینجا طبیعتا پالایش اول توسط خود شخص معرف صورت خواهد گرفت چرا که او هرگز کسی را معرفی نخواهد کرد که درصد رد شدنش بسیار زیاد باشد چرا که از اعتبار او در پرونده کاریش خواهد کاست.

از سویی دیگر، مطمئتا شخصی که توسط یک گوگلر معرفی می شود، رزومه اش ارزش نگاه کردن دارد برای همین از استخر بزرگ رزومه های دیگر نیز همان اول جدا می شود. همچنین وقت کمتری تلف خواهد شد تا در مصاحبه ها متوجه بشوند که آیا شخص معرفی شده کارآمد خواهد بود یا خیر چرا که باز مطمئن هستند گوگلری که او را معرفی کرده حتما با سنجیدن موارد این کار را انجام داده.

جالبه بدونید که پشت در توالتهای گوگل زیاد میشه از این آگهی ها دید که میگن کسی رو مثلا برای فلان پوزیشن معرفی کنید و چنانچه اون شخص کارمند رسمی گوگل هم بشه پول خوبی گیر شما می آید. یعنی به ازای معرفی و استخدام رسمی دوستانتان پول خوبی هم میشه به جیب زد.