چه شخصیتی از میان ما رفت. یاد استیو همیشه در کنارمان با محصولات و افکارش خواهد بود. الگوهای او در مدیریت و تفکر این سیب گاز زده را برای همیشه جاودانه کرده است. او یکی از الگوهای من در زندگی بوده است. روحش شاد باد.

سال 89 سالی بود که بفهمم وقتی به کمک دوستانم نیاز دارم چه کسانی فقط به فکر خودشون هستند، چه کسانی گوشهایشون رو میگیرن که نشنون و چشمهاشون رو می بندن که نبینن. کسانی که موقع خوشی ها و پارتی ها دست رفاقت می دن و به سلامتی همدیگه می نوشن اما موقع سختی و نیاز راهشون به کل کج میشه. امسال سالی بود که از مرز همه خبرهای بد عبور کردم. هرچه شنیدم پاسخ ” نه” بود و دیگر هیچ و همین باعث شد که دیگه از روزمره زندگی نترسم. جنگل دنیا همینه. باید حواس آدم باشه که دریده نشه.

سالی که شبهای پرتلاطمی رو پشت سرگذاشتم. آرزوهای بزرگی که برای مدتی کنار گذاشته شدن و روزهایی که تند تند سپری شدن. اومدن و رفتن. به بطالت نگذشت اما چیزی نبود که می خواستم. سال 89 سالی بود که مجبور شدم از ترسهام و محیطی که در آن احساس آرامش می کنم بیرون بزنم و برم توی یه فضای جنگندگی و گلادیاتوری. بیشتر شبیه یه کابوس می مونه وقتی می خوام به تمام لحظات سختش فکر کنم. غول نا امیدی ، خستگی مفرط و تنهایی بارها نزدیک بود که کار رو یک سره کنن. اونجا از خدای خودم خواستم، اگر قراره به من کمک کنه همین الان وقتشه.

امسال سال خاطرات خوب هم بود.آمدن به ایران و در کنار مادر و خانواده بودن وقتی که به من احتیاج دارند، پیدا کردن چند دوست خوب، دیدن دوستان خوب قدیمی که مدتها ندیده بودمشان. مطالعه زیاد و افزودن بار دانش، میعاد بستن با خود و آرزوهایی که دارم  و کوشیدن در راستای تحقق آنها. افزودن بر شبکه اجتماعی که در راستای کار تخصصیم در آینده برایم سرمایه ای خواهد بود و از همه مهم تر غلبه بر ترسهایم. شبهای جوانی با یار گذراندن و نگاه به افق دوردست وقتی که می دانم گاهی این سفر را باید با پای پیاده و آرام آرام طی کنم..

یه دهه گذشته و میریم که وارد یک سال جدید و یک دهه جدید بشیم. مهم نیست که کجا باشیم مهم اینه که بدانیم تنها یک بار به دنیا می آییم و شانس برای زندگی شرافتمندانه داریم. شریف زندگی کردن و آرامش قلبی داشتن کار آسانی نیست و باید برایش تلاش کرد. هر کداممان. به یاد آنهایی که دیگر در میان ما نیستند، به یاد مریض هایی که بیماری سخت دارند، به یاد انسانهایی که وقتی بقیه خوابند، به دیگران خدمت رسانی می کنند، به یاد سازماندهندگان خیره ای که هرگز نامی ازشون در این دنیای مادی برده نمیشه، به یاد مادران و پدرانی که در دوری فرزندان اشک می ریزند، به یاد زندانی که فریادی جز دعا به سوی خداوند خویش ندارد، به یاد آنهایی که با شرافت خود روی افکار پلید رو سیاه می کنند، به یاد مستضعفین و نیازمندانی که بر سر سفره هیچ ندارند و شکمهاشان در شب عید خالیست. به یاد کودکان نیازمندی که لبخند کودکانه بر سر چهار راه می زنند و  دلهایشان پشت ویترین مغازه هاست.  به یاد پرستاران و دکترهایی که در زمان تحویل سال به دیگران بی هیچ گلایه ای یاری می رسانند. به یاد آنهایی که دلهایشان بزرگ است و نیکی می کنند.

نوروز 90 پیشاپیش مبارک باشه. در سال جدید حتما یک پست با حال و هوای نوروز می نویسم. شاد باشید و امیدوارم هر کجا که هستیم در لحظه تحویل سال، از صمیم قلب بخوایم که خودمون و اطرافیانمون در آرامش و صلح زندگی کنیم.  مهربان و پایدار باشید. اگر هم زمان تحویل سال دعا می کنید و یا نماز میگذارید من رو هم دعا کنید. حدود شش ساعت مانده به تحویل سال جدید.

کارگاه ها تعاملی و کاملا کاربردی هستند و بر اساس سیلابس های درسی مدرسه کارآفرینی استکهلم و همچنین چکیده های مطالب مطرح شده در شتاب دهنده ها و مراکز رشد تهیه شده اند. برای مطالعه بیشتر می توانید به صفحه کارگاه ها مراجعه نمایید.

امیدوارم هستم که دوستان علاقه مند به کارآفرینی را در این همایش ملاقات کنم. این همایش برای عموم آزاد است و زمان آغاز همایش نیز ساعت ده و نیم صبح می باشد. به امید دیدار همه شما.

