در زمینه کارآفرینی، این سندروم به کارآفرینانی گفته میشود که جز اطراف خود را نمی بینند، به حرف کسی گوش نمی دهند و عملا در وسط تونل و با دید محدود دارند هزار نقشه می کشن برای شرکت و آینده آن. این کارآفرینان نمی خواهند قبول کنند که واقعیت چیز دیگری است و می بایست تا انتهای تونل رفت تا واقعیت را لمس کرد. آنها به حرف کسی هم گوش نمی دهند و در خواب و خیال نقشه می کشند و نهایتا باعث ریزش شرکت خود می شوند و افسوس تمامی زمان های از دست رفته خود.  اینکه چگونه به این بیماری دچار نشویم و چه المانهایی را مد نظر داشته باشیم که بتواند خطرات اطراف استارتاپ ما را کمتر کند از جمله خدماتی است که در فانتازیو به دیگران در قالب فعالیتهای اجتماعی و کارگاه ها ارائه می دهیم

این مدت ایمیل خیلی داشتم پیرامون زمان برگزاری کارگاه های آموزشی. پس از مذاکرات با مجتمع فنی تهران،  همکاری ما رسما در این ماه شکل گرفته است و تمامی کارگاه ها در محل مجتمع برگزار میشه. فعلا هفت کارگاه در تهران برگزار می کنیم و مدرس همه کارگاه ها هم خودم هستم. زمانش هم از سوم مهرماه تا نهم مهرماه خواهد بود و از ساعت 9 صبح تا 5 بعد از ظهر. این کارگاه ها عصاره دانش و تجربه ای است که دوست دارم به بچه های داخل کشور ارائه بشه تا چیزی از همتاهایشون در خارج از مرزها کم نداشته باشن و سعی کردم همه مباحث عملی و کاربردی باشه چون از تئوری خوشم نمیاد و همچنین مباحث بومی شده که طبیعتا با توجه به فضای کشورمان دانشجویان این دوره ها بتونن ازشون استفاده بکنن. توضیحات کامل کارگاه ها از قبل در آکادمی فانتازیو برای اطلاع علاقه مندان بوده است.

در پی این هستم که در شهرستانها هم کارگاه ها برگزار بشوند ولی هیچ قولی نمی تونم بدم چون مذاکرات هنوز در ابتدای کار هست. طبیعتا از پتانسیل مجتمع فنی برای برگزاری در شهرهایی که نمایندگی دارند، پس از هماهنگی های اولیه استفاده خواهم کرد و در شهرستانهایی که نمایندگی ندارند در حال رایزینی با بعضی شرکتها برای برگزاری آنها هستم. دیگه بقیه اش برمیگردد به سرعت عمل شرکتها. هماهنگی کلا کار جدا طاقت فرسائی هست و مستلزم زمان هست. اما خوشبختانه کارگاه های تهران برگزار میشه. پس فعلا این تاریخ رو در تقویمتون ثبت کنید و خودتون رو برای کلاسها آماده کنید. در هفته آینده نحوه ثبت نام رو به اطلاعتون خواهم رسوند.

شما کار روزانتون رو رها می کنید، از جیب خودتون یا اطرافیان سرمایه میگذارید، هفته ای هفتاد هشتاد ساعت کار می کنید، پای کامپیوتر خوابتان می برد و خودتون رو با برنامه نویسی سایتتون خفه می کنید اما نهایتا حتا 10 مشتری ندارید که برای خدمات شما پول بپردازند؟ این به نظر شما احمقانه نیست؟ این دقیقا اتفاقیه که برای اکثر کارآفرینان حیطه وب می افته. چون میزان پولی که برای راه اندازی یک شرکت نوپای اینترنتی لازمه در مقایسه با سایر صنایع بسیار کمه و اصولا برنامه نویسها آدمهای کله شقی هستند، فکر می کنند دست به کیبیرد شدن می تونه خیلی زود پولدارشون کنه.

در این مقاله توصیه میشه به جای اینکه این همه بدبختی بکشید و تو سر خودتون بزنید و به مشترهای خیالی خودتون فحش بدید که قدر محصول و خدمات شما رو نمی دونن یکی از روشها اینه که برید و با دیگران مثلا دوستان، آشنایان و همکاران خودتون صحبت کنید و ایده رو بگید و ازشون بپرسید آیا حاضرن برای همچین چیزی پول بدن؟  خیلی کارآفرینا تو محاسبات خودشون صحبت از میلیون ها مشتری بالقوه می کنن. من این رو شخصا خودم در مشاوره ها و امکان سنجی های فانتازیو دیدم.  سوال اینجاست که اگر کارآفرینی می گه سرویش خوبه و یک میلیون مشتری بالقوه داره پس چرا نمی تونه حتا قبل از هرچیز 10 تا مشتری پیدا کنه؟ پس یه جای کار می لنگه.

هیچ وقت فکر نکنید که مشتری مثل شما فکر می کنه. وقتی دارید با حرارت راجع به ایده تون و ارزشش می گید، اون در توهم و خیال شماست. برید با چند نفر صحبت کنید. بگید آقا، خانوم شما این رو از من می خری؟ اصلا به چنین سرویسی علاقه داری؟ برید تو فرندفید یا تو وبلاگا از خوانندگانتون بپرسید از حلقه دوستانتون بپرسید. چنانچه ده نفر حاضر نشن برای محصول شما پول بدن، شما مشکل خیلی زیادی خواهید داشت.

