یه وجب خاکِ اینترنت

اگر شکست، تزئینش کن

2009-09-05T19:15:00.001+02:00

گاهی اوقات بیزنس های عجیب و غریبی درست میشن که به سود دهی برای شخص اجرا کنندش هم می رسه. بسیاری فکر می کنن شرکت زدن یعنی پول هنگفت درآوردن و میلیونر دلاری شدن در صورتی که این طور نیست. قبل تر راجع به ریزش شرکت های نوپا، زیر فشار و قدرت کله گنده ها له شدن و مسائل این قبیل نوشته ام. بعضی بیزنس ها می تونن کوچک باشند اما برای صاحبش سود آوری داشته باشند. مثلا نوجوان 15 ساله ای که برای هم سن و سالهای خودش صفحه مای اسپیس( سایت مشهوری که قبل از به قدرت رسیدن فیس بوک حرف اول را در ارتباطات اجتماعی در آمریکا می زد) درست می کنه و اتفاقا بازار خوبی هم برای خودش دست و پا کرده. دلیل موفقیتش هم ساده ست. این نوجوون دیده که چقدر صفحه مای اسپیس و زیباییش برای هم سن و سالهای خودش مهمه پس دست هنر و ذوقش رو برای زدن همچین شرکتی استفاده کرده و موفق هم بوده و بعدش هم کار رو گسترش داده و وبلاگ زده و مصاحبه با مطبوعات و غیرو...

اما ایده امروز هم جالبه. اگر خدای نکرده دست و پاتون شکسته باشه حتما می دونید لذت بخش ترین تجربه اش نوشتن یادگاری دوستان و نقاشی کشیدن روی اونه. همه جای دنیا هم روال این طوریه. حالا یه بنده خدایی توی آمریکا این رو کرده ایده بیزنس. یعنی یه عالمه طرح درست کرده که شما می تونید از میونشون انتخاب کنید و سپس در تنها چند دقیقه اون طرح رو میندازه روی گچتون مثل عکس برگردون. یه جورایی انگار یه تاتوی موقت روی گچ دست و یا پاتون داشته باشید. البته همیشه در نظر باید داشته باشیم که هر ایده ای رو هرجایی نمیشه درست کرد. مثلا فکر می کنید چه عواملی باعث بشن که این ایده در ایران با شکست رو به رو بشه؟

فیلمها و اکانت تویترشان

2009-08-25T00:09:00.004+02:00

داشتم وبگردی کوتاه مدت روزانه ام را انجام می دادم که به وب سایت فیلم حرامزاده های بیشرف ساخته برادر تارانتینو برخوردم. گذشته از طراحی فوق العاده وب سایت و مخلفات قابل دانلودش(مانند کاغذ دیواری هایش)، دیدم که این فیلم یک اکانت تویتر هم دارد. جالب است بدانید انقدر تویتر در آمریکا و بعضی کشورهای غربی جدی گرفته شده است که بحث روز وب سایتهای خبریشان است. یک سرویس نه چندان عجیب و غریب ولی بسیار پر کاربرد که در 140 کاراکتر شما باید حرفتان را بزنید و به گوش دنیا برسانید.

فکر می کنید چقدر طول خواهد کشید که برای فیلمهای ایرانی نیز شاهد منتشر ساختن حساب تویترشان باشیم و یا اینکه هنرپیشه های ما یک حساب کاربری مناسب خود داشته باشند تا بتوانند با آن به صورت مستقیم و سریع با علاقه مندان و یا ببینندگان فیلم هایشان ارتباط برقرار کنند؟ به شخصه آرزو دارم که فیلمهای ایرانی نیز برای خود حساب کاربری تویتر و سایت مناسب داشته باشند تا بتوانند هم محتوای بهتری را به مخاطب خود ارائه دهند و هم در ارتباط مستقیم با مخاطبان و علاقه مندان خود باشند.

طراحی وبلاگ

2009-08-24T13:25:00.004+02:00

در نظر دارم که قبل از اینکه به تولد وبلاگ یه وجب خاک اینترنت برسم و دیر بشه، یه طرح خوب برای وبلاگ تهیه کنم و سیستم رو از بلاگر به ام تی و یا وردپرس جا به جا کنم. به دلیل مشغله بسیار زیاد طبیعتا خودم نمی تونم این کار رو انجام بدم. برای همین پیشنهاد رو به وبلاگستان میدم. هر کس یا گروهی داوطلب بشه که وبلاگ من رو طراحی کنه و سپس جا به جایی مطالب وبلاگ رو از سیستم بلاگر به وردپرس و یا ام تی انجام بده، در برابرش من 2 ساعت مشاوره رایگان از طریق چت صوتی راجع به ایده ای که داره و یا شرکت و تجارتی که در آن هست ارائه میدم. در این مشاوره طبیعتا تمام تجربیات من برای گسترش ایده و یا شرکت شما به کار گرفته خواهد شد.

در مورد اینکه سیستم رو به وردپرس و یا ام تی ببرم هیچ نظری ندارم و این رو میگذارم به حساب کارشناسی بچه های وبلاگر آی تی و دست اندرکاران. لطفا اعلام همکاریتون رو از طریق ایمیل به من خبر بدید که ببینیم چطور میشه این وبلاگ بی نوا رو حسابی قشنگش کرد. لطفا هرگونه پیشینه، نظر، همکاری و غیرو هست دریغ نکنید.

ژانرهای مختلف تویت

2009-08-19T09:00:00.001+02:00

تا به حال فکر کردید چند نمونه تویت داریم؟

1- اخبار و حوادث: از اخباری که بر روی شبکه های خبری هستند تا اخبار تکنولوژی و شرکتهای نوپا و غیرو
2- اسپم ها: رباتهایی که شروع به پاسخگویی و یا فرستادن تویت های بیهوده به دیگران می کنند
3- تبلیغات خدمات: شرکتها به منظور ارائه خدمات، برنامه های قرعه کشی و یا اعلام محصولات جدید خود از کانالهای رایگان خود در تویتر استفاده می کنند. مثلا تویتر سایت خانه من از این نمونه استفاده می کند.