آدرس: سالن آمفی تئاتر مجتمع فنی تهران – سعادت آباد- بالاتر از میدان کاج – بلوار بهزاد شمالی- نبش باغستان یکم – شماره 44 تلفن: 22090001 و 22068733

در شرکت های بزرگ سمت های شغلی مدیرکلی داریم که از جمله نزدیک ترین افراد به مدیر عامل شرکت هستند. مثلا مدیرکل بازاریابی، مدیر کل فروش و غیرو… این سمت نامش مدیر کل گوش سپاری  یا chief listening officer می باشد. حتما تعجب می کنید چرا که این یک سمت شغلی در یک سازمان جاسوسی و یا شرکت  استخدام کننده کارآگاه های خصوصی نیست بلکه این سمت شغلی در بزرگترین شرکت های دنیا از قبیل دل، سامسونگ و نوکیا است.

وظیفه شغلی مدیر کل گوش سپاری آن است که با تشکیل یک تیم، هر ماه کل وب و سایر رسانه های اجتماعی آنلاین را زیر ذره بین بگیرند تا مطمئن شوند که مشتری ناراضی و یا وبلاگی فیدبک و بازخورد نامناسبی راجع به آن شرکت ننوشته است چرا که نفوذ یک وبلاگ پر قدرت مثلا در زمینه آی تی اگر بخواهد از یک محصول شرکت بد بنویسد بسیار بالاست و نتایج زیانباری دارد و یا مشتری های ناراضی که به دلیل عدم کارکرد قابل قبول واحد پشتیبانی مشتری شروع به بد و بیراه به شرکت مربوطه می کنند می تواند موج منفی را در نزد سایر مشتریان ایجاد کند.

طبیعتا شرکتی که هر ماه بیش از 300 هزار بار مطلب راجع به محصولاتش بر روی وب نوشته می شود باید حسابی گوش به زنگ باشد و سعی کند خرابکاری های خود را خیلی زود بپوشاند چرا که موتور جستجوی گوگل بلای جانش خواهد شد و مشتریان جدیدی که برای خواندن نظرات سایر مشتریان راجع به آن محصول  که قبلا نوشته اند و یا نظر داده اند کاملا بر تصمیم مشتری جدید اثر خواهد گذاشت.

طبیعتا استفاده از افراد کارکشته ای که آشنایی کامل با دنیای بازاریابی آنلاین و رسانه های اجتماعی در مقیاس وسیع دارند و همچنین استفاده از نرم افزارهای تجاری هوشمند که آمار زیاد را بتوانند بررسی کنند و نتایج مناسب را بر اساس داده ها در اختیار مدیران قرار بدهند، دارای جایگاهی بسیار بالا در شرکت های بزرگ هستند.

من رشد رو هم از نظر کیفی مد نظر دارم. در اصل آزادی بیان می پذیریم که هر کسی بتونه از دغدغه اش بگه. یکی از آشپزی مینویسه، یکی از شوهرش و بچه اش ، یکی از روزمره زندگی شهری، یکی مینیمال، یکی عکس های چشم نواز می گذاره و دیگری هجو می نویسه و ملتی رو شاد می کنه و از این قبیل. اینها دعدغه من نیست. من زمانی چراغ قرمز برایم روشن می شود که این فضا تولید محتوای محدودی دارد و هنوز اشاعه پیدا نکرده است.

از دیدگاه من، تولید محتوا، اشتراک دانش و تخصصی نویسی در فضای فارسی کم به آن پردلخته شده است . عدم فرهنگ مباحثه و حکم اینکه من فقط عقل کل هستم، فرهنگ تهمت زدن به یکدیگر در هنگام مباحثه، خساست در امر اشتراک دانش و عدم علاقه مندی به یادگیری و وقت گذاشتن بر روی عناصر مهم و رو به رشد رسانه ای به نام وبلاگ و یا رسانه های وب دویی،  عدم تمایل وبلاگ نویسان حتا بسیار مهم به کمک به یکدیگر برای افزایش تعداد مخاطب باعث میشه که ما رشدمون سریع نباشه و لطفا سرعت اینترنت رو بهانه نکنید. اون تاثیرگذاره ولی از دیدگاه من قضیه دارای بعد عمیق فرهنگیه که بدبختانه راه کارهای بسیار طولانی مدت رو می طلبه.

جمع بندی: من از گام و سرعت رشد تعداد وبلاگهای تخصصی گفتم و وجود سایر ژانر وبلاگهای دیگر رو اصلا مشکل نمی بینم. من از درصد نگفتم بلکه در مقام مقایسه گفتم از دیدگاه من در اکثریت شاخه های تخصصی نویسی کم داریم. فرهنگ وبلاگ نویسی و آداب اون در بیشتر موارد رعایت نمیشه. راهکاری که می تونم بدم این هست: همکاری بیشتر وبلاگ نویسان با دغدغه های یکسان با یکدیگر. تا زمانی که آداب این رسانه نوین رو یاد نگیریم و خودمون رو باهاش تطبیق ندیم مثل بسیاری از مشکلات دیگر ما ایرانی ها قضیه قیف و قیر پیش میاد؛ همیشه یه چیزی می لنگه و کار درست پیش نمیره. من وبلاگ نویس باید پیش خودم تخمین بزنم که چطور می تونم وبلاگم رو ادامه بدم. وقتی می بینم پژمان دیگه مثل قدیم وقت نداره که هر یک روز در میان پست بده پس می پذیرم هفته ای یک پست بگذارم و آگاهانه این کار رو انجام میدم و طبیعتا این اطلاع رسانی رو هم به مخاطبم می کنم تا مطلع باشد. این رسانه هم مانند هر فعالیت اجتماعی زندگی شما پاره ای از وقتتان را خواهد گرفت پس موظف هستید که اهداف خود را از آن مشخص کنید.

