22 bahman

خیلی از هواپیمایی هما و پرواز مستقیمش از استکهلم به تهران راضی بودم. بعد از اینکه یار من رو رسوند و رفتم سالن انتظار به صورت خیلی اتقافی دوستی رو دیدم که از بچه های دانشگاه بود ومدتها بود ازش خبری نداشتم. خوشبختانه چون الان فصلی نیست که زیاد مسافر بره ایران، تونستیم کنار هم بشینیم و کلی راجع به ایران و دنیا و پیشرفتاش صحبت کنیم.

غذا بهمون چلوکباب برگ دادن و دلستر لیمویی که واقعا خوشمزه بود و بعدش هم بهمون یه سری دیگه اسنک و خرت و پرت دادن. خلاصه همه اش در حال خوردن بودیم. باید بگویم که هما توی این قضیه به مانند بسیاری از شرکت های هواپیمایی دیگر گدا بازی در نیاورد و به عنوان یه مسافر خیلی راضی بودم.

چمدونها رو گرفتم و به سمت در خروجی و بغل کردن برادران و ریختن اشک بعد از دیدن پدر. مامان نیومده بود استقبال چون راه دوره و اذیت میشد و مونده بود خونه. گم شدن راه از فرودگاه امام تا خونمون، بهونه ای داد که پدر و پسر کلی حرف بزنن. دیدن مادر و دوباره اشک شادی ریختن همانا. مادر پیر شده و موها سفید اما چیزی نپایید که خیلی سهوی از زبان پدر بفهمم که پدر بزرگ روزها پیش درگذشته و مادر به من نگفته تا روحیه ام خراب نشه. این بار برای از دست رفته ای گریستم. بابا بزرگ دیگه در میون ما نیست.

از فردای روز رسیدن مشغول گرفتن عکس از در و دیوار و تلویزیون و پای درد دل مادر نشستن بوده ام. دفتر تازه تاسیس برادرم رو دیدم و چون تلویزیون برنامه های به مناسبت دهه فجر داشت، راه به راه از برنامه های مختلف شات گرفتم. همه چیز برام جدیده. حتی جوب آب! دوربین دیجیتال هم که دم دست و خیالم راحت. از هرچی دوست داشته باشم عکس میگیرم هرچند عکاسیم اصلا خوب نیست. توی این گیر و دار کارهای کنفرانس که از نظر وقت مجبور شدیم یه هفته هم عقبش بندازیم، سرماه خوردم به شدت. فردا دارم میرم دکتر ببینم چی میگه. من زود سرما می خورم و واقعا زجر می کشم تا خوب شم.

هنوز تهران را ندیده ام هرچند چند بار کوتاهی که بیرون رفتم سینه ام به شدت می سوخت و هوا اینجا زرد است. ماشین ها خیلی نزدیک به هم حرکت می کنند و من از حرکت ماشینها در اتوبان جدا می ترسم. انگار نه انگار که 22 سال قبل خودم همین جا زندگی کرده ام ولی خب هرگز ویراژ نداده ام!

دلم می خواست برای سی امین سالگرد پیروزی انقلاب برم بیرون و بتونم عکس بگیرم چون امسال تبلیغات خیلی زیادی برای این مراسم کرده بودند ولی حالم خیلی خراب بود و در عوضش از تلوزیون برنامه ها و سخنرانی رییس جمهور رو گوش دادم. از تلویزیون گفتم. تبلیغات تلوزیون خوشکل شده و کلی جلوه های ویژه کامپیوتری بهش اضافه کردن. شبکه 8 اضافه شده که شبکه قرآنیست. مجری ها کت و شلوارشون خیلی خوشکل شده و دیگه مثل قدیما زشت و بی ریخت نیستند.

به شدت دنبال کارهای کنفرانس هستیم و امیدوارم که این بار عقب نیفته. کمی کند پیش میره و وقت من هم محدود. سرعت اینترنت در حد بسیار کلافه کننده ای هست و جدا عذاب بزرگیه. اینجا دیال آپ دارم و فقط می تونم یه دونه پنجره رو باز کنم و جیمیل هم به سختی میاد. یه عکس هم از صفحه فیلترینگ این سرویس دهنده اینترنتی گرفتم که خب خیلی خوشکله اما عملا داره به شعورت توهین می کنه که کجا برو و کجا نرو. گفتنی ها زیاده. سعی می کنم از دیده هام بیشتر بنویسم.