4- گفتار بی هدف: نوشته هایی مانند دارم ماکارونی می خورم و یا دارم سریال جومونگ می بینم!
5- محاوره ای: بین دو یا چند تویتر رد و بدل میشه و بیشتر حالت چت داره. یعنی به جای اینکه از یک پیغامبر یاهو و یا مثلا جیتاک استفاده کنند مدام در تویت در حال محاوره هستند.
6- تویت دوباره(ریتویت): اینها زمانی است که به نظر شما یک تویت جالب به نظرتان آمده است و آنرا از قول شخص اول دوباره در تویت خودتان میاورید. این طوری هم اعتباری به آن نوشته داده اید و هم ممکنه تعداد دنبال کننده بیشتری برای تویت کننده منبع به دنبال داشته باشد.

7- تویت های اعلام موقعیت: اینها اکانتهای بسیار نادری هستند که بسته به خلاقیت صاحبانشان درست شده اند. مثلا تویت کردن میزان ضربان قلب و یا اکانت تویتری که گیاه در صورت کمبود آب در خاکش تویت می کند و در خواست آبیاری دارد.

8- پاسخ دهنده: بعضی اکانتهای روباتها و یا بعضا آدمهای پاسخ دهنده دارند که در صورت پرسش از آنها در تویتربه شما پاسخ می دهند. مثلا تویتر پیش بینی هوا( فقط برای آمریکا کار می کنه) در صورت فرستادن پیغام مستقیم بهتون پاسخ می ده. از نمونه های پاسخ دهنده که ربات نباشند می توان تویتر خانه من رو گفت که مشاعره هم می کنه. کافیه که شعری با نام تویترش براش تویت کنید تا او پاسخ شما را بدهد!

پیوندهای مرتبط:

اکانت تویتر من (پژمان)

Publish Post

پنج گام پس از عضو شدن در تویتر

سمت چپ منو

2009-08-18T08:30:00.001+02:00

یکی از علاقه مندی های من خواندن داستانهای مربوط به سخت کوشی کارآفرینان است. مجله کارآفرینی چاپ آمریکا رو که می خوندم مصاحبه ای داشت با یک کارآفرین پیر و کار کشته. سه جای این مصاحبه حسابی تحت تاثیر قرار گرفتم. مصاحبه گر وقتی می پرسه که چرا به انجمن های خیریه و بی خانمانها تا این مقدار توجه داری، در پاسخ او می گوید که در زندگیش دو بار بی خانمان شده است و حتا کار به جایی کشیده که از بی پولی قوطی های نوشابه خالی رو جمع کنه و پس میده تا در ازاش پولی گیرش بیاد.او در پاسخ به پرسش خبرنگار که می پرسد بزرگترین سرسختی زندگیت چه بوده است می گوید که بزرگترین سرسختی و کشمکش "پس زدن" توسط دیگران است. 10 در به رویت بسته می شوند و تو باز هم باید لبخند بزنی [چرا که شاید درب 11 ام چاره گشا باشد.]

پرسش سوم خبرنگار آنست که وقتی متوجه شدی پولدار شده ای چه برای خودت خریدی؟ او پاسخ می دهد که به رستورانی رفتم و برای اولین بار در زندگیم فقط سمت چپ منو را نگاه کردم و سفارش غذا دادم. چرا که در سمت چپ نام غذاها و در سمت راست قیمت غذاهاست و پیش از این همیشه نگران قیمت بودم تا خود غذا اما این بار هر آنچه می خواستم برای خود سفارش دادم. بله دوستان، این آقا کسی نیست جز ژان پل که از هیچ شروع کرد و به هر آنچه می خواست رسید. ایشان جزو لیست میلیاردرهای دنیا هستند.

پیوندهای مرتبط:
مقاله مصاحبه با ژان پل به انگلیسی
پروفایل فوربس ژان پل

پول بقا

2009-08-17T20:20:00.002+02:00

survive money و یا آن چیزی که من آن را به پول بقا ترجمه می کنم مفهومی کلیدی در کارآفرینی است. به زبان بسیار ساده پول بقا یعنی مقدار پولی که شما از جیب می گذارید برای یک استارتاپ و باهاش زندگی می کنید تا ته بکشه. مثلا فرض کنید شما 20 میلیون تومان پس انداز کرده اید. حال می خواهید شرکتی بزنید و می دانید شرکتها حالا حالاها سود دهی نخواهد داشت و باید از پس اندازتان بخورید. پس این 20 میلیون تومان میشود پول بقای شما اما برای چه مدت؟

متاسفانه بسیاری از کارآفرینها در محاسبه میزان زمانی که می توانند با پول پس اندازشون دوام بیارند اشتباه می کنند و یا اصلا بلد نیستند و اکثریت زودتر از آنچه که تخمین می زنند کف گیرشان ته دیگ می خوره. شرکت نوپا یه سری هزینه های قانونی، لوازم اداری و دفتری و یا پول برای انجام رساندن یک پروژه و یا تولید یک کالا داره. مثلا فرض کنید یک وب سایت می خواهید طراحی کنید. شما باید بتونید تخمین خوبی بزنید که چقدر از میزان پس اندازتون برای این هزینه ها خواهد رفت. مثلا اگر فکر کنید پیش خودتون 10 میلیون تومان از پول رو برای راه اندازی شرکت و سایر هزینه ها می گذارم و 10 میلیون هم برای خورد و خوراک و خرج ماهانتون. چون خودتون رو هم می شناسید حدس می زنید که ماهی یک میلیون خرج دارید در نتیجه تا 10 ماه می تونید دووم بیارید؛ بعدش محاسبه کردید که راه اندازی وب سایت و پروژه شما و گرفتن مشتری و غیرو چیزی حدود 6 ماه طول می کشه و حساب کردید که مثلا از ماه نهم به سود آوری می رسید. خب تا اینجاش که همه چیز ردیفه.