حتما یادتون میاد که چندی پیش درباره برگزاری تورهای کارآفرینی فانتازیو نوشتم. در مجموعه خانه کارآفرینی فانتازیو یک سری فعالیتهای اجتماعی داریم که سعی می کنیم در هر فصل اجرا کنیم و محیطی ایجاد باشه برای تبادل نظر و گفتگو و راه حل های عملی و کاربردی برای کارآفرینان چه در زمینه جهانی و چه در زمینه مشکلات و مزایای کارآفرینی در داخل کشور. یکی از بهترین این فرصتها همین تورهای کارآفرینی هستند. خوشبختانه پس از معرفی یکی از دوستان بسیار گرانقدرم توانستیم با موسسه ای یک همکاری مشترک برای برگزاری تور طبیعت گردی داشته باشیم. طبیعتا با توجه به کمبود وقت اکثر دوستان تور را یک روزه انتخاب کرده ایم که مشکلی از نظر زمان بندی و کار اتفاق نیفته.

هدف تور کارآفرینی: ایجاد یک موقعیت برای آشنایی  با همفکران، بحث  و نظر راجع به کارآفرینی در داخل ایران، نحوه کمک خانه کارآفرینی فانتازیو به شما برای راه اندازی استارتاپ (شرکت نوپا)، ایجاد قراردادهای همکاری با شما، بحث پیرامون شرکتهای نوپای وبی و اکوسیستم کارآفرینی و نقش شتاب دهنده ها می باشد.  با همیدگر آشنا می شویم و ایده های همدیگر را می شنویم و بازخورد می دهیم، شرکتهای نوپای آی سی تی مورد بحث قرار خواهند گرفت و محیطی هست که هر آنچه که دل تنگت می خواهد راجع به مقوله کارآفرینی بگویید و نظر دیگران را هم پرس و جو کنید. هدف اصلی تور، گردشگری نیست اما از آنجا که ایران ما بسیار زیباست طبیعتا مدت زمانی هم برای گشت و گذار اختصاص داده می شود

تاریخ: پنج شنبه 25 شهریورماه 1389

هزینه: 48 هزار تومان. کسانی که تا انتهای وقت اداری روز یکشنبه  هفته آینده ثبت نام کنند به آنها تخفیف تعلق می گیرد و مبلغ پرداختی 45 (چهل و پنج )هزار تومان می باشد. مبلغی از هزینه پرداختی هر نفر برای پشتیبانی از کودکان بی سرپرست و به منظور ادامه تحصیل این نونهالان به بنیاد کودک تعلق خواهد گرفت.

مکان: جنگلهای آلاشت. طبق صحبتی که با موسسه برگزار کننده تور شده است سفر یک روزه ای به این جنگلهای زیبا خواهیم داشت.

مخاطبین تور: ورود برای همگان آزاد است اما طبیعتا کسانی که صاحب شرکت هستند و یا می خواهند وارد مقوله کارآفرینی شوند و به هر نوعی دغدغه کارآفرینی دارند و همچنین از فضای طبیعت لذت می برند از جمله مخاطبین ما هستند اما همان طور که گفتم هیچگونه محدودیتی برای حضور در این تور نداریم.

شرایط: لوازمی که باید برای خود بیاورید طبیعتا در ایمیل جداگانه ای برای کسانی که ثبت نام کرده اند فرستاده می شود اما به دلیل ویژگی های فصل طبیعتا کفش مناسب، داشتن لباس گرم و بارانی و همچنین یک وعده غذای سبک برای ناهار از مهمترین موارد است. میان وعده های غذایی را موسسه تور بر عهده گرفته است و طبیعتا همه شامل بیمه طبیعت گردی خواهند شد.

چند خواهش و درخواست از خوانندگان و علاقه مندان: لطفا خبر این تور رو پخش کنید چون هرچه بیشتر ثبت نام کنن فضای بحث و تنوع افکار بیشتره ضمن آنکه تعداد بیشتری راجع به دیدگاه های خانه کارآفرینی و خدماتش می تونن استفاده کنن. هرچقدر سریع تر ثبت نام کنید کار من رو راحت تر می کنید از نظر هماهنگی با موسسه تور. در ضمن یادتون نره مبلغی از هزینه پرداختی هر شخص به منظور کمک هزینه درسی به کودکان بی سرپرست از طریق بنیاد کودک تعلق خواهد گرفت. شاخه غیر انتفاعی فانتازیو با کمک و همکاری بنیاد کودک قرار است که به صورت طولانی مدت همکاری داشته باشند. لطفا برای مشخصات حساب بانکی و غیرو از طریق صفحه تور با فانتازیو تماس بگیرید یا از طریق وبلاگ به من ایمیل بزنید

