یه وجب خاکِ اینترنت

بیشتر از 5 ماهست که ننوشته ام. به کلی غریبه ام. برای منی که سالهای ساله که می نویسه این مدت خیلی غریب بود مثل حال و روزم. حالا که ساعت یک نصفه شبه و تصمیم گرفتم بنویسم و منتشرش کنم می بینم که چقدر دلم برای نوشتن تنگ شده بود. چقدر دلم برای این وبلاگ و نوشته هایش، برای جنس خودم، بی غل و غش و همان بی کله سابق تنگ شده بود. زندگی گاهی آدم را می شکند و من در تمام این ماه های اخیر داشتم این تن نحیف رو آرام می کردم برای یک شروع دیگر.

می دونستم. از سالها پیش می دونستم که سی سالگی، سالی خواهد بود که هرگز فراموش نخواهم کرد. می دونستم که پوستی نو بر تن خواهم کرد. افکاری پرورش یافته و آرمانهایی پخته تر و زیباتر اما نمی دونستم روزگار این چنین سخت خواهد بود. من هرگز از سختی نترسیده ام اما این بار تا حد نا امیدی مطلق پیش رفتم. کسی که نشان موفقیت برای دیگران است و بارها به داد اطرافیانش و آدمهای ناشناس رسیده است که در زندگی میوه امید بچینند و طعم رسیدن به قله رو بچشن، خود در تو  در توی سختی ها گم شد. من شکستم و تمام این ماه ها در تلاش بودم که بر روی پای خود بایستم.

اول تشکر می کنم از تمام کسانی که به من ایمیل زدن و اینجا کامنت گذاشتن و عذر می خوام از اینکه پاسخ کامنتها رو ندادم. انقدر اوضاع سختی بر من می گذشت که حال و حوصله هیچ چیزی را نداشتم. حقیقتش را بخواهید انتظار ایمیل و کامنت را نداشتم و با هر کسی صحبت کردم در این مدت به من بارها گفتند که این وبلاگ سرمشقی است برای آنها. بارها گفتند که باید بنویسم. هیچ کدوم از شماها نمی دونستید چه شده اما می دونستید که من باید بنویسم. برای خودم، برای شما، برای ما.

من به شدت نا امید شدم در این دوره. نا امیدی چیز خیلی بدیه و تمام ریشه و بنیه ات رو له می کنه. می دونستم که فقط خودم هستم که می تونم خودم رو نجات بدم. کار کردم، مطالعه ام بود، فعالیت های محدود اجتماعیم بود اما از درون در حال پوسیدن بودم. اینکه هر روز خودم رو در آیینه ببینم و متوجه باشم که دیگر آن پژمان سابق پر انرژی نیستم آزارم میداد. عین یه چاله که میخواد بکشه تو رو به تاریکی ولی می دونی که اصلا جای تو اونجا نیست. جای من هم نبود فقط طنابهای دورم خیلی سفت گره خورده بودن و من هم انرژی کمی برای رها کردن خودم داشتم.

روزها و روزها گذشتن و ماه ها پشت هم تا اینکه هفته پیش به خود آمدم. به خودم گفتم هر روزی که شروع میشه یک آغاز دیگره. یک شروع مجدد هرچقدر سخت باشه که نخوام به گذشته فکر کنم اما یک بار دیگر می سازم و از سر می گیرم. برای من زندگی روزمره، تغذیه کننده روحم نیست و باید کاری بکنم که ارضا بشم و از  انجامش مغرور باشم. من هرگز نتونستم جایی باشم و یا کاری کنم که اعتقادی به اون ندارم و متاسفانه شرایط زندگی مدرن این قضیه رو به همه تحمیل می کنه که سر خم کنن و دنبال آرزوهاشون نرن. می ترسونه و عین یه ترمز جلوت رو می گیره. می خواد که فکر نکنی. می خواد که به روزمره بچسبی. به درست کردن یه خانواده هرچند کوچک و آرزوهات برای همیشه تو صندوقچه خاک بخوره تا وقت پیری که به یادشون اشک بریزی. اما این چیزی نبوده  که من می خواسته ام. پس جنگیدم.

این جنگ برام گرون تموم شد. به بهای شکستن تمام این استخوانهای نحیف. اما می دونم می برم. هنوز کامل نشده. ماموریت باقی مونده اما ایمان دارم که می رسم و خاطرات تمام این روزها برای همیشه در من دفن خواهد شد که شاید روزی راجع بهشان بگویم یا بنویسم. روزهای نا امیدی خیلی تلخ بودند. شبهای تنهایی و کلنجار رفتن با افکار خود و آرزوهای دفن شده . من یک بار بیشتر زندگی نخواهم کرد و دوست ندارم با حسرت کارهای انجام نشده بمیرم. این بار با کوله بار تجربه سالهای گذشته، بار دیگر حرکت می کنم هرچند که در تمام این ماه های گذشته از حرکت دلخواه خودم جا موندم.

احساسم مانند یک تولد دوباره است. از خاکسترم، ققنوسی دیگر سر برآورده است برای پرواز. این جا داستان یک سوپر من و یا فرازمینی نیست. اینجا داستان پسری رو می خونید که از جنس شماست. در میان شماست و زندگی می کنه. مهم نیست در کدوم جایگاه و سمت هست، در کجا زندگی می کنه و یا در چه شرایطی هست. مهم اینکه ققنوس بار دیگه پر پرواز داره. در زندگیم چند بار خاکستر شدم و بار دیگر متولد شدم و پرواز کردم. این بار هم همین حس رو دارم. به یاد تمام شبهای گریستن برای ایران، خانواده ام، نگاه نگران تو و آرزوهایم. راستی فرش قرمز رو پهن کنید چون مثل همیشه پست بعدی راجع به یک خبر خوب خواهد بود

No related posts.