آقا و یا خانوم کارآفرین قصه، اعصاب محاسبه کردن اینکه واقعا چقدر نیاز داره برای راه اندازی شرکت و هزینه هایش رو نداره. حتی به خودش زحمت نداده که کمی تحقیق و پرس جو راجع به میزان واقعی هزینه ها بکنه. مثلا بپرسه آیا هزینه ثبت یک شرکت 200 تومان هست یا 400 هزار تومان. یه مبلغ یلخی انداخته. کار رسیده به ماه پنجم. طبق محاسبه می بایست یک ماه دیگه کار تموم بشه و پروژه بره به سمت گرفتن مشتری، اما هزینه ها بالاتر از چیزیست که او فکر می کرده و کار هم کند پیش رفته. در ساختار سایت جایی اشتباه رخ داده و برنامه نویس هم حاضر نیست از سهمش بگذره، پس مطالبه پول بیشتری داره برای گسترش و رفع اشکال سایت. کارآفرین مجبور میشه که از سهم خرج ماهانش بزنه. اما کسری زیادتر از چیزیه که فکر می کنه. کارآفرین در انتهای ماه هفتم پولش ته می کشه و دیگه هیچی پول برای ادامه زندگی نداره. فرض کنید کارآفرین متاهل با یک بچه هم هست. این یعنی پول خریدن یک عدد نان هم نداره!

سناریوی دیگه اینه که کارآفرین در تخمین سود دهی کار به اشتباه فکر کنه. دوستان اگر فرض رو بگذاریم بر برنامه نویسی و یا زدن وبسایت و یا تجارت الکترونیک و غیرو برای اینکه به خاک سیاه نشینید، هیچ وقت، تکرار می کنم هیچ وقت زمان سود دهی شرکت رو به زیر یک سال نبرید. یعنی فکر نکنید کمتر از یک سال شرکت به سود دهی می رسه. پول بقاتون رو خوب محاسبه کنید چون وقتی پول ته بکشه، دیگه خیلی دیره که به فکر چاره باشید. در مقالات دیگه در مورد راه های کاهش ریسک استارتاپها خواهم نوشت

خانه من

2009-08-08T00:01:00.001+02:00

یکی از علاقه مندی های من سایتهایی هستند که به منظور رضایت مشتری و بازدید کننده طراحی شده اند تا اینکه بخواهند اهداف فانتزی صاحب سایت را که عموما بی مصرف برای بازدید کننده هستند به معرض نمایش بگذارند. متاسفانه سایتهای ایرانی کمی را می شناسم که از این بابت حرفی برای گفتن داشته باشند. سایتهای ایرانی و فارسی زبان پر بیننده اکثرا شلوغ، مملو از تبلیغات متعدد و فلش و همچنین عدم داشتن استانداردهای لازم برای بازدید کننده هستند.

سایت خانه من سایت بسیار خوش دستی است. "خانه من" که خود را پیشرفته ترین بانک اطلاعات املاک تهران می نامد روی کاربر پسند بودن و رسیدن هرچه سریعتر بازدید کننده به خواسته اش خیلی خوب کار کرده است. جستجوی تر و تمیر، نتایج جستجوی تفکیک یافته و پاسخگویی سریع به سوالات بازدید کنندگان آن از طریق فرم تماس همگی جالب هستند. چنانچه در سایت عضو شوید می توانید از خدمات آن بهره مند شوید که من توصیه می کنم حتما اگر خود و یا خانوده و آشنایانتان به دنبال خانه و مسکن هستند یک شناسه کاربری در سایت خانه من باز کنند.

با عضو شدن مزایایی به شما تعلق می گیرد. مثلا می توانید املاک و مستغلات خود را که شامل مغازه، اداری، تجاری، آپارتمان، زمین کلنگی، ویلا و در انواع مختلف بعد مالی مانند رهن، اجاره، پیش فروش و یا خرید و فروش هستند را به رایگان در سایت قرار دهید. همچنین می توانید مشخصات ملکی که مد نظر دارید بخرید و یا اجاره کنید ولی هنوز در بین پروفایل املاک سایت نیست، را مشخص کرده و به محض اینکه پروفایل ملکی با خواسته شما برابر شود، ایمیلی به صورت اتوماتیک برایتان ارسال خواهد شد که شما را از وجود ملک و یا مسکنهای مشابه مطلع خواهد کرد.

تصور کنید که می خواهید مغازه و یا ویلای خود را در شمال در خلال تابستان کرایه دهید. برای اجاره دادن ملک خود کافیه که به آسانی عضو شوید و اطلاعات مربوط رو وارد کنید. همچنین به شما یک داشبورد داده خواهد شد که اطلاعات مختلفی را می توانید در صورت لاگین شدن در پروفایل خود ببینید. همچنین در نقشه شهر تهران می توانید آخرین املاک و مسکن های وارد شده در پایگاه داده سایت را مشاهده کنید.

در سایت خانه من همچنین املاک حومه تهران مانند کرج، اسلامشهر و شهرکها نیز جز پروفایلها هستند. با جستجو در سایت می توانید به راحتی قیمت آپارتمانهای مناطق مختلف تهران را بیابید. همچنین هر منطقه تهران به محله های مختلف تقسیم بندی شده است. مثلا با انتخاب منطقه یک، محله هایی از قبیل تجریش، الهیه، آجودانیه، دارآباد، زعفرانیه، فرمانیه و غیرو به نمایش در می آیند که اینجا نیز حق جستجوی دقیق تر دارید.

خانه من می کوشد تا اطلاعات مفیدی را راجع به اطلاعات مسکن به بازدید کنندگان خود ارائه دهد. مشاوران املاک، آژانسهای املاک و بنگاه های مسکن همگی می توانند با عضویت در سایت برای خود صفحه مجزا به همراه لوگوی مخصوص داشته باشند. این فرصت خوبی برای مشاورین املاک در تهران و شهرستانهاست که در صورت علاقه مندی و گسترش کار خود بتوانند پروفایل ویژه خود را به همراه کنترل پنل تنظیمات مربوط به نمایش پروفایلها و املاک آگهی داده خود را دارا باشند.

سایت خانه من یک بانک اطلاعات مسکن پویاست که اطلاعات آن مرتبا به روز می شود. بنابراین شما مطمئن خواهید بود که آخرین اطلاعات به روز و درست نمایش داده خواهند شد و از سویی امکان گزارش در صورت اشکال به گردانندگان سایت وجود دارد. تنها با چند کلیک می توان فهمید که رهن کامل خانه و یا رهن یک دستگاه آپارتمان یک خوابه در فلان محله چه میزان قیمت خواهد داشت. در آینده نزدیک املاک شهرهای بزرگ دیگر مانند اصفهان، رشت، تبریز، کرمان، مشهد، اهواز به صورت اتوماتیک در سایت اضافه خواهد شد هرچند در حال حاضرهر کاربر و یا مشاور املاک مقیم در شهرستان می تواند آگهی مسکن، ملک تجاری و یا اکازیون خود را به رایگان در سایت اضافه کرده و کنترل نماید. سایت دارای خدمات جالب دیگری هست که آنرا می گذارم به حساب حس کنجکاوی شما برای یافتن.