در زمینه کارآفرینی، این سندروم به کارآفرینانی گفته میشود که جز اطراف خود را نمی بینند، به حرف کسی گوش نمی دهند و عملا در وسط تونل و با دید محدود دارند هزار نقشه می کشن برای شرکت و آینده آن. این کارآفرینان نمی خواهند قبول کنند که واقعیت چیز دیگری است و می بایست تا انتهای تونل رفت تا واقعیت را لمس کرد. آنها به حرف کسی هم گوش نمی دهند و در خواب و خیال نقشه می کشند و نهایتا باعث ریزش شرکت خود می شوند و افسوس تمامی زمان های از دست رفته خود.  اینکه چگونه به این بیماری دچار نشویم و چه المانهایی را مد نظر داشته باشیم که بتواند خطرات اطراف استارتاپ ما را کمتر کند از جمله خدماتی است که در فانتازیو به دیگران در قالب فعالیتهای اجتماعی و کارگاه ها ارائه می دهیم

این مدت ایمیل خیلی داشتم پیرامون زمان برگزاری کارگاه های آموزشی. پس از مذاکرات با مجتمع فنی تهران،  همکاری ما رسما در این ماه شکل گرفته است و تمامی کارگاه ها در محل مجتمع برگزار میشه. فعلا هفت کارگاه در تهران برگزار می کنیم و مدرس همه کارگاه ها هم خودم هستم. زمانش هم از سوم مهرماه تا نهم مهرماه خواهد بود و از ساعت 9 صبح تا 5 بعد از ظهر. این کارگاه ها عصاره دانش و تجربه ای است که دوست دارم به بچه های داخل کشور ارائه بشه تا چیزی از همتاهایشون در خارج از مرزها کم نداشته باشن و سعی کردم همه مباحث عملی و کاربردی باشه چون از تئوری خوشم نمیاد و همچنین مباحث بومی شده که طبیعتا با توجه به فضای کشورمان دانشجویان این دوره ها بتونن ازشون استفاده بکنن. توضیحات کامل کارگاه ها از قبل در آکادمی فانتازیو برای اطلاع علاقه مندان بوده است.

در پی این هستم که در شهرستانها هم کارگاه ها برگزار بشوند ولی هیچ قولی نمی تونم بدم چون مذاکرات هنوز در ابتدای کار هست. طبیعتا از پتانسیل مجتمع فنی برای برگزاری در شهرهایی که نمایندگی دارند، پس از هماهنگی های اولیه استفاده خواهم کرد و در شهرستانهایی که نمایندگی ندارند در حال رایزینی با بعضی شرکتها برای برگزاری آنها هستم. دیگه بقیه اش برمیگردد به سرعت عمل شرکتها. هماهنگی کلا کار جدا طاقت فرسائی هست و مستلزم زمان هست. اما خوشبختانه کارگاه های تهران برگزار میشه. پس فعلا این تاریخ رو در تقویمتون ثبت کنید و خودتون رو برای کلاسها آماده کنید. در هفته آینده نحوه ثبت نام رو به اطلاعتون خواهم رسوند.

شما کار روزانتون رو رها می کنید، از جیب خودتون یا اطرافیان سرمایه میگذارید، هفته ای هفتاد هشتاد ساعت کار می کنید، پای کامپیوتر خوابتان می برد و خودتون رو با برنامه نویسی سایتتون خفه می کنید اما نهایتا حتا 10 مشتری ندارید که برای خدمات شما پول بپردازند؟ این به نظر شما احمقانه نیست؟ این دقیقا اتفاقیه که برای اکثر کارآفرینان حیطه وب می افته. چون میزان پولی که برای راه اندازی یک شرکت نوپای اینترنتی لازمه در مقایسه با سایر صنایع بسیار کمه و اصولا برنامه نویسها آدمهای کله شقی هستند، فکر می کنند دست به کیبیرد شدن می تونه خیلی زود پولدارشون کنه.

در این مقاله توصیه میشه به جای اینکه این همه بدبختی بکشید و تو سر خودتون بزنید و به مشترهای خیالی خودتون فحش بدید که قدر محصول و خدمات شما رو نمی دونن یکی از روشها اینه که برید و با دیگران مثلا دوستان، آشنایان و همکاران خودتون صحبت کنید و ایده رو بگید و ازشون بپرسید آیا حاضرن برای همچین چیزی پول بدن؟  خیلی کارآفرینا تو محاسبات خودشون صحبت از میلیون ها مشتری بالقوه می کنن. من این رو شخصا خودم در مشاوره ها و امکان سنجی های فانتازیو دیدم.  سوال اینجاست که اگر کارآفرینی می گه سرویش خوبه و یک میلیون مشتری بالقوه داره پس چرا نمی تونه حتا قبل از هرچیز 10 تا مشتری پیدا کنه؟ پس یه جای کار می لنگه.

هیچ وقت فکر نکنید که مشتری مثل شما فکر می کنه. وقتی دارید با حرارت راجع به ایده تون و ارزشش می گید، اون در توهم و خیال شماست. برید با چند نفر صحبت کنید. بگید آقا، خانوم شما این رو از من می خری؟ اصلا به چنین سرویسی علاقه داری؟ برید تو فرندفید یا تو وبلاگا از خوانندگانتون بپرسید از حلقه دوستانتون بپرسید. چنانچه ده نفر حاضر نشن برای محصول شما پول بدن، شما مشکل خیلی زیادی خواهید داشت.