ای آقا. مشتری های من محصول روی کاغذ رو نمی فهمن،  باید حتما سایت رو ببینن و کار کنن تا بخرنش! این یک حرف سراسر مفته. به جای اینکه بخواید هفته ها و ماه ها از وقتتون رو صرف برنامه نویسی کنید و سایتی بزنید که هیچ کس حاضر به پرداخت پول برای خدمات شما نیست بهتره که حداقل کاربرد و سرویس این سایت رو به دیگران بگید و نظرشون رو قبل از وقت زیاد گذاشتن برای برنامه نویسی جویا بشید. من قبل تر در مقاله ای نوشته بودم که “ایده هیچ ارزشی ندارد” و  همچنین در مقاله مخ زنی در آسانسور نوشته بودم که شما می بایست در 30 ثانیه بتوانید ایده خود را بیان کنید  که متاسفانه اکثر کارآفرینان از انجام این کار عاجز هستند چرا که خودشان هم نمی دانند که دقیقا ارزش افزوده کدام سرویسشان برای دیگران کاربرد خواهد داشت.

من در فروش و بازاریابی ضعیفم چون برنامه نویس هستم برای همین یک سرویس وب توپ درست می کنم که همه مشتریش بشن. خب فکر می کنید از میون همه برنامه ها چند درصدشون به خوبی کار می کنن؟ بگیم هشتاد درصد برنامه ها خوب هستند. چقدر از این نرم افزارها درآمد برای شما میارن؟ بگیم پنج درصد. حالا چند درصد سود برای شرکت وبی میارن؟ بعد از کم کردن هزینه هاست و برنامه نویس و پول برق و سایر هزینه ها؟ کمتر از 1 درصد با حدس. نتیجه آنکه برنامه خوب و عالی به هیچ عنوان ضامن موفقیت سایت و یا بیزنس شما نخواهد بود. و این پاراگراف یکی از وسواسهای برنامه نویسان وب ایرانی است. آنها روی ظاهر خیلی توجه میکنند. می خواهند برنامه اشان همه امکانات را داشته باشد و از آخرین تکنولوژی ها استفاده کند اما دریغ از یک مشتری که بخواهد این خدمات را بخرد. پس قبل از شروع هرچیز بروید با دیگران صحبت کنید و ببینید اصلا کسی خواهان استفاده از خدمات شما هست و حاضر است برای آن پول بدهد یا خیر.

پیونده ای مرتبط:

ایده هیچ ارزشی ندارد

کی گفته که اونا حتما می خرنش – مقاله به زبان انگلیسی

موفق شدم که کامپیوترها رو از نزدیک ببینم. کوچولو تر از اونی بودند که فکر می کردم ولی خیلی باحالن و حتما می دونید که این لپتاپهای کوچک با نیروی خورشید شارژ میشن چون خیلی هاشون برای کشورهای آفریقایی درست میشه که اونجا در بسیاری از جاها دسترسی به برق وجود نداره.  این پروژه حدود 6 سال پیش شروع شده و تا به حال این لپتاپها در اختیار دو میلیون کودک قرار گرفته است.

صحبتی که با والتر مدیر عامل کل اروپای این بنیاد داشتم بیشتر راجع به بینش او در مورد این پروژه و مشکلاتی است که او و همکارانش در مقابل خود دارند. هرچند که کلی هم خوش و بش کردیم و او را آدم بسیار خوش مشربی دیدم اما سعی کردم از موقعیت استفاده کنم و سوالاتی را که همیشه در ذهنم تمام این سالها نقش بسته از او بپرسم. متاسفانه این بنیاد با تمام پشتیبانی حرفی سران کشورهای دنیا، در حال حاضر با سرعت پیش نمی رود و به اهداف توسعه خود آنچنان که می بایست نرسیده است. طبیعتا عدم اختصاص بودجه کشورهای رو به توسعه به مقوله آموزش و همچنین موارد تکنیکی باعث شده که پروژه با مشکلات همراه باشه. مثلا یکی از سوالاتی که من پرسیدم دلیل عدم پایبندی خود بنیاد به شعار تولید لپتهایی با ارزش 100 دلار بود. این شعاری بود که در آن ابتدای کار و البته چند سال پیش بسیار بسیار صدا کرد.

این بنیاد قرار بود که لپتاپها را با قیمت 100 دلار وارد بازار کند ولی این قضیه هرگز اتفاق نیفتاد و با قیمت 200 دلار روانه بازار گردیده است. دلیل عمده آن، انتخاب نادرست پلتفرم سخت افزاری و در نتیجه توسعه پلتفرم نرم افزاری آن است ( که به نام شوگر یا همان شکر معروف است)  که انتقاد بسیاری از توسعه دهندگان نرم افزاری را در چند سال به همراه داشته است. در حال حاضر که قیمت سخت افزارها بسیار پایین آمده است و با ورود نتبوکهای بسیار ارزان قیمت به نظر می رسد که این شعار دیگر خریداری نداشته باشد و بنیاد باید با قیمتی بسیار کمتر محصول خود را وارد بازار کند و این راهی نمیگذارد جز تغییر پلتفرم سخت افزاری که با کمک و همیاری گوگل در دست انجام است.

هرچند که تولید لپتاپها تنها گوشه ای از ماموریت این بنیاد است و بیشتر سعی بر آن است که تغییری در ساختار آموزشی کشورها ایجاد شود و طبیعتا لپتاپ به عنوان یک  وسیله نوین و موثر برای خاموش کردن حس کنجکاوی کودکان و ارتباط با دنیای خارج از طریق اینترنت یکی از بهترین گزینه ها بوده است. امیدوارم موسسات و شرکتهای بیشتری پیدا شوند که بتوانند بنیاد را کمک مالی کنند و سران کشورها هم به جای مهمانی دادن و حرف زدن، کمی هم به فکر آینده نسل کودکان باشند و سر کیسه را شل کنند. آموزش کودکان یک سرزمین، یعنی بازگشت سرمایه فرهنگی، معنوی و مالی به همان خاک.

