سفر ایران تابستان ۹۲

ارسال شده در ۲۵ شهريور ۱۳۹۲ توسط پژمان

نشسته ام در فرودگاه هلسینکی و حدود یک ساعت به پرواز بازگشت به استکهلم باقی مانده است. داشتم فکر می کردم که از اینترنت رایگان فرودگاه چگونه استفاده کنم آیا مقاله بخوانم یا وبلاگ بنویسم. قرعه به نام وبلاگ افتاد. تابستان امسال پس از حدود سه سال به ایران بازگشتم و حس و حال من این بار به مراتب با دفعه قبل فرق داشت. این بار از همان ثانیه های اول تو گویی هرگز مهاجرت نکرده ام  تمام عمر در ایران بوده ام. نه اصطکاکی با مردم و اجتماع پیدا کردم و نه اینکه چیزی مرا آزار داد. هرچقدر صورتهای هموطنان عزیزم خسته به نظر می رسید و هرچند ایران مشکلات اجتماعی بنیادینی دارد اما در تمام این سالهای که مهاجر بوده ام و به ایران بازگشته ام یک چیز همیشه ثابت مانده است و آن حقیقت این است که جامعه ایران بسیار بسیار پویاست. هموطنان من همیشه نگاه به جلو دارند با تمام مشکلاتی که در سر راه آنها وجود دارد اما همیشه سر خود را بالا می گیرند و به دنبال آینده ای بهتر واقعا تلاش می کنند. از این نظر به ایرانی ها می بالم.

این سفر یکی از بهترین سفرهایی بود که داشتم. هم توانستم در این مدت پس از سالها یک دل سیر با پدر و مادر حرف بزنم و هم خداوند توفیق داد که به چندین سفر داخل کشور بروم و صد البته زیارت حرم امام رضا آنهم در شبهای احیا لیاقتی بود که خداوند نصب من کرد. با آنکه همیشه مشکلات هست اما آرامش بسیار خوبی دارم و سعی کردم این آرامش و سکون را هم به خانواده ام منتقل کنم. هیچ چیز بالاتر از این نیست که بعد از این همه سال بتوانم به آنها بگویم که نگرانم نباشند و به من تکیه کنند. خانواده نعمت بزرگی است که خداوند برای بندگانش قرار داده است.

استارتاپ ویکند تهران مردادماه ۹۲

گروه داوران در حال امتیاز دهی به استارتاپها در مراسم استارتاپ ویکند تهران

 توفیق داشتم که با تمام مشکلات یک همایش در ایران برگزار کنم. همایش بازخوردهای بسیار خوبی داشت. در همان مدت کوتاه تقاضای اجرا در سه شهر دیگر را دریاقت کردم که شوربختانه به دلیل کمبود وقت مجبور بودم پاسخ منفی بدم. فضای کارآفرینی ایران هنوز جای کار خیلی دارد اما خیلی عالیه که بعضی تیمها خوب دارن در این زمینه کار می کنن و خوشبختانه عده ای سخت مشغول به روز رسانی خود درباره آنچه که در فضای استارتاپ دنیا اتفاق می افتد، هستند. هرچند که باید اذعان کنم هنوز فاصله داریم تا یک حد معمول اما همان طور که گفتم جامعه و جوانان ما پویا هستند. مشکل عمده ای که دیدم آن است که متاسفانه ایرانیان خارج از کشور به دلایل مختلف هرگز نتوانسته اند که پلی باشند بین خارج از کشور و داخل برای همین هر بار که باز می گردم میزان درخواستها زیاد است و من هم یک نفر. همیشه آرزو کرده ام مهاجرین بیشتری سختی را به جان بخرند و سعی کنند که اطلاعات و تجربیات خود را به فضای داخل و علاقه مند ایران تزریق کنند.

در روزهای آخر تعطیلات هم برنامه ام را تنظیم کردم که حتما بتوانم به رویداد استارتاپ ویکند تهران برسم. این مراسم از این نظر برایم مهم بود که اولا کیفیت برگزاری آن را ببینم و همچنین بتوانم بازخورد شرکت کنندگان را از نزدیک بشنوم و فکر میکنم تجربه بسیار بسیار عالی بود. من به عنوان منتور و داور شرکت کردم و موقعیت بسیار عالی بود که شنوای مشکلات کارآفرینی و دیدگاه های مختلف باشم. در مقاله پیشین نظرات خودم را پیرامون فضای کارافرینی حال حاضر ایران نوشتم. این هم عکسی از من که مشغول امتیاز دادن به گروه هایی هستند که در مسابقه شرکت کرده اند.

راستی  شبکه سوم برنامه بروز هم یک گزارش جالب از کل مراسم داشت که فکر می کنم برای خوانندگان وبلاگم که نمی دانند استارتاپ ویکند چگونه مراسمی است بسیار عالی است. با من هم یک مصاحبه کوتاه کرده اند که از دقیقه ۲۷ شروع می شود. خب گیت هم چند دقیقه دیگر باز می شود. به امید روزهای بهتر برای همه هموطنان خوبم.


نظر خود را ثبت کنید