ای آقا. مشتری های من محصول روی کاغذ رو نمی فهمن،  باید حتما سایت رو ببینن و کار کنن تا بخرنش! این یک حرف سراسر مفته. به جای اینکه بخواید هفته ها و ماه ها از وقتتون رو صرف برنامه نویسی کنید و سایتی بزنید که هیچ کس حاضر به پرداخت پول برای خدمات شما نیست بهتره که حداقل کاربرد و سرویس این سایت رو به دیگران بگید و نظرشون رو قبل از وقت زیاد گذاشتن برای برنامه نویسی جویا بشید. من قبل تر در مقاله ای نوشته بودم که “ایده هیچ ارزشی ندارد” و  همچنین در مقاله مخ زنی در آسانسور نوشته بودم که شما می بایست در 30 ثانیه بتوانید ایده خود را بیان کنید  که متاسفانه اکثر کارآفرینان از انجام این کار عاجز هستند چرا که خودشان هم نمی دانند که دقیقا ارزش افزوده کدام سرویسشان برای دیگران کاربرد خواهد داشت.

من در فروش و بازاریابی ضعیفم چون برنامه نویس هستم برای همین یک سرویس وب توپ درست می کنم که همه مشتریش بشن. خب فکر می کنید از میون همه برنامه ها چند درصدشون به خوبی کار می کنن؟ بگیم هشتاد درصد برنامه ها خوب هستند. چقدر از این نرم افزارها درآمد برای شما میارن؟ بگیم پنج درصد. حالا چند درصد سود برای شرکت وبی میارن؟ بعد از کم کردن هزینه هاست و برنامه نویس و پول برق و سایر هزینه ها؟ کمتر از 1 درصد با حدس. نتیجه آنکه برنامه خوب و عالی به هیچ عنوان ضامن موفقیت سایت و یا بیزنس شما نخواهد بود. و این پاراگراف یکی از وسواسهای برنامه نویسان وب ایرانی است. آنها روی ظاهر خیلی توجه میکنند. می خواهند برنامه اشان همه امکانات را داشته باشد و از آخرین تکنولوژی ها استفاده کند اما دریغ از یک مشتری که بخواهد این خدمات را بخرد. پس قبل از شروع هرچیز بروید با دیگران صحبت کنید و ببینید اصلا کسی خواهان استفاده از خدمات شما هست و حاضر است برای آن پول بدهد یا خیر.

پیونده ای مرتبط:

ایده هیچ ارزشی ندارد

کی گفته که اونا حتما می خرنش – مقاله به زبان انگلیسی

موفق شدم که کامپیوترها رو از نزدیک ببینم. کوچولو تر از اونی بودند که فکر می کردم ولی خیلی باحالن و حتما می دونید که این لپتاپهای کوچک با نیروی خورشید شارژ میشن چون خیلی هاشون برای کشورهای آفریقایی درست میشه که اونجا در بسیاری از جاها دسترسی به برق وجود نداره.  این پروژه حدود 6 سال پیش شروع شده و تا به حال این لپتاپها در اختیار دو میلیون کودک قرار گرفته است.

صحبتی که با والتر مدیر عامل کل اروپای این بنیاد داشتم بیشتر راجع به بینش او در مورد این پروژه و مشکلاتی است که او و همکارانش در مقابل خود دارند. هرچند که کلی هم خوش و بش کردیم و او را آدم بسیار خوش مشربی دیدم اما سعی کردم از موقعیت استفاده کنم و سوالاتی را که همیشه در ذهنم تمام این سالها نقش بسته از او بپرسم. متاسفانه این بنیاد با تمام پشتیبانی حرفی سران کشورهای دنیا، در حال حاضر با سرعت پیش نمی رود و به اهداف توسعه خود آنچنان که می بایست نرسیده است. طبیعتا عدم اختصاص بودجه کشورهای رو به توسعه به مقوله آموزش و همچنین موارد تکنیکی باعث شده که پروژه با مشکلات همراه باشه. مثلا یکی از سوالاتی که من پرسیدم دلیل عدم پایبندی خود بنیاد به شعار تولید لپتهایی با ارزش 100 دلار بود. این شعاری بود که در آن ابتدای کار و البته چند سال پیش بسیار بسیار صدا کرد.

این بنیاد قرار بود که لپتاپها را با قیمت 100 دلار وارد بازار کند ولی این قضیه هرگز اتفاق نیفتاد و با قیمت 200 دلار روانه بازار گردیده است. دلیل عمده آن، انتخاب نادرست پلتفرم سخت افزاری و در نتیجه توسعه پلتفرم نرم افزاری آن است ( که به نام شوگر یا همان شکر معروف است)  که انتقاد بسیاری از توسعه دهندگان نرم افزاری را در چند سال به همراه داشته است. در حال حاضر که قیمت سخت افزارها بسیار پایین آمده است و با ورود نتبوکهای بسیار ارزان قیمت به نظر می رسد که این شعار دیگر خریداری نداشته باشد و بنیاد باید با قیمتی بسیار کمتر محصول خود را وارد بازار کند و این راهی نمیگذارد جز تغییر پلتفرم سخت افزاری که با کمک و همیاری گوگل در دست انجام است.