لینکهای مرتبط:

مطلب من درباره هر کودک، یک لپتاپ

تویتر بنیاد هر کودک، یک لپتاپ

رزومه کاری والتر

تویتر شخصی والتر

سایت رسمی بنیاد هر کودک، یک لپتاپ

پشتیبانی از بنیاد هر کودک، یک لپتاپ

خب واقعا کار سختیه. مجاب کردن چنین آدمهایی که با پول بسیار اندک حاضر به سخنرانی باشند، پیدا کردن اشخاصی که بخواهند این کلاسها را در شهرهای دیگر راه اندازی کنند  به هیچ عنوان آسان نیست و از سویی به دلیل کاریزمای خاص شخص موسس آن که می خواهد موسسه رشد سریع داشته باشد ولی از نظر کنترل گسترده نشود تا زیر ساخت مجموعه تکمیل شود، در حال حاضر برای گسترش شهرها، به صورت معرفی دوست کار می کنند. یعنی فقط در صورتی که کسی شما را معرفی کرده باشد می توانید در زمینه نمایندگی یک شهر و یا گسترس ایده کمک و همکاری کنید. من در حال حاضر به عنوان توسعه دهنده تجاری در حال همکاری با آنها برای برگزاری کلاسها در بروکسل هستم. امید دارم که چنانچه وقتم یاری دهد بتوانم مدیریت این کلاسها در یکی از شهرهای اسکاندیناوی ترجیحا استکهلم را انجام دهم.

مقر این شرکت در دره مشهور سیلیکون واقع است و فکرش را بکنید که در هر جلسه می توان سه تن از بهترین مدیران عامل و کارآفرینان موفق دنیا را دید، تجریباتشون رو شنید، اونها رو به چالش کشید، پرسش و پاسخ انجام داد و نهایتا پس از فارغ التحصیلی شرکت خود را به پیش برد. خوشبختانه هر روز لینکهای بهتری با مراکز قوی شتاب دهنده و نوین کارآفرینی پیدا می کنم که از سویی بر شبکه اجتماعی و قدرت کاری بیش از پیش می افزاید و همچنین دریچه ای برای من به سوی ابعاد جدیدتری از کارآفرینی می گشاید. سعی می کنم از این به بعد بیشتر راجع به مراکز کارآفرینی صحبت کنم. من آرزویم این است تا آنجا که می توان و شرایط اجازه می دهد بسیاری از این دانش را در داخل ارائه دهم هرچند که تنگ نظری، قولهای الکی دادن و اصطکاکهای زیاد باعث می شود که کارها به کندی پیش روند. از خانه کارآفرینی فانتازیو به دلیل اهدافش حمایت کنید و راجع به آن بنویسید و یا لینک دهید. اطلاع رسانی حداقل کمک برای آشنایی این نهاد با دیگران است.

خوانندگان این وبلاگ در حد قابل قبولی هستند اما درصد اشتراک مطالب بسیار بسیار کم است. چندین مطلب را اینجا می خواهم گوشزد کنم. اول اینکه همیشه بحث میشود که ما نوع مدیا را اشتباه می فهمیم و از آن استفاده نامربوط می کنیم. مثلا از فرندفید استفاده می کنیم برای دوستیابی و یا پیدا کردن عشق آینده مان برای ازدواج. این دغدغه من نیست. به من مربوط نیست دیگران از مدیای مورد نظر چه استفاده ای می کنند اما من بسیار حساس می شوم وقتی می بینم که دنبال کنندگان این وبلاگ در گوگل ریدر بسیار کم مطالب من را لایک و یا به اشتراک می گذارند. دنبال کنندگان من کسانی هستند که حتما به مطالب من علاقه مند هستند وگرنه دلیلی ندارد مرا فالو کنند پس سوال اینجاست که چرا اینکار را انجام نمی دهند؟ آیا مطالب را دوست ندارند؟ من هرگز کامنتی در این باره دریافت نکرده ام بلکه همیشه در جهت مثبت بوده است پس پاسخ دوم برای من مساله عدم اهمیت و بعد فرهنگی این مساله است.

یک وبلاگ نویس غربی می نویسد و خوانندگانش برای تشکر با به اشتراک گذاشتن پستهای او در تویتر، وبلاگ، لینکدونی و یا فیس بوک و فرندفید برای او مخاطب بیشتری به ارمغان میاورند و از این رو هم به مطالب مورد نظر ارج می نهند و هم وبلاگ نویس متوجه می شود که چقدر هر مطلب برای دیگران مهم بوده است و مخاطبانش چه طیفی هستند. شما به عنوان یک دنبال کننده یا مشترک یک وبلاگ، می بایست برای بقا و ادامه کار شخص نویسنده را حمایت کنید. این با ارزش ترین کاری است که می توانید انجام دهید

یکی از اهالی وبلاگستان که وبلاگ او از معدود وبلاگهایی است که دنبال می کنم، مطالب به اشتراک من را می خواند، از مقالات انگلیسی ارجاعی من در تویتر مطلب ترجمه و یا گردآوردی می کند و در وبلاگش قرار می دهد، من همیشه پستهایی که مورد علاقه ام هست را از او به اشتراک می گذارم، اما او هرگز این کار را برای من نمی کند. از این مدل بسیار است. پرسش اینجاست چرا؟ اگر شخص خود وبلاگ نویس نباشد می گوییم اهمیت گردآوری مطلب، اقتباس و یا نگارش را نمی داند اما وبلاگ نویسی که می داند چرا؟ یا ایشان و امثال ایشان تنگ نظر هستند و خساست دارند یا خودشان به کاری که انجام می دهند اعتقادی ندارند. دقت کنید من راجع به اشخاصی صحبت می کنم که دنبال کننده یک نویسنده یا شخص هستند.