فرهنگ سازی

2009-08-06T13:17:00.004+02:00

یکی از هدفهای من در زندگی اطلاع رسانی و آموزش دیگران به تفکر است و البته نه به اجبار. از زمانی هم که وارد گوگل شدم و بعد هم درگیر شرکت نوپا و مسائل تجاری، سعی کرده ام وقتی چیزی را آموختم و همچنین ملکه ذهنم شد آن را به عینه و به رایگان که ذات این وبلاگ است با خوانندگانم مطرح کنم.

فکر می کنم بعد از تمام این سالهای نوشتن، وبلاگ باید به سمت و سوی فرهنگ سازی کامل برود. حمایت از سایر وبلاگ نویسانی که در این حیطه می نویسند، بحث بر سر مسائل و مشکلات کارآفرینی در ایران و راه حل های عملی با توجه به شرایط و مقررات کشورمان و همچنین انتقال دانش همیشه در بین اهداف این نوشته ها بوده است. طبیعتا کمبود و کاستی همیشه بوده و من تلاش می کنم این کاستی ها رو به مرور زمان رفع کنم. از این رو باری دیگر سپاس از خوانندگانم و اینکه بدانیم شکست، به تعویق انداختن اهداف، سر خوردگی، از خود راضی نبودن، گیرهای کار، شرایط اجتماعی، سرکوفتها، سرزنش ها، فشار خانواده، عدم موفقیت و هزاران عامل دیگری که باعث بشه از مسیر واقعیمون عقب بیفتیم، نباید بگذارد که ببریم و ادامه ندیم. تمام اینها برای خود من هم هست.

از سویی پشتکار، امید به آینده، داشتن روحی بزرگ، خوشحال شدن از موفقیت دیگران و حتی زیردستان و به همدیگر یاری رساندن و همکاری فرهنگ و تفکری است که بیشتر از پیش باید آنرا بین خودمان گسترش دهیم. نوشتن انتقادهای سازنده، همکاری های خوب، در ارتباط بودن، مدارا کردن و همه اینها باعث می شود تا به موفقیت در زندگی کاری برسیم.

دو ماه گذشته روزهای سختی را گذرانده ام. چند تار موی سفیدی هم گویا شیطانی کرده و برای خود جا باز کرده اند. اما زندگی جاریست و مثبت ها رو باید در نظر گرفت. رسیدن به قله هیچ وقت هدف نیست. هدف خود سفر به قله است. این تنها یک جمله است اما من هم مانند بسیاری دیگر بارها فراموش می کنم. دوستان خواننده، هم وطنان، قبل تر نوشتم که کارنامه زندگی هر شخص معلوم می کند که چقدر در زندگی خود موفق بوده است و چقدر این موفقیت را با دیگران به اشتراک گذاشته است. از این رو از همه کسانی که به این فرهنگ سازی اعتقاد دارند و دنیای کارآفرینی رو هم ارج می نهند، دعوت می کنم که اراده را داشته باشیم و آغازگر راه باشیم. هدف این وبلاگ جدای از نوشته های شخصی و آموزش، فرهنگ سازی نیز هست چرا که همیشه اعتقاد داشته ام، جوانان ما بنیه قوی برای یادگیری را دارند. یکی از دلایل پیشرفت غربی ها هم همین است. فرهنگ سازی مناسب. پس سعی کنیم با هم بیاموزیم و کمکی باشیم برای همدیگر در جهت رشد و تکاپو. بار دیگر پیش به سوی اهداف بزرگ، اینبار با کمک همدیگر. بیشتر در این باره خواهم نوشت.

مثلت کسب و کار نرم افزار

2009-08-05T10:53:00.006+02:00

چندی است به این فکر می‌کنم که چرا شرکت‌های نرم‌افزاری ایران بزرگ‌شدنی نیستند. یعنی از یک حدی بزرگ‌تر نمی‌شوند. منظور من از بزرگ شدن تنها از دید مساحت دفتر یا تعداد نیروی انسانی نیست. هم اکنون بزرگ‌ترین شرکت خصوصی نرم‌افزاری ایران در بهترین حالت ارزشی بیش از ۲۰ میلیارد تومان ندارد. مقایسه کنید با شرکت کوچکی چون JBoss که سال ۲۰۰۶ با تنها ۱۵ کارمند به مبلغ ۴۲۰ میلیون دلار به ردهت فروخته شد. البته یادآور شوم که مساله تنها ریال و دلار ،و اینجا و آنجا بودن نیست.شاید بتوان فاکتورهای بسیاری را برای اینکه چرا اینگونه نیست برشمرد. من سه فاکتور اصلی را در این باره مهم می‌دانم و آن‌را مثلث کسب‌وکار نرم‌افزار نامیده‌ام، گرچه شاید این سه فاکتور در دیگر زمینه‌های فناوری اطلاعت نیز همین اندازه مهم باشند.

هرکدام از سه ضلع این مثلث در برگیرنده این‌ها هستند:

فضای کسب‌وکار: زیرساخت‌های سخت‌افزاری، قانونی،سرمایه‌گذاری و اقتصادی
مدیریت بنگاه (شرکت): مدیر عامل شرکت و هیات مدیره

نیروی انسانی: برنامه‌نویسان و برنامه‌سازان

خواندن ادامه مطلب توصیه میشود که می توانید از طریق وبلاگ کسب و کار نرم افزار آن را بخوانید. اگر نقدی هم دارید می تونید همونجا کامنت بگذارید

وبلاگ و سایتهای کارآفرینی

2009-08-04T07:40:00.002+02:00

در این پست قصد دارم چند وبلاگ و سایت خوب کارآفرینی رو معرفی کنم. متاسفانه همون طور که قبلا نوشتم، وبلاگرهای ما پیوسته نمی نویسند و یهو می بینی در یک ماه هیچی طرف آپدیت نکرده. اما گلچین سایتها و وبلاگها رو اینجا میارم. شما هم استفاده کنید.