هرچند که تولید لپتاپها تنها گوشه ای از ماموریت این بنیاد است و بیشتر سعی بر آن است که تغییری در ساختار آموزشی کشورها ایجاد شود و طبیعتا لپتاپ به عنوان یک  وسیله نوین و موثر برای خاموش کردن حس کنجکاوی کودکان و ارتباط با دنیای خارج از طریق اینترنت یکی از بهترین گزینه ها بوده است. امیدوارم موسسات و شرکتهای بیشتری پیدا شوند که بتوانند بنیاد را کمک مالی کنند و سران کشورها هم به جای مهمانی دادن و حرف زدن، کمی هم به فکر آینده نسل کودکان باشند و سر کیسه را شل کنند. آموزش کودکان یک سرزمین، یعنی بازگشت سرمایه فرهنگی، معنوی و مالی به همان خاک.

لینکهای مرتبط:

مطلب من درباره هر کودک، یک لپتاپ

تویتر بنیاد هر کودک، یک لپتاپ

رزومه کاری والتر

تویتر شخصی والتر

سایت رسمی بنیاد هر کودک، یک لپتاپ

پشتیبانی از بنیاد هر کودک، یک لپتاپ

خب واقعا کار سختیه. مجاب کردن چنین آدمهایی که با پول بسیار اندک حاضر به سخنرانی باشند، پیدا کردن اشخاصی که بخواهند این کلاسها را در شهرهای دیگر راه اندازی کنند  به هیچ عنوان آسان نیست و از سویی به دلیل کاریزمای خاص شخص موسس آن که می خواهد موسسه رشد سریع داشته باشد ولی از نظر کنترل گسترده نشود تا زیر ساخت مجموعه تکمیل شود، در حال حاضر برای گسترش شهرها، به صورت معرفی دوست کار می کنند. یعنی فقط در صورتی که کسی شما را معرفی کرده باشد می توانید در زمینه نمایندگی یک شهر و یا گسترس ایده کمک و همکاری کنید. من در حال حاضر به عنوان توسعه دهنده تجاری در حال همکاری با آنها برای برگزاری کلاسها در بروکسل هستم. امید دارم که چنانچه وقتم یاری دهد بتوانم مدیریت این کلاسها در یکی از شهرهای اسکاندیناوی ترجیحا استکهلم را انجام دهم.

مقر این شرکت در دره مشهور سیلیکون واقع است و فکرش را بکنید که در هر جلسه می توان سه تن از بهترین مدیران عامل و کارآفرینان موفق دنیا را دید، تجریباتشون رو شنید، اونها رو به چالش کشید، پرسش و پاسخ انجام داد و نهایتا پس از فارغ التحصیلی شرکت خود را به پیش برد. خوشبختانه هر روز لینکهای بهتری با مراکز قوی شتاب دهنده و نوین کارآفرینی پیدا می کنم که از سویی بر شبکه اجتماعی و قدرت کاری بیش از پیش می افزاید و همچنین دریچه ای برای من به سوی ابعاد جدیدتری از کارآفرینی می گشاید. سعی می کنم از این به بعد بیشتر راجع به مراکز کارآفرینی صحبت کنم. من آرزویم این است تا آنجا که می توان و شرایط اجازه می دهد بسیاری از این دانش را در داخل ارائه دهم هرچند که تنگ نظری، قولهای الکی دادن و اصطکاکهای زیاد باعث می شود که کارها به کندی پیش روند. از خانه کارآفرینی فانتازیو به دلیل اهدافش حمایت کنید و راجع به آن بنویسید و یا لینک دهید. اطلاع رسانی حداقل کمک برای آشنایی این نهاد با دیگران است.

خوانندگان این وبلاگ در حد قابل قبولی هستند اما درصد اشتراک مطالب بسیار بسیار کم است. چندین مطلب را اینجا می خواهم گوشزد کنم. اول اینکه همیشه بحث میشود که ما نوع مدیا را اشتباه می فهمیم و از آن استفاده نامربوط می کنیم. مثلا از فرندفید استفاده می کنیم برای دوستیابی و یا پیدا کردن عشق آینده مان برای ازدواج. این دغدغه من نیست. به من مربوط نیست دیگران از مدیای مورد نظر چه استفاده ای می کنند اما من بسیار حساس می شوم وقتی می بینم که دنبال کنندگان این وبلاگ در گوگل ریدر بسیار کم مطالب من را لایک و یا به اشتراک می گذارند. دنبال کنندگان من کسانی هستند که حتما به مطالب من علاقه مند هستند وگرنه دلیلی ندارد مرا فالو کنند پس سوال اینجاست که چرا اینکار را انجام نمی دهند؟ آیا مطالب را دوست ندارند؟ من هرگز کامنتی در این باره دریافت نکرده ام بلکه همیشه در جهت مثبت بوده است پس پاسخ دوم برای من مساله عدم اهمیت و بعد فرهنگی این مساله است.

یک وبلاگ نویس غربی می نویسد و خوانندگانش برای تشکر با به اشتراک گذاشتن پستهای او در تویتر، وبلاگ، لینکدونی و یا فیس بوک و فرندفید برای او مخاطب بیشتری به ارمغان میاورند و از این رو هم به مطالب مورد نظر ارج می نهند و هم وبلاگ نویس متوجه می شود که چقدر هر مطلب برای دیگران مهم بوده است و مخاطبانش چه طیفی هستند. شما به عنوان یک دنبال کننده یا مشترک یک وبلاگ، می بایست برای بقا و ادامه کار شخص نویسنده را حمایت کنید. این با ارزش ترین کاری است که می توانید انجام دهید

