انگیزش شخصی

یکی از دلایلی که کارآفرینی سخته، کند پیش میره و ریزش بسیاری داره(منظور از ریزش اینه که بسیاری از ایده ها به مرحله سودآوری و نتیجه دلخواه ابتدایی نمی رسن و از بین می رن و به قولی درش تخته میشه)، همانا مساله انگیزه شخصی و چیزیست که من نامش را "چاه خود جوش" می گذارم. یک چیزی مرا به شدت آزار میده از فیدبکهایی که بعضی از شماها می دید و اون اینه که چرا انقدر انگیزه های شخصیتون ضعیفه؟ بعضی وقتا من متهم می شم که اینجا از بدیهیات می نویسم ولی چطور میشه که پرسش های بسیاری میگیرم که نشان دهنده اینه که بدیهیات رو خیلی ها نمی دونن و یا فقط اسمش رو شنیدن و ماهیتش رو بلد نیستن و یا اصلا بهش اعتقادی ندارن. اینجا بحث من نوعی نیست. اینجا بحث اینه که اگر قراره یک شخص کاری رو انجام بده، اصولش رو باید بدونه و بعد شروع کنه. دلیل این ههم سردرگمی در چیست؟

انگیزه شخصی شما کجاست؟ چرا هیچ عاملی باعث نمیشه که بخواید صبح زود با رضایت کامل پاشید و یا شبها تا دیر وقت کار کنید و نه برای اینکه از چیزی فرار کنید و یا پول دربیاورید چون مجبورید بلکه صرفا برای آرزویی که در سر دارید. چرا ایده ها باید روزها و سالها روی تاقچه خاک بخورن؟ اون بچه هایی که وقتی ایران بودم از من راجع به مالکیت فکری و حقوق معنوی پرسیدن، من رو ترغیب کردن که برم و دانشم رو افزوده کنم و اگر تابستون بازگشتم و وقت کفاف می داد کنفرانسی راجع به این قضیه بگذارم. اون بچه ها قرار بود با من تماس بگیرن اما حتا یک نفرشون با من تماس نگرفت که راجع به اختراعی که به قول خودشون مدتها وقت براش گذاشتن پرس و جو کنن. بسیاری دیگه هم بودن. بعضی هاشون هم شوق داشتن ولی گویی این بی حالی، انگیزه شخصی چیزیست ریشه دارتره که شاید ریشه در فرهنگ ما داره.

توصیه من به شما اینه:
1- بچسبید به ایده تون. قرار نیست اولش موفق بشید و یا یک شبه ره صد ساله برید. طول خواهد کشید. اگر آدم کار نیستید، پس اداش رو هم در نیارید. برای اینکه متوجه بشید چه کارنامه ای دارید، نگاهی به سه سال گذشتتون بکنید، به آروزهایی که داشتید و ببینید کدوم یکیش رو انجام دادید و برای تحققشون چه کارهایی کردید؟ کدوم کفه سنگین تره؟ کفه سخت کوشی و هدفمندی و یا علافی و چرخیدن های بیهوده؟

2- انگیزه شخصیتون رو همیشه بالا نگه دارید. راه های مختلفی برای این کار هست. کاری رو انجام بدید که بهتون حال میده و پر از انرژیتون میکنه. من گاهی چشمهایم رو می بندم و تصور می کنم که در یک سالن کنفرانس بزرگ هستم که کلی خبرنگار نشستن و محصول شرکتم رو برای اولین بار به دنیا معرفی می کنم. آنچه که برای شرکتهای بزرگ اتفاق می افته. آرزویی سخت و راه طولانی اما همین صحنه من رو ترغیب می کنه که انگیزه شخصیم رو بالا نگه دارم. شما هر آرزو و رویایی می تونید داشته باشید و به هیچ کسی هم ربطی نداره که این آرزو چقدر بزرگ و یا کوچکه مهم اینه که خودتون برید دنبالش. آدمهای منفی باف، حسود و مزخرف رو یک راست روانه سطل آشغال کنید با بی رحمی تمام. با کسانی باشید که به شما انرژی مثبت می دهند.

3- از کمبودها نترسید. تنها آدمهای ترسو از کمبود امکانات ناله می کنن. آره گاهی آدم عصبانیه یا کارش گره خورده، ممکنه غر بزنه، ممکنه درد دل کنه و یا نا امید بشه اما فردا صبح باید پاشی، رو پات وایسی و دوباره حرکت کنی. هی نگید تو ایران نمیشه کار کرد. اونجا هم میشه منتها خیلی سخت تر و شرایط خاص خودش رو داره. کمبود امکانات همه جا هست. منتها هر جایی با یه سری مشخصات و مختصات خودش.

4- مطالعه کنید و گوش دهید. این دو عادت رو هیچ کدوم از ما ایرانی ها نداریم و گردنکشی توی این قضیه به وفوره. دوستان وقتی چیزی رو نمی دونید بپرسید و مطالعه کنید و یاد بگیرید. پرسش اصلا عیب نیست. دوم اینکه گوش دهنده خوبی باشید. مثل آدمهای یک بعدی نباشید که فقط و فقط روی حرف خودشون می ایستن با تعصب احمقانه. اگر کسی حرف درستی می زد و پشتیبانی حرفهاش هم معقولانه بود از موضع خودتون بیایید پایین.

بی ربط: راستی بوش میاد که یه سر کوتاه بیام ایران در تیرماه. نمی دونم اگر بشه سالن تهیه کرد و من رو مثل اون سری بیچاره نکنن برای دادن یک سالن، یکی، دو تا موضوع در ذهنم برای کنفرانس هست که امیدوارم بتونیم برگزارشون کنیم. خب اگر کسی می تونه کمک درست حسابی کنه برای گرفتن سالن یه خبر بده(وعده سر خرمن نه ها!). شهرهایی که برای کنفرانس ترجیح می دم تبریز، شیراز و اصفهان هستند. هرچند بقیه شهرهای ایران عزیزم اگر بشود و وقت اجازه بده چرا که نه. طبیعتا کنفرانسها رایگان هستند و سالن هم باید رایگان در اختیار ما قرار بگیره.