این به ما مربوط نمی شود که اکثریت افراد در فرندفید یا گودر تقاضای مسافر کشی می کنند و یا کمبود گوجه برای املت دارند و یا توالت رفتنشان را در تویتر می نویسند، اما به ما مربوط می شود که اگر خود تخصصی می نویسیم و خودمان را یک وبلاگ نویس حرفه ای می دانیم چنانچه وبلاگی را دنبال می کنیم، چنانچه در تویتر کسی او را دنبال می کنیم، مطالب را در فرندفید می خوانیم، حداقل کاری که می توانیم انجام دهیم به اشتراک گذاری مطالب است. تمام گودربازهای محترم تشریف ببرند و در بخش آمار گودر نگان بکنند که چند درصد از مطالب یک وبلاگ تخصصی را لایک زده اند و یا چند درصد به اشتراک گذاشته اند. شما می توانید هر روز صدها لایک و به اشتراک گذاری عکس همستر، آلات مختلف تناسلی، عکس چمن و دار و درخت و عکسهای رومانتیک و عشقولانه، کیک تولد، انواع حیوانات و اجنه را به اشتراک بگذارید اما اگر حتا یک درصد به دنبال مطالب تخصصی هم هستید تنها کار شما برای قدردانی از نویسنده تخصصی نویس، اشتراک مطالب اوست.

کسانی که وبلاگهای تخصصی را دنبال می کنند ولی به اشتراک نمی گذارند اما در عوض گودرشان پر از لایک و اشتراکات اجتماعی و مسائل تفریحی است مرا یاد بچه های شیطون دوران دبیرستان می اندازند. بچه های شیطون دو دسته بودند آنهایی که وقتی در مراسم جدی می رفتند مثلا مانند مراسم سوگواری یک همکلاسی فوت شده ادب را رعایت می کردند و لااقل در آن زمان بساط کرکر خنده و شیطونیشان بر پا نبود. اما دسته ای دیگر هیچ زمان و مکانی را نمی شناختند و همچنان به کارهای زشت خود ادامه می دادند. برای فرهنگ سازی همیشه از خودمان شروع کنیم. خرجش فقط یک کلیک است. در پایان به پست دوست خوبم به عنوان “ممنون نویسنده عزیز: 10 روش برای تشکر از یک وبلاگ نویس” بسنده می کنم که کافی و تکمیل این مطالب است.. نترسید. از اشتراک اطلاعات چیزی از کسی کم نمی شود. حال ببینیم خود این مطلب چقدر بازخورد و لایک و به اشتراک گذاشته می شود. طبیعتا نظر شما برای من مانند همیشه مهم است

وبلاگ فانتازیو را شروع به نوشتن کرده ام که توصیه من این است که حتما فید وبلاگ فانتازیو را به مجموع اخبار روزانه خود اضافه کنید چرا که به زودی مسابقه کارآفرینی و سایر بخشهای تعاملی به آن اضافه خواهد شد و طبیعتا خبرش از طریق خبرنامه و وبلاگ زودتر به گوشتان خواهد رسید. اما خبر بسیار بسیار مهم این است که پس از بررسی ها و امکان سنجی های بسیار تصمیم گرفتم که شبکه اجتماعی را راه اندازی کنم با المانهای بسیار خاص خودش. این یک شبکه تخصصی خواهد بود تا عمومی. ریز المانها و نحوه کار در اومده و در چند مرحله اجرا خواهد شد و کد نویسی اش باقی مانده است. چنانچه برنامه نویس قابلی هستید و از پس برنامه نویسی یک شبکه اجتماعی بر میاید و یا کسی رو می شناسید که بخواد روی این پروژه به طور مستقیم با خود من کار کنه، به من ایمیل بزنید یا از طریق فرم بازخورد مرا در جریان بگذارید. در ضمن برنامه بر پایه پی اچ پی خواهد بود

کارآفرین به دنبال قفل ساز دیگری می رود.این یکی قفل ساز نگاهی کامل به گاو صندوق می اندازد و سپس نام شرکت سازنده را یادداشت می کند و می رود به سمت ماشینش و پس از مدتی با قلم و مته باز می گردد. یه جا را علامت می زند و سپس شروع به مته کاری میکند، نهایتا درب گاو صندوق باز می شود. گاو صندوق خالیست و طبیعتا چیزی گیر کارآفرین نیامده است. او از قفل ساز می پرسد که هزینه چقدر است و قفل ساز می گوید صدو بیست دلار. فریاد خریدار بلند می شود که چرا انقدر گران و من ریز صورت حساب را میخواهم. قفل ساز به ماشین خود بازگشته و بعد از مدتی با یک تکه کاغذ کثیف باز میگردد که روی آن نوشته شده است. هزینه مته کاری بیست دلار، هزینه اینکه کجا باید سوراخ شود صد دلار.

این داستان چندین نکته نهفته دارد. اول اینکه حتما قرار نیست شخص کارآفرین به پول برسد. همان طور که این گاو صندوق خالی بود، بیزنس شما هم می تواند به سودآوری نرسد و خیلی احمقانه است که فکر کنید کسی می تواند گارانتی کند که شما موفق می شوید. دوم ارزش راهنماها و مشاوران خبره است. اکثریت کارآفرینها می خواهند لقمه را از راه طولانیش به دور سر بپیچانند چون حاضر نیستند که هزینه پرداخت کنند ولی درب گاوصندوق برایشان باز شود و مدتها برای آنچه که در داخل گاوصندوق خالیست برنامه ریزی می کنند و خیال می بافند!