یکی از اهالی وبلاگستان که وبلاگ او از معدود وبلاگهایی است که دنبال می کنم، مطالب به اشتراک من را می خواند، از مقالات انگلیسی ارجاعی من در تویتر مطلب ترجمه و یا گردآوردی می کند و در وبلاگش قرار می دهد، من همیشه پستهایی که مورد علاقه ام هست را از او به اشتراک می گذارم، اما او هرگز این کار را برای من نمی کند. از این مدل بسیار است. پرسش اینجاست چرا؟ اگر شخص خود وبلاگ نویس نباشد می گوییم اهمیت گردآوری مطلب، اقتباس و یا نگارش را نمی داند اما وبلاگ نویسی که می داند چرا؟ یا ایشان و امثال ایشان تنگ نظر هستند و خساست دارند یا خودشان به کاری که انجام می دهند اعتقادی ندارند. دقت کنید من راجع به اشخاصی صحبت می کنم که دنبال کننده یک نویسنده یا شخص هستند.

این به ما مربوط نمی شود که اکثریت افراد در فرندفید یا گودر تقاضای مسافر کشی می کنند و یا کمبود گوجه برای املت دارند و یا توالت رفتنشان را در تویتر می نویسند، اما به ما مربوط می شود که اگر خود تخصصی می نویسیم و خودمان را یک وبلاگ نویس حرفه ای می دانیم چنانچه وبلاگی را دنبال می کنیم، چنانچه در تویتر کسی او را دنبال می کنیم، مطالب را در فرندفید می خوانیم، حداقل کاری که می توانیم انجام دهیم به اشتراک گذاری مطالب است. تمام گودربازهای محترم تشریف ببرند و در بخش آمار گودر نگان بکنند که چند درصد از مطالب یک وبلاگ تخصصی را لایک زده اند و یا چند درصد به اشتراک گذاشته اند. شما می توانید هر روز صدها لایک و به اشتراک گذاری عکس همستر، آلات مختلف تناسلی، عکس چمن و دار و درخت و عکسهای رومانتیک و عشقولانه، کیک تولد، انواع حیوانات و اجنه را به اشتراک بگذارید اما اگر حتا یک درصد به دنبال مطالب تخصصی هم هستید تنها کار شما برای قدردانی از نویسنده تخصصی نویس، اشتراک مطالب اوست.

کسانی که وبلاگهای تخصصی را دنبال می کنند ولی به اشتراک نمی گذارند اما در عوض گودرشان پر از لایک و اشتراکات اجتماعی و مسائل تفریحی است مرا یاد بچه های شیطون دوران دبیرستان می اندازند. بچه های شیطون دو دسته بودند آنهایی که وقتی در مراسم جدی می رفتند مثلا مانند مراسم سوگواری یک همکلاسی فوت شده ادب را رعایت می کردند و لااقل در آن زمان بساط کرکر خنده و شیطونیشان بر پا نبود. اما دسته ای دیگر هیچ زمان و مکانی را نمی شناختند و همچنان به کارهای زشت خود ادامه می دادند. برای فرهنگ سازی همیشه از خودمان شروع کنیم. خرجش فقط یک کلیک است. در پایان به پست دوست خوبم به عنوان “ممنون نویسنده عزیز: 10 روش برای تشکر از یک وبلاگ نویس” بسنده می کنم که کافی و تکمیل این مطالب است.. نترسید. از اشتراک اطلاعات چیزی از کسی کم نمی شود. حال ببینیم خود این مطلب چقدر بازخورد و لایک و به اشتراک گذاشته می شود. طبیعتا نظر شما برای من مانند همیشه مهم است

وبلاگ فانتازیو را شروع به نوشتن کرده ام که توصیه من این است که حتما فید وبلاگ فانتازیو را به مجموع اخبار روزانه خود اضافه کنید چرا که به زودی مسابقه کارآفرینی و سایر بخشهای تعاملی به آن اضافه خواهد شد و طبیعتا خبرش از طریق خبرنامه و وبلاگ زودتر به گوشتان خواهد رسید. اما خبر بسیار بسیار مهم این است که پس از بررسی ها و امکان سنجی های بسیار تصمیم گرفتم که شبکه اجتماعی را راه اندازی کنم با المانهای بسیار خاص خودش. این یک شبکه تخصصی خواهد بود تا عمومی. ریز المانها و نحوه کار در اومده و در چند مرحله اجرا خواهد شد و کد نویسی اش باقی مانده است. چنانچه برنامه نویس قابلی هستید و از پس برنامه نویسی یک شبکه اجتماعی بر میاید و یا کسی رو می شناسید که بخواد روی این پروژه به طور مستقیم با خود من کار کنه، به من ایمیل بزنید یا از طریق فرم بازخورد مرا در جریان بگذارید. در ضمن برنامه بر پایه پی اچ پی خواهد بود

کارآفرین به دنبال قفل ساز دیگری می رود.این یکی قفل ساز نگاهی کامل به گاو صندوق می اندازد و سپس نام شرکت سازنده را یادداشت می کند و می رود به سمت ماشینش و پس از مدتی با قلم و مته باز می گردد. یه جا را علامت می زند و سپس شروع به مته کاری میکند، نهایتا درب گاو صندوق باز می شود. گاو صندوق خالیست و طبیعتا چیزی گیر کارآفرین نیامده است. او از قفل ساز می پرسد که هزینه چقدر است و قفل ساز می گوید صدو بیست دلار. فریاد خریدار بلند می شود که چرا انقدر گران و من ریز صورت حساب را میخواهم. قفل ساز به ماشین خود بازگشته و بعد از مدتی با یک تکه کاغذ کثیف باز میگردد که روی آن نوشته شده است. هزینه مته کاری بیست دلار، هزینه اینکه کجا باید سوراخ شود صد دلار.