1- کارآفرینی و خلق درآمد و ارزش در اینترنت: در این وبلاگ موضوعات مختلفی رو می تونید بخونید. هرچند انتظار دارم که نویسنده اش بیشتر و منسجم تر بنویسه.
2- کسب و کار نرم افزار : جدا وبلاگ ارزشمندیه. نویسنده اش مدیرعامل یک استارتاپ دو ساله است و نوشته هایی بسیار خوبی داره. فیدش به شدت توصیه میشه.

3- راز دانش : از دانشجویان دانشکده کارآفرینی دانشگاه تهران که یه خلیل هست و یه دانشکده. یه تنه کل دانشکده رو بهم می ریزه و بی پروا انتقاداتش رو هم میگه. من هم پارسال در همین دانشکده سخنرانی داشتم که عالی برگزار شد. وبلاگ خوبیه اما بدیش اینه که گاهی اوقات سرورش ریپ می زنه و صفحه وبلاگ نمیاد ولی شما مطالبش رو از دست ندید.

4- سایت خلاقیت: این سایت هم بسیار ارزشمنده و مطالب خوبی می تونید توش پیدا کنید.
5- سایت کارآفرینی: سایتی بسیار خوب و جامع که قسمتهای مختلفی از معرفی کتاب تا مصاحبه با کارآفرینان و مقالات داره. همچنین ماهنامه دیجیتالی کارآفرینی هم از طریق همین سایت به خوانندگانش ارائه می شود.

18 دقیقه روزانه برای بهره وری

2009-07-31T12:09:00.005+02:00

بهره وری برای من بسیار مهمه اما مثل هر آدم دیگری من هم مشکل دارم. مادرم همیشه میگفت پژمان هیچ وقت حوصله اش سر نمیره چون همیشه کاری و یا هدفی برای انجام دادن داره و حتی اگه هیچ کدوم از اینها نبود من غرق در کتابها می شدم و این روزها هم که اینترنت نقش ذغال خوب رو بازی می کنه! من در دو استارتاپ مشغول به کار هستم، و اهداف بلندپروازانه ام گاهی باعث میشه که مثل خیلی های دیگر کله صبح که پا میشم بدونم که تا آخر روز به همه اهدافم نمیرسم.

کامپیوتر رو روشن می کنم، بعدش خوندن ایمیلها و اخبار ایران و چک کردن سایتها و شبکه های اجتماعی و آخر روز می بینم که بازدهی صد در صد نداشته ام و گند زده ام. امروز مقاله ای خوندم که در وبلاگ هاروارد آورده شده و من هم قصد دارم از امروز انجامش بدم. گفتم با شما هم به اشتراک بگذارم

5 دقیقه اول قبل از هر کاری، لیست اهدافی که قراره انجام بدید رو بنویسید. مقاله پیشنهاد داده که از قلم و کاغذ استفاده کنید ولی من برای این کار از قسمت task تقویم گوگل استفاده می کنم. چون بدون تقویم گوگل زندگی برام بی معناست!

1 دقیقه در هر ساعت یه سر جمع بندی کنید که دارید چه می کنید و اگر کار بی ربط دارید انجام میدید( مثلا دارید اخبار رو می خونید) دوباره برگردید سر کار اصلیتون

5 دقیقه آخر: کامپیوتر رو ببنید و یه جمع بندی از کار روزانه بپردازید. چنانچه این برنامه رو هر روز انجام بدید جز عادتون میشه دیگه می افتید روی روال. من هم سعی می کنم این تکنیک رو در کنار سایر تکنیک ها و نرم افزارهای دیگه استفاده کنم. امیدوارم که بازدهیم رو بکشه بالا

وبلاگهای فارسی و کارآفرینی

2009-07-27T22:30:00.005+02:00

توی این مدت که دارم راجع به کارآفرینی می نویسم و خوانده ها و بیشتر تجربیاتم رو جمع و جور می کنم و در قالب پست وبلاگ قرار میدم که امیدوارم به درد جویندگانش بخوره، متاسفانه وبلاگ مناسبی که راجع به کارآفرینی باشه هنوز ندیده ام. وبلاگهای متروکه زیادی دیدم که با ذوق و شوق شروع کردند و بعد از چند ماهی بریده اند. متاسفانه توی این زمینه بسیار ضعیف هستم و گله مندی من از فضای بی تفاوت وبلاگستان نسبت به وبلاگهای تخصصی. به مطالب لینک بدهید چرا که یکی از بزرگترین منبع بازدید کنندگان و رسیدن به مطالب مناسب موتورهای جستجو هستند. چنانچه وبلاگها به مطالب همدیگر لینک ندهند و نقد نکنند، نوشته ها مهجور می ماند. من فکر می کنم که این مهجور بودن اصلا موضوع خوبی نیست. نه برای من نویسنده و نه شمای خواننده.

دوستان اگر راجع به کارآفرینی مستمرا می نویسید به من اطلاع بدهید تا پستهای شما رو با دیگران به اشتراک بگذارم. فضای وبلاگستان نیاز داره که توجه بیشتری به این قضیه بشه. ما نیاز داریم که بیشتر راجع به کارآفرینی بنویسیم و لینک بدیم. اگر مدیر سایتی هستید که در زمینه کارآفرینی هست، به من اطلاع دهید تا هم تبادل لینک کنیم و هم خوانندگان دو طرف بتونند به مقالات جدیدتر دسترسی داشته باشند. من دلیل این همه تک روی و یا شاید تنبلی رو نمی فهمم.

این همه بچه های برنامه نویس توی ایران که شرکت زده اند، این همه آدمهایی که وبگرد هستند و از سویی خودشون شرکت دارن، چرا از تجربیاتشون نمی نویسن، چرا نمیگن کجاها اشتباه کرده اند و کجاها طعم شیرین موفقیت رو چشیده اند. لطفا با من تماس بگیرید و اگر پستی و یا خاطره جالبی راجع به کارآفرینی خودتون دارید برای من بفرستید تا با نام ومشخصات خودتون در وبلاگم پست بشه اگر هم نخواستید بی نشان! هدف من، اشتراک هرچه بیشتر اطلاعاته. من تا اونجا که خودم توانایی دارم و وقتم اجازه میداده، نوشته ای اگر پیدا کردم که در خور اشتراک بوده، در گوگل ریدر به اشتراک گذاشته ام. بیایید با اشتراک مطالب سعی کنیم وسعت خوانندگانمان را بیشتر کنیم. تنها یک کلیک ناقابل خرجش است.