در دنیای کارآفرینی امروز المان سرعت بخشی در اجرای اهداف بسیار بسیار مهم است چرا که به راحتی می توان ایده شما را کپی کرد و روی آن کار کرد. یکی از مواردی که باعث میشود ایده پا بگیرد و دیگران نتوانند رقیب شما شوند همین بحث استفاده از مراکز کارآفرینی و مشاوران و راهنمایانی هست که جلوی فاجعه را از همان ابتدا می گیرند و شما را در مراحل اولیه امکان سنجی کمک می کند تا  دقیقتر بتوانید محاسبات اینده کاری شرکت نوپای خود را انجام دهید و این دقیقا از خدمات مرکز استارتاپ خانه کارآفرینی فانتازیو و بخش مشاوره و امکان سنجی ما می باشد. دنیای امروز دنیای تخصص هست و ما می کوشیم در این مهم در کنار کارآفرینان داخل کشور باشیم.

همچنان به قول همیشگیم مبنی بر گفتن خبرهای خوب در هر شش ماه و یا کمتر در وبلاگم پایبندم و از این رو امروز یه خبر خوب دارم. کار کردن در زمینه کارآفرینی بالا و پایین های خاص خودش رو داره و گاهی خیلی اتفاقی با افرادی آشنا می شید که به یمن اینترنت و ارتباطات اجتماعی دیجیتال امروزه از یک قاره خیلی سریع به یک قاره دیگر وصل می شوید و قرارداد می بندید و همکاری ها رو شروع می کنید. شاید هیچ وقت فکر نمیکردم که تابستان امسال چنین اتفاقی بیفتد.

انیستیتو بنیانگزار یک موسسه در آمریکاست که بنیانگزار خود انیستیتو آدم بسیار سرشناسیه و دارای کلی روابط با مدیر عاملها و شرکتهای استارتاپ چند سال اخیر آمریکاست که همگی قدرمتند ظاهر شده اند. اخبار این موسسه به همراه بنیانگزار جنجالیش را از ابتدا دنبال می کردم. این موسسه از سال گذشته کار خودش رو شروع کرده و تا به حال در شهرهای مختلف آمریکا مانند دره سیلیکون، بوستون و معدود شهرهای سایر کشورها مانند فرانسه و برلین و بروکسل کلاس برگزار کرده است. البته کلاسهای بروکسل و برلین در پاییز 2010 برگزار می شوند.

کار این موسسه اینه که با هزینه ای بسیار اندک، تعداد 30 تا 50 دانشجو رو در هر ترم می گیره در قالب 12 کلاس و کارگاه آموزشی دانشجویان خود را فارغ التحصیل می کنه. از بین متقاضیان ورود تعدادی محدود انتخاب می شوند  که اصولا افرادی هستند که یا دارای استارتاپ هستند و یا ایده ای دارند که می خواهند به زودی به مرحله اجرا دربیاورند. تمامی معلمها هم اصحاب و کله گنده های شرکتهای نوپای سالهای پیشین هستند از کسانی مثل مایکل آرینگتون که موسس تک کرانچ هست بگیر تا موسس دروپال و یا مدیرعامل سازمان یک لپتاپ برای هر کودک، همگی جز مشاوران و مدرسین این دوره ها هستند. هدف این موسسه اینه که کارآفرینان شرکتشون رو تاسیس کنند یا به مرحله رشد برسونند و نهایتا به چندین میلیون دلار بفروشن.

خبر خوب اینه که من به طور رسمی از دیروز وارد مجموعه برگزار کننده شده ام و یک گام خودم رو به دره سیلیکون نزدیک کرده ام. یک موقعیت طلایی تا با انبوهی از آدمهای موفق در تماس باشم، ازشون یاد بگیرم و همچنین این دانش را ارزش افزوده ای بکنم برای پشتوانه فانتازیو بیش از پیش. کار کردن در چنین مجموعه هایی و صحبت با آدمهای خوش فکر همیشه بهم انرژی می ده. امید به اینکه روزی فانتازیو هم نه تنها در تمامی شهرهای ایران بلکه به صورت جهانی فعالیتهاش رو گسترش بده. به زودی فاز دوم سایت فانتازیو و زمان بندی کامل خدمات کارگاه ها و سایر فعالیتهای خانه کارآفرینی از طریق خود سایت معرفی خواهد شد

این یک تور دو روز یا دو روز و نیم خواهد بود بسته به شهر انتخابی و بعد مسافت دارد. از نظر هماهنگی و اجرا فکر می کنم یک اتوبوس کافی خواهد بود. مباحث کارآفرینی عملی و استارتاپهای اینترنتی و همچنین نقش شتاب دهنده  مطرح خواهد شد، با همیدگر آشنا می شویم و ایده های همدیگر را می شنویم و بازخورد می دهیم، شرکتهای نوپای آی سی تی مورد بحث قرار خواهند گرفت و محیطی هست که هر آنچه که دل تنگت می خواهد راجع به مقوله کارآفرینی بگویید و نظر دیگران را هم پرس و جو کنید. هدف اصلی تور، گردشگری نیست اما از آنجا که ایران ما بسیار زیباست طبیعتا مدت زمانی هم برای گشت و گذار و دیدن اماکن باستانی اختصاص داده می شود

برای شروع یا می توانید همین جا کامنت بگذارید و نظرتان را بگویید یا اگر می خواهید خودتان دست اندر کار و دخیل باشید حتما به من ایمیل بزنید. کدام شهر را پیشنهاد می کنید و چرا؟ فاصله چه قدر است با اتوبوس و سایر موارد برای انگیزه دادن دیگران به بازدید از این شهر. چنانچه می توانید برای راه اندازی تور از نظر اجرایی کمک کنید و یا از قبل تجربه دارید و مشتاق همکاری هستید لطفا با من تماس بگیرید، مواردی مانند صحبت با یک شرکت تور برای ایاب و ذهاب و همچنین رزرو هتل و بازدید از مراکز دیدنی. پس از انجام مراحل مقدماتی، فرم ثبت نام و نحوه ثبت نام برای تور به علاوه درج جزییات نیز در سایت خود فانتازیو خواهد آمد