این داستان چندین نکته نهفته دارد. اول اینکه حتما قرار نیست شخص کارآفرین به پول برسد. همان طور که این گاو صندوق خالی بود، بیزنس شما هم می تواند به سودآوری نرسد و خیلی احمقانه است که فکر کنید کسی می تواند گارانتی کند که شما موفق می شوید. دوم ارزش راهنماها و مشاوران خبره است. اکثریت کارآفرینها می خواهند لقمه را از راه طولانیش به دور سر بپیچانند چون حاضر نیستند که هزینه پرداخت کنند ولی درب گاوصندوق برایشان باز شود و مدتها برای آنچه که در داخل گاوصندوق خالیست برنامه ریزی می کنند و خیال می بافند!

در دنیای کارآفرینی امروز المان سرعت بخشی در اجرای اهداف بسیار بسیار مهم است چرا که به راحتی می توان ایده شما را کپی کرد و روی آن کار کرد. یکی از مواردی که باعث میشود ایده پا بگیرد و دیگران نتوانند رقیب شما شوند همین بحث استفاده از مراکز کارآفرینی و مشاوران و راهنمایانی هست که جلوی فاجعه را از همان ابتدا می گیرند و شما را در مراحل اولیه امکان سنجی کمک می کند تا  دقیقتر بتوانید محاسبات اینده کاری شرکت نوپای خود را انجام دهید و این دقیقا از خدمات مرکز استارتاپ خانه کارآفرینی فانتازیو و بخش مشاوره و امکان سنجی ما می باشد. دنیای امروز دنیای تخصص هست و ما می کوشیم در این مهم در کنار کارآفرینان داخل کشور باشیم.

همچنان به قول همیشگیم مبنی بر گفتن خبرهای خوب در هر شش ماه و یا کمتر در وبلاگم پایبندم و از این رو امروز یه خبر خوب دارم. کار کردن در زمینه کارآفرینی بالا و پایین های خاص خودش رو داره و گاهی خیلی اتفاقی با افرادی آشنا می شید که به یمن اینترنت و ارتباطات اجتماعی دیجیتال امروزه از یک قاره خیلی سریع به یک قاره دیگر وصل می شوید و قرارداد می بندید و همکاری ها رو شروع می کنید. شاید هیچ وقت فکر نمیکردم که تابستان امسال چنین اتفاقی بیفتد.

انیستیتو بنیانگزار یک موسسه در آمریکاست که بنیانگزار خود انیستیتو آدم بسیار سرشناسیه و دارای کلی روابط با مدیر عاملها و شرکتهای استارتاپ چند سال اخیر آمریکاست که همگی قدرمتند ظاهر شده اند. اخبار این موسسه به همراه بنیانگزار جنجالیش را از ابتدا دنبال می کردم. این موسسه از سال گذشته کار خودش رو شروع کرده و تا به حال در شهرهای مختلف آمریکا مانند دره سیلیکون، بوستون و معدود شهرهای سایر کشورها مانند فرانسه و برلین و بروکسل کلاس برگزار کرده است. البته کلاسهای بروکسل و برلین در پاییز 2010 برگزار می شوند.

کار این موسسه اینه که با هزینه ای بسیار اندک، تعداد 30 تا 50 دانشجو رو در هر ترم می گیره در قالب 12 کلاس و کارگاه آموزشی دانشجویان خود را فارغ التحصیل می کنه. از بین متقاضیان ورود تعدادی محدود انتخاب می شوند  که اصولا افرادی هستند که یا دارای استارتاپ هستند و یا ایده ای دارند که می خواهند به زودی به مرحله اجرا دربیاورند. تمامی معلمها هم اصحاب و کله گنده های شرکتهای نوپای سالهای پیشین هستند از کسانی مثل مایکل آرینگتون که موسس تک کرانچ هست بگیر تا موسس دروپال و یا مدیرعامل سازمان یک لپتاپ برای هر کودک، همگی جز مشاوران و مدرسین این دوره ها هستند. هدف این موسسه اینه که کارآفرینان شرکتشون رو تاسیس کنند یا به مرحله رشد برسونند و نهایتا به چندین میلیون دلار بفروشن.

خبر خوب اینه که من به طور رسمی از دیروز وارد مجموعه برگزار کننده شده ام و یک گام خودم رو به دره سیلیکون نزدیک کرده ام. یک موقعیت طلایی تا با انبوهی از آدمهای موفق در تماس باشم، ازشون یاد بگیرم و همچنین این دانش را ارزش افزوده ای بکنم برای پشتوانه فانتازیو بیش از پیش. کار کردن در چنین مجموعه هایی و صحبت با آدمهای خوش فکر همیشه بهم انرژی می ده. امید به اینکه روزی فانتازیو هم نه تنها در تمامی شهرهای ایران بلکه به صورت جهانی فعالیتهاش رو گسترش بده. به زودی فاز دوم سایت فانتازیو و زمان بندی کامل خدمات کارگاه ها و سایر فعالیتهای خانه کارآفرینی از طریق خود سایت معرفی خواهد شد