اندازه گیری؛ مزایا و معایب - 1

2009-07-23T10:03:00.006+02:00

در مقاله پیشین راجع به اهمیت ارقام در شرکتهای نوپا صحبت کردم. امروز می خوام گریزی بزنم به مبحث اندازه گیری. بسیاری از کارآفرین ها ارزش واقعی اندازه گیری را نمی دونن و متاسفانه با چشم بسته کاری رو شروع می کنن. دلایل زیادی وجود داره که کارآفرینان علاقه ای به اندازه گیری و ارقام ندارند که از جمله آنها می توان به موارد مهم زیر اشاره کرد:

1- کارآفرین هیچگونه اعتقادی به اندازه گیری ندارد: مثال بارزش بچه های برنامه نویس کامپیوتر هستند. برنامه نویسی کامپیوتر چون عمدتا هزینه بسیار کمی داره - شما نیاز به یک کامپیوتر دارید و یه محیط برنام نویسی و ذهن خلاق خودتان ( مقایسه کنید با مثلا تولید آب معدنی یا لبنیات و یا وسایل خانه) - از این رو چون هزینه شکست یک پروژه می تونه به راحتی تحت کنترل باشه، کارآفرینهای این محدوده علاقه ای به اندازه گیری ندارند و زود می خوان دست به کار بشن و کد نویسی کنن. این تا زمانی جواب میده که پرسنل در حد همون یکی دو نفر اولیه هست ولی وقتی شرکت ثبت میشه و پای اداره مالیات و بیمه و پرداخت حقوق به کارمند پیش میاد دیگه هزینه شکست به این سادگی ها کم خرج نیست!

2- اندازه گیری گاهی نیاز به پیاده کردن سیستم های جانبی و کار اضافه تر داره: البته در مورد استارتاپها چون بسیار نوپا هستند خوشبختانه عموما نیازی به اجرای و پیاده سازی سیستمهای پیچیده نیست(مقایسه کنید با یه شرکت با مثلا 10 هزار کارمند و 30 دفتر در کشورهای مختلف)چرا که هر چه سیستم پیچیده تر باشه، پول و زمان بیشتری هم باید هزینه پیاده سازی بشه. از سویی دیگر ممکنه بسته به نوع اندازه گیری کارهایی به پرسنل اضافه بشه. مثلا می خوایم بدونیم در حال حاضر چند نفر از کاربران سایت فعال هستند و کدام مشتری ها بیش از یک بار از ما خرید کرده اند. طبیعتا اول باید سیستم کاری ما بتونه این گزارشات رو تهیه کنه پس نیاز به هزینه کردن و ایجادش هست و دوم آموزش به پرسنل برای گرفتن گزارشها و ارائه آن در جلسات برای چگونگی بهبود اوضاع. نوشتن این گزارشها و نحوه پرزنت چیزی نیست که از عهده هر کسی بر بیاید و نیاز به آموزش و یادگیری دارد که آن هم باز برای شرکت هزینه دارد. فرض کنید کسی بگوید ما از خود کارمندان معلم داریم و یکی از اتاقهای شرکت رو برای تشکیل کلاسها گذاشتیم. خیلی خوب. فرض کنید یک هفته آموزش که هر روز 4 ساعت نیاز به کلاس هست با احتساب 5 روز کاری میشه 20 ساعت به ازای هر پرسنل. تصور کنید که شما 10 پرسنل دارید پس می شود 200 ساعت. اگر حقوق هر کارمند رو متوسط ساعتی 5000 تومان حساب کنید پس هزینه آموزش به قولی خیلی کلی در نظر بگیریم میشه یک میلیون تومان.

تو محاسبه بالا فرض کنیم 5 نفر از آن کارمندان برای بخش فروش هستند، و به ازای هر نیم روز هر پرسنل فروش، شرکت مبلغی حدود 100 هزار تومان سودآوری رو از دست میده، پس اینجا هم میشه دو میلیون و نیم که مجموع با مبلغی قبلی میشه سه میلیون و پانصد هزار تومان ناقابل! این یک مثال بسیار ساده بود با یک محاسبه سر انگشتی.( برای اینکه ببینم حواستون جمعه، توی محاسبه یه چیزی رو جا انداختم! اگه پیداش کردید کامنت بگذارید :)

3- اندازه گیری همیشه آسان نیست و گاهی پیاده کردن سیستم مورد نظر و یا نحوه کار آنقدر پیچیده و طاقت فرساست که بی خیالش می شیم. مثلا فرض کنید یک مغازه محلی بستنی فروشی بخواد بفهمه چند درصد از مشتریهای بالقوه او به سمت مغازه زنجیره ای بستنی فروشی مقابل خیابان می روند. دقت داشته باشید اینجا واژه بالقوه رو پر رنگ کرده ام. این اندازه گیری زیاد ممکن است آسان نباشد. و یا مثلا پروژه ای در قسمت مدیریت منابع انسانی تعریف شده است که روی خلاقیت یک سازمان کار کند. اندازه گیری بازده این پروژه به این سادگی ها نیست. باید اول کلی دعوا کرد سر معنای خلاقیت، سپس ده ها عامل فصلی و سازمانی بر کارمندان و آن هم در بخشهای مختلف تاثیر می گذاره که دست اندر کاران پروژه رو مجبور کنه که اونها رو دخیل کنن وگرنه اندازه گیری و محاسبات به کل غلط میشه. اینها باعث میشه که اندازه گیری پیچیده بشه و نیاز به زمان بیشتری برای جمع آوری داده ها باشه.

4- کارمندان در مقابل سیستم می ایستند: در این مورد که می تونه عامل بدبختی یک شرکت باشه اینه که کارمندانش نخوان از مدیرانشون پیروی کنن و ساز خودشون رو بزنن. مدیران متوجه شدن که باید به نحوی بازده کار را اندازه گیری کرد اما کارمندان می دونن که اگر این قضیه اجرا بشه، گند کاری خودشون بیشتر میشه و دیگه نمی تونن سر کار وقت تلف کنن و یا برن بیرون دنبال کارهای شخصی. این قضیه به ویژه در اداره جات دولتی کاملا واضح و مشخصه.