آپدیت: به چند دلیل ممکنه تاریخ تور تغییر کنه. یکی تغییر تاریخ سفر من به ایران و دیگری مشغولیت به برقراری قراردادهای همکاری مشترک بیشتر با نهادهای کارآفرینی در اروپا هستم از این رو کمی تاریخ عقب تر می افته. در زمان لازم ثبت نام رو باز خواهم کرد

هنوز به دلیل کمبود دانش، تجربه و یا محیط واقعی که بتوان کارآفرینی را در آن لمس کرد، بسیاری در مرحله ابتدایی قضیه یعنی ایده گیر کرده اند بدان معنا که فکر می کنند ایده مهمترین بخش کار است که به هیچ عنوان چنین نیست و در پستهای پیشین به این مساله پرداخته ام. دکترای مدیریتی که لقبش از کار برای او مهم تر است هنوز درکی ندارد که مدیریت و مدرکش به درد استارتاپ و فضای آن نمی خورد. در استارتاپ شما با کت و شلوار و کراوات کار نمی کنی بلکه باید روی زمین بشینی و زیر میز بخوابی تا ایده ات به اجرا دربیاید و در اختیار مشتری بالقوه قرار بگیرد.

بعضی ها فکر می کنند که کارآفرینی یعنی اینکه یک سازمانی هم به آنها سرمایه بدهد، هم تیم برایشان پیدا کند و هم مارکتینگ و بازاریابی انجام دهد تا بتوانند ایده شان را اجرا کنند و به قول خودشان کارآفرین شوند! از سویی بعضی همیشه نالاند از شرایط کشور و یا شهرشان. یادمان باشد که خلاقیت و استفاده از فرصت ها دقیقا در همینجا نمود پیدا می کند. شخص کارآفرین است که به جای غر زدن، فکر می کند که چگونه مشکلات را حل کند و چگونه با داشته های موجود شرکت خود را به پیش ببرد. طبیعتا ممکن است در یک نقطه جغرافیایی شرایط سخت تر باشد اما فراموش نکنید که این شرایط برای همه است و برد با کسی است که بهترین استفاده را از آن ببرد.

خیلی ها دنبال دک و پوز هستند. می خواهند زودی کارت چاپ کنند و اسم مدیر عامل بر روی خودشان بگذارند. خدا رو شکر در این زمینه هیچگونه کمبود اعتماد به نفسی نداریم چرا که همه تقریبا در ایران مدیرند و رییس و این جایگاهی در ادبیات کارآفرینی ندارد. ادبیات استارتاپها و کارآفرینی یعنی کار تیمی، یعنی وقتی کسی اشتباه کرد همه تیم بپذیرند و مسوولیت پذیر باشند، یعنی عصبانیت خود را نگاه داشتن، یعنی تحت فشار کار کردن و مبارزه با بی پولی.

به نظر من در ایران، ما به هیچ عنوان مشکل پول نداریم. مراکز متعددی هستند که پول در اختیار شما قرار می دهند حداقل در زمینه استارتاپهای آی سی تی این مبلغ بسیار عالیست با توجه به کارمزدی که پرداخت میشه، اما مشکل از سویی فرآیندهای ناکارآمد و بروکراسی اینگونه مراکز است و از سویی ادبیات هموطنان جوان من در زمینه کارآفرینی است. تا زمانی که ما جوانانی را داریم که می خواهند کلاس کارآفرینی بروند تا مدرک آنرا بگیرند و قاب بزنند به دیوار، از نظر عملی پیشرفتی نخواهیم داشت.

در زمینه فرآیندها و ادبیات کارآفرینی خانه کارآفرینی فانتازیو می خواهد پیش قدم باشد اما من مثل همیشه معتقد به کار تیمی هستم. در سفر قبلی در ایران آدمای دلسوز و با سوادی را ملاقات کردم که می خواهند هموطنان من موفق باشند. مهم این است که این پل ارتباط بین من و ایشان توسط شما ایجاد شود. تمامی کنفرانسهایی که من در ایران برگزار کرده ام و تمامی ملاقاتها ،جرقه اولی آن توسط خوانندگان این وبلاگ خورده است. چنانچه می توانید مرا به هر سازمان از قبیل پارکهای علم و فن آوری، شهرداری ها، مراکز رشد در مرکز استان و دانشگاه ها وصل کنید خوشحال می شوم که بتوانم مراکز استان بیشتری را امکان سنجی کنیم.

ایده به خودی خود هیچ ارزشی ندارد. شما ممکن است ایده یا ایده هایی در سر داشته باشید که فکر کنید آسمون سوراخ شده و فقط این ایده به فکر شما خطور کرده. ماه ها و سالها هم همچنان در سرتان بچرخد تا اینکه دقیقا مشابه یا خود اجرای ایده را توسط شخصی دیگری در آن سر دنیا ببینید و بعد شروع کنید به تف و لعنت کردن به فرد مورد نظر که چرا ایده شما را زودتر از خود شما اجرا کرده است و غصه بخورید!

اما چرا ایده هیچ ارزشی ندارد. چون ایده باید اول اجرا شود. تا ایده ای اجرا نشود و همچنان روی کاغذ باشد به هیچ دردی نمی خورد. برای اجرای ایده هم باید خودتان آستین بالا بزنید و هم باید یک تیم جمع و جور کنید. این اصلا کار آسانی نیست. هر کسی نمی تواند تمام وقت یا حتا پاره وقت روی ایده اش کار کند و پیدا کردن آدمهای سخت کوش و باهوش که بتوانند با شما یک تیم تشکیل بدهند و وسط کار شما را رها نکنند بسیار بسیار سخت است و طبیعتا این وظیفه خود شما به عنوان موسس شرکت هست که چنین کسانی را پیدا کنید  و همچنین برای خود وقتی دست و پا کنید.

تازه حتا اگر ایده را اجرا کنید باز هم ارزشی ندارد چرا که باید در مرحله بعدی بازخورد مشتریان احتمالی خود را ببینید. شما اگر بهترین ایده دنیا و خلاقانه ترین اجرای آن را در دست داشته باشید ولی کسی محصول و یا خدمات شما را خریداری نکند عملا شکست خورده اید. به همین سادگی چه بخواهید قبول کنید و چه نخواهید هرگونه استارتاپ و یا شرکتی که محصول و خدماتی بدهد که مردم نخرند، محکوم به شکست است. بنابراین بازخورد مشتری و فهمیدن آنکه دقیقا آنها چه می خواهند بسیار مهم است. تازه اینجاست که می توان گفت شما مسیر را درست رفته اید.

بگذارید مثالی بزنم. فرض کنید شما می خواهید یک فروشگاه خرید آنلاین کفش در ایران راه اندازی کنید و می ترسید که این ایده را با دیگران در میان بگذارید. چرا؟ چون فکر می کنید ایده شما را می دزدند! خب فرض کنید که شما بخواهید چنین شرکتی بزنید. بسیاری فکر می کنند راه اندازی سایت و طراحی و گرفتن دفتر و منشی و باز کردن حساب بانکی و ثبت شرکت و راه اندازی فروشگاه آنلاین و پیک موتوری از همه چیز مهمتر هستند و عملا از این جا شروع می کنند. اما اصل کار این نیست. اصل کار پیدا کردن فروشندگان و تولید کنندگان کفشی است که بتوانند به شما ارزان بفروشند و همچنین بر اساس مدل شما کار کنند. مثلا سر وقت کفشها را تحویل دهند، سیستم کاریشان به سیستم دیجیتال شما وصل شود و غیرو…این کارها وقت بسیار بسیار زیادی از شما خواهد گرفت و کار یک روزو و دو روز نیست. از سویی شما هنوز هیچ بازخوردی از رفتار مشتری ندارید و هنوز حتا هیچ ویزیتوری ندارید.

به دست آوردن ویزیتور که بخواهد کفش بخرد به هیچ عنوان کار آسانی نیست و نمی توان آن را کپی نمود. بنابراین حتا اگر فرض کنید که دوست شما هم دقیقا کپی سایت شما را درست کند، او زیر ساخت لازم را برای اجرا ندارد چرا که شما چندین ماه وقت برای اجرایش گذاشته اید و او فقط کپی کرده است و هیچگونه اطلاعات پشت صحنه را ندارد  هیچ گونه قرارداری با تولید کنندگان و پخش کنندگان کفش ندارد.

منتظر نباشید حتما شرایط عالی باشد تا بتوانید دست به کار شوید. بنابراین نگذارید ایده تان خاک بخورند و شروع به امکان سنجی و نهایتا اجرای آن بکنید. کار ما دقیقا در  فانتازیو این است که شما را گام به گام راهنمایی کنیم. شرایط کشور ما انقدرها هم برای راه اندازی بعضی از کسب و کارهای اینترنتی بد نیست. این حرف را بی پشتوانه نگفتم. به امید اجرا شدن ایده های شما که آرزوی من است.

مسافرت رشت و برگزاری همایش در پارک علم و فن آوری رشت هم موجب شد که  هم با توانایی های این خطه از کشورمان آشنا بشم و هم شهر زیبای لاهیجان رو ببینم. لاهیجان فوق العاده بود و تله کابینش هم خیلی حال داد. شاید باورتان نشود ولی در این مدت انقدر کار زیاد بود که هیچ فرصتی از قبل ایجاد نشد که با پدر یک گپ طولانی داشته باشم و بتوانم تبادل اطلاعات کنم که خوشبختانه در سفر رشت با هم همراه شدیم و لحظات دلچسبی برای من رقم خورد. این مدت بیش از آنکه استراحت کنم کار کردم ولی مغرور از نتایج کارها هستم. حس نیت باعث میشه که آدمهای خوب در سر راه قرار بگیرند و تمام هدف من ایجاد یک موج مثبت در زمینه کارآفرینی در بین جوانان داخل کشور است و با تمام قوا سعی می کنم که این راه را ادامه دهم. همچنان پر از انرژی و مصمم بر ادامه کار در ایران هستم.به محض بازگشت به استکهلم می بایست امکان سنجی کشورهای عربی را آغاز کنم. بنابراین امیدوارم که تا دو ماه دیگر سر و گوشی در کشورهای حاشیه خلیج فارس تاب بدم و ببینم اونجا اوضاع چطوره. هرچند که طبیعتا قبل از ورود به هر کشور، امکان سنجی بر اساس آمار و خبرهای موجود انجام می دهم اما از نزدیک لمس کردن و مذاکره با مسوولان طبیعتا بسیار بسیار راه گشا است.

. در این مدت چندین مصاحبه داشته ام که خوشبختانه لینک 3 تای آنها را پیدا کرده ام هرچند که دوستان خبرنگار به من لطف دارند و در بسیاری موارد حرفهای من رو یه استحاله حسابی بهش دادند و کلا وارونه تحویل خواننده داده اند ولی همین قدر هم دستشون درد نکنه.  در این سفر شهرهای زیبای کشورم رو دیدم، با آدمای بسیار خوبی آشنا شدم، دوستان نادیده رو دیدار کردم، از موهبات طبیعت این سرزمین لذت بردم، به حرفهای بسیاری گوش دادم. خانه کارآفرینی فانتازیو و همایشها همگی دریچه ای برای تعامل من با شماست. تا آنجا که بتوانم از رسانه وبلاگ استفاده خواهم کرد. چه دوستان خوبی از این طریق پیدا کرده ام .

