تهران شهری بدون لبخند

جدای از عادت همیشگی و ویژگی ذاتیم مبنی بر لبخند زدن به دیگران، زندگی در سوئد به من این اشتیاق رو داده است که هر روز صبح که به سر کار می روم و یا در محیط اجتماعی ظاهر می شوم به دیگران لبخند بزنم چرا که من به محیط اطرافم و مردم اهمیت می دهم و نگاه کردن به تیپهای مختلف و رفتار و حرکات برایم جالب است. اما از وقتی به تهران آمده ام با حقیقتی تلخ مواجه شده ام. حقیقتی که شاید پیش از این برایم ملموس نبوده است. تهران شهری بدون لبخند است.

می روم کارت موبایلم رو شارژ کنم، سلامی و صبح بخیری به خانم جوانی که فروشنده است به همراه لبخندی کوچک اما پاسخی نمی شنوم و در عوض با چهره ای عبوس رو به رو می شوم. در خیابان راه می روم و گاهی چشم در چشم عابری می افتد، پیرزنی و یا پیرمردی، جوانی همجنس و یا خانمی و هیچگاه در تمام این مدت ندیده ام که پاسخ لبخندم را بگیرم. چشمهایم به چشمهای مسافری می افتد که در اتوبوس و کنار پنجره نشسته و باز هم همان لبخند و این طور حس می کنم که این هموطن سالهاست که با لبخند بیگانه است.

موارد دیگری هم دیده ام که شاید توضیحش سخت باشه اما اینجا تا دلت بخواد غر و لند و نداشتن اعصاب و حق همدیگه رو خوردن مشهوده. از کنار هر کسی رد میشم یا با موبایلش و یا با دوستی در حال فک زدن بر سر پول در آوردنه حتی واکسی کنار دیوار! همه به دنبال پول هستند. انگار فقط در تمام دنیا، همین تهرانه که مردمش نیاز به پول دارند. انگار همین تهران است که از آسمان سوراخ شده و مردمش افتاده اند پایین و وقت ندارند و به زمین و زمان فحش می دهند و معرفت واژه ای ناشناخته برایشان است و فقط باید به فکر خودشان باشند. نوشتم که بگویم لبخند یادتون نره. از فردا دوباره راجع به چیزهای خوب خواهم نوشت. اینجا خیلی تغییر کرده است.