5- عدم پایه گذاری درست و مبنای واقعی: در این جا تخمین ها و محاسبات بر اساس واقعی نیست و نه تنها باعث شکست میشه بلکه فشار و استرسی زیادی هم به کارمندان وارد میاد. تصور کنید به شخصی فروشنده گفته بشه که بر اساس محاسبات مدیریت تشخیص داده که او هر روز می بایست حداقل دو لپتاپ به مشتری ها بفروشد. این عدد بدون مشورت کارمند بدبخت صورت گرفته است و مدیران هرگز از اون نپرسیده اند که شرایط در حال حاظر فروشگاه چیست تا بتوانند بر اساس آن معیار درستی داشته باشند. این استرس برای کارمند فروش کشنده است و باعث به وجود آمدن مشکلات بسیاری برای او خواهد داشت که دقیقا نتیجه عکس دارد. یعنی او فروشش کاهش پیدا می کنه و شرکت باید او را اخراج کند. اینجا شرکت دقیقا نتیجه عکس گرفته است چون مبنای اندازه گیریش را درست انتخاب نکرده است.

6- شوق بیش از حد کارآفرین: یه ایده رفته تو سرتون، عین چکش مرتبا فرود میاد. البته لذت بخشه. چون فکر می کنید باهاش پولدار می شید. بعدش امکان سنجی می کنید و می بینید به به درست فکر کردید. شرکت رو تاسیس می کنید و دست بر قضا کمی هم سودآوری دارید. اینجاست که کور می شید. حالا هی بهتون بگن بیا لااقل یکی دو روز رو به محاسبات و تخمین زدن اختصاص بده، عمرا زیربار نمی ری. بعضی ها هم که اولش میخوان این کار رو انجام بدن، تا به یه مشکل کوچولو بر می خورن که مثلا نیاز به کمی تحقیق و غیرو داره میگن آقا ولمون کن بگذار بریم پولمون رو در بیاریم. مواظب باشید که این شوق کارآفرینی جلوی چشماتون رو نگیره.

اینها پاره ای از مواردی هستند که باعث می شوند سازمانها و استارتاپها به فکر اندازه گیری و محاسبات نباشند. یادتون باشه سعی کنیم سخت نگیریم. مثلا قرار نیست حتما یک سیستم خیلی خفن برای محاسبه داشته باشیم. در شماره 2 دیدید که به چه راحتی تونستیم یه تخمین هزینه داشته باشیم. همین تخمین هم در بسیاری موارد شما رو نجات میده. در مطلب بعدی به خوبی ها و مزایای اندازه گیری می پردازیم.

مقدمه ای بر فشارهای کاری در استارتاپها

2009-07-17T09:25:00.005+02:00

در کارآفرینی به آدم فشار میاد. به همین سادگی. باید از خواب و خوراکت بزنی، ساعتهای متمادی باید کار کنی، ممکنه خیلی ها وسط کار بگذارن برن و تنها بمونی، ممکنه محاسباتت به کل عوض بشه، ممکنه اصلا اون چیزی نباشه که حدس می زدی، ممکنه وسط کار به پیسی بخوری و نتونی خودت رو جمع و جور کنی و هزاران امکان دیگر. یه بار توضیح دادم که در صد ریزش شرکتها بسیار بسیار بالاست و این چیزی نیست که بخواید باهاش شوخی کنید.

با درک تمام این مسائل شما وارد کار می شید. آستینتون رو می زنید بالا و میاد داخل گود. در یه برهه از زمان این فشارها بسیار زیاد میشن. یعنی عملا حس می کنید بین یه گاز انبر قرار گرفتید و هر زمان ممکنه بشکنید. سه راه بیشتر ندارید. راه اول اینکه با تمام قوا بجنگید، راه دوم اینه که کمی خم بشید و یا انعطاف نشون بدید تا منجر به شکستن کامل شما نشه ولی برای مدتی بتونید دوام بیارید تا یا قوا پیدا کنید برای جنگ تمام عیار و یا راهی جدید برای فرار پیدا کنید و راه سوم هم اینه که کلا شرکت رو ببندید!

شاید به نظر شما این سه راه به روشنی روز باشه اما انتخاب آگاهانه هر کدام اصلا کار آسونی نیست و باید درک درستی از شرایط حال حاضر خود داشته باشید. چند تا مورد عملی رو اینجا یادآوری می کنم.

1- واقعیت رو بپذیرید. بسیار از کارآفرینان تا به مرحله شکست کامل نرسن همچنان نمی خوان درک درستی از واقعیت داشته باشند و بر موضع خود پافشاری می کنند. حالا یا انسانهای یک دنده ای هستند و یا نادان. بنابراین اگر قصور از روش شماست، واقعیت رو بپذیرید و برای حل آن راه مناسب پیدا کنید.

2- مشکل رو پیدا کنید. سعی کنید که متوجه بشید دقیقا مشکل کجاست. نه اینکه حدس بزنید. مثلا ممکنه شما حدس بزنید که مشتری ها به دلیل جعبه زشت کالاتون اون رو خریداری نمی کنند و کلی هزینه کنید برای طراحی جعبه، حال آنکه مشتری ها واقعا مشکشون جعبه نیست بلکه خدمات پشتیبانی بسیار ضعیف شماست. توی این سناریو شما وقت و انرژیتون رو روی طراحی گذاشتید ولی خواسته مشتری چیز دیگریست. نتیجه؟ از دست رفتن پول و هزینه و مشتری.