اگر که در هواپیمای برگشت مثل اون بار خواب نبودم، حتما عکسهای این دوره را مرور خواهم کرد و خاطرات تمام این روزها را در ذهنم ماندگار خواهد شد. از همه دوستانم که به من همیشه قوت قلب می دهند ممنونم و یادتون باشه معرفی این وبلاگ به دیگران، اشتراک مطالب و ارائه انتقاد سازنده  بسیار برای من ارزشمند خواهد بود. مخاطبان بیشتر، باعثت دوستی ها و روابط بیشتر خواهد  شد که نتیجه اش به همه ما و اجتماع باز خواهد گشت. هر کدام وظیفه داریم که به نوعی برای اجتماع خود مفید باشیم. راستی امروز که حسابی غرق کار بودم شعر زیبایی رو دیدم که تا ساعتها داشتم زمزمه اش می کردم و خیلی بهم انرژی داد

خاک شد هر که در این خاک زیست / خاک چه داند که در این خاک کیست

رادیو اینترنتی صدای کارآفرینی – مصاحبه با پژمان دشتی نژاد

مصاحبه با خبرگزاری فارس – بخش گیلان

مصاحبه با جشنواره ملی جوان ایرانی

مصاحبه با خبرگزاری فارس درباره بنیاد جی بی ال و کارآفرینی

راه اندازی نخستین شتابدهنده کارآفرینی در ایران

ایران جدا کشور پهناوریه و هر تکه از آن، مردمان خودش و آداب و فرهنگ خودش رو داره. اجرای یک طرح  با توجه به این اختلاف فرهنگی و نحوه معیشتی جدا کار آسانی نیست. یعنی وقتی قضیه حرفه ای و کار جدی میشه تازه متوجه میشی که نه تنها ایران فقط تهران نیست بلکه کلی انرژی و وقت هم باید بگذاری برای شناخت آنچه که در ذهن مردمان و جوانان آن شهر و استان می گذره. طبیعتا من هم دقیقا در همین فاز هستم و امکان سنجی مراکز استان در راس امور قرار داره که با تکمیل ده مرکز استان و یا شهرهایی که به نظر پتانسیل بالاتری برای قضیه کارآفرینی از نظر جمعیتی و از نظر تعداد استارتاپ دارند، خاتمه خواهد یافت.  بعد از بازگشت به استکهلم، باید بازبینی بسیار دقیقی برای نحوه همکاری با شهرستانها داشته باشم و فاز اول کاریم تمام می شود. به امید خدا بعد از نتیجه گیری از سری اول مذاکرات، خیلی زود به ایران بازخواهم گشت برای ادامه کار. حرف پیش نباشه امسال یه پام ایرانه، یه پام آن طرف آبها. از همه کسانی هم که در این مسیر من رو یاری می دهند و صمیمانه و بدون چشمداشت در کنارم هستند، بسیار سپاسگزارم .

مکان همایش سالن کنفرانس پارک علم و فناوری – مرکز اقبال است و زمان همایش  روز چهارشنبه، پنجم خرداد ماه 89 از ساعت 9 آغاز می شود و ساعت 12:30 یا 1 به پایان می رسد.   در واقع این  مدت زمان مربوط به دو همایش است. یکی همایش “از ایده تا اجرا” است و قسمت دوم همایش هم برای اولین بار در ایران برگزار می کنم با عنوان “استارتاپهای اینترنتی”. در همایش ایده تا اجرا المانهایی که مهم هستند برای کارآفرینی بدانید و همچنین مراحل مختلف کارآفرینی رامروری خواهم کرد؛همچنین مبحث شتاب دهنده ها را باز خواهم کرد و با این موضوع که بسیار داغ هم هست آشنا خواهید شد. طبیعتا زمانی هم برای معرفی فانتازیو خواهم داشت که اعتقاد شخصیم بر این است که دریچه بسیار بزرگی را برای جوانان داخل کشور باز خواهد کرد. در قسمت دوم همایش که با عنوان “استارتاپهای اینترنتی” هست  سعی بر آن است تا نکاتی را که یک کارآفرین در حوزه آی سی تی باید بداند، مورد بازبینی قرار دهیم. به عنوان مثال چه متدی برای راه اندازی چنین شرکت های نوپایی پیشنهاد می شود. چه کارهایی را باید از آنها پرهیز کنیم و چگونه در سریع ترین زمان ممکن به سودآوری برسیم. از کجا باید شروع کرد و چه مدت زمان برای راه اندازی چنین استارتاپی مورد نیاز است؟ شخص کارآفرین به چه منابعی نیاز دارد و آنکه چطور می توان از ابتدا ایده خود را جهانی ارائه داد. در این کنفرانس همچنین نقش شتاب دهنده ها در استارتاپ های اینترنتی مورد بررسی قرار خواهد گرفت.

در انتهای هر دو بخش هم پرسش و پاسخ داریم و تا آنجا که بتوانم به سوالات شما جواب خواهم داد. همایش ها فرصت بسیار مناسب و عالی هستند برای تبادل اطلاعات و همچنین درک نسبی از آنچه که  در ذهن کارآفرینان آن شهر و یا استان می گذرد. ایران کشور بزرگی است و زیر ساختار هر شهر یا استان حتی با استان مجاورش هم فرق می کند. یکی از تلاشهای من همیشه این بوده است که به جای تقویت تهران، سعی کنم هسته اصلی فعالیت را بر شهرستان هایی که پتانسیل بسیار بالایی دارند، قرار دهم و طبیعتا زحمت دوستانی که این مهم رو برآورده می کنند و مرا یاری می دهند ستودنی است. علاقه مندان به شرکت در کنفرانس لطفا با شماره 7257971 تماس بگیرند. به رسم همیشه این کنفرانس رایگان است