3- گاهی نیازه که در مقابل مشکل با تمام قوا بایستید و گاهی نیازه که کمی خم بشید چون اگر راست قامت بخواد بایستید در مدت بسیار کوتاهی کاملا شکسته میشید. بگذارید یک مثال بزنم. شرکت رقیب شما به شما پیشنهاد خریدتان را داده است. آنها می خواهند استارتاپ شما را به قیمت مناسبی بخرند. شما می دانید که محصول خوبی دارید و شرکت می تواند رشد خوبی داشته باشد ولی از سویی با کمبود امکانات و نیرو مواجه هستید. از سویی شرکت رقیب بسیار بزرگ است. دریایی از پول دارد و متخصصین مجرب و آماده به کار. شما به عنوان مدیر عامل شرکت تحت فشار هستید. هیئت مدیره داره فشار میاره که شرکت رو به مبلغ پیشنهادی بفروشید تا اونا به بازگشت سرمایشون برسن، از سویی شما به شرکتی که با گوشت و پوست و خونتون درستش کردید و مثل بچه ای می مونه که بزرگش کردید، ایمان کامل دارید و مطمئن هستید که محصولات بسیار بهتری هم می تونید به بازار ارائه بدید و سود بسیار بیشتری در بلند مدت گیرتون میاد به جای پولی که قراره الان به شما از طریق رقیب پرداخت بشه.

همه در شرکت کوچک شما راجع به سرنوشت آینده شرکت دارن صحبت می کنن و عده ای هم نگران اخراج هستند، چون ممکنه وقتی شرکت شما فروخته بشه، شرکت رقیب عده ای رو بیرون کنه و نیروهای خودش رو بگذاره. چنانچه زودتر تصمیم نگیرید بر راندمان و بازده کاری آدمهای زیردستی که باهاشون کار کردید تاثیر می گذاره. شما می دانید که اگر شرکت رو نفروشید، رقیب گردن کلفت وارد این بازار خواهد شد و با تمام قوا سعی در شکستن شما خواهد داشت حال آیا در مقابل این فشار به صورت کامل می ایستید؟ آیا کمی خم می شوید؟ مثلا راضی به فروش شرکت می شوید ولی قول می دهید که کسی اخراج نشود و یا شرکت به همین صورت بدون ادغام به کارش ادامه دهد؟ آیا قرارداد همکاری با رقیب رقیبتان می بندید؟ چشمهایتان را ببندید و یک لحظه فکر کنید به این سناریو. تصمیم گیری آسون نیست.

4- هم چابک باشید و هم صبور. گاهی در هنگام فشار نیاز هست صبور باشید. یعنی باید برای مدتی این فشار رو تحمل کنید. نیاز به زمان دارید تا قضیه حل بشه. گاهی بر عکس به سرعت باید کار کنید. حتا نمی توانید یک ساعت رو هم از دست بدید. برای همین باید هر دو توانایی رو داشته باشید. خوشبختانه ساختار استارتاپها اصولا به دلیل عدم هرم سازمانی ، خود به خود سریع هست ولی در بعضی موارد به دلیل کمبود منابع ممکنه که حتی استارتاپها هم نتونن به سرعت کار انجام دهند. به هر حال قانون زندگی اینه که همه چیز رو به یه نفر نمی ده :)

بروکسل

2009-07-15T20:18:00.006+02:00

درخواست: پرواز بازگشت من به استکهلم از طریق آمستردام هست. بنابراین چنانچه از هموطنان خوبم که خواننده این وبلاگ هستند و می توانند پذیرای من باشند به مدت دو روز( پنج شنبه و جمعه هفته بعد)، حتما با من تماس بگیرید. فرصت مناسبی خواهد بود هم برای آشنایی و دوستی و هم برای خودم که بتونم این شهر زیبا رو ببینم. هیچ چیزی هم لذتی بالاتر از این نداره که یه توریست راهنمای لوکال اون منطقه رو داشته باشه و اون راهنما خواننده وبلاگت باشه.

یک هفته س که اومدم بروکسل و یک هفته دیگه هم می مونم. متاسفانه شرایط روحی اصلا خوبی نداشتم و با توجه به حجم کارها واقعا جاش نبود که بخوام به این وضیعت ادامه بدم برای همین تصمیم گرفتم که یه مسافرت بیام اینجا، هم برای دیدن کسی که دوستش دارم هم برای تجدید قوا. تو استکهلم کار به جایی کشیده بود که روزی یه وعده غذا می خوردم و اصلا هم نمی تونستم خوب بخوابم.

اینجا در بروکسل اکثرا روزها تا ظهر کار می کنم و بعدش میرم شهر رو می چرخم. بروکسل - پایتخت بلژیک - به هیچ عنوان شهر مورد علاقه من نیست و اصلا هم به نظر من برازنده اش نیست که بخواد عنوان پایتخت اتحادیه اروپا رو یدک بکشه. حتما می دونید که بر و بکس اتحادیه اروپا اینجا می شینن و اتفاقا سوئد از اول ماه ژولای رییس دوره ای این اتحایده شده به مدت شش ماه. دلایل زیادی وجود داره که چرا این شهر رو دوست ندارم اما دو دلیل مهمش شهرداری مزخرف اینجاست که مشخصه اصلا نه نو آوری دارن و نه اصلا بلدن شهر رو بچرخونن. آشغال همه جا دیده میشه. دومیش محله های مهاجر نشین هست که شما فکر نمی کنید وسط اروپا هستید بلکه فکر می کنید توی در و دهات اون کشورها هستید! در ضمن در بعضی از این محله ها تو گویی "زن" تعریف نشده است. یعنی با نگاه نافرم آدم رو قورت می دن. گویا سوت زدن و متلک پراکنی هم هست. حال تو خود بیاب احساس امنیت رو!

بلژِیک کشور عجیبیه. دو قسمت زبانی داره که یه قسمت هلندی صحبت می کنن و یه قسمت فرانسوی. اینها سایه همدیگه رو با تیر می زنن! تو قسمت فرانسوی زبان که خود بروکسل هم جزوش هست، هیچ دل خوشی ندارن که با شما انگلیسی صحبت کنن یعنی اینکه اگر می خوای اینجا زندگی کنی، مجبور میشی که فرانسه یاد بگیری. به هر حال این کشور ارزونی خودشون. هیچ جا کشور عزیز خودمون ایران نمیشه و به عنوان مملکت دوم هم برای من هیچ جا مثل سوئد و استکهلم نمیشه.

از مثبتهای بروکسل بگم یکی نزدیک بودن این شهر به بیشتر شهرهای اروپای غربی هست و به راحتی با قطار میشه به شهرهایی مثل ژنو، آمستردام، کلن و دوسلدورف آلمان و یا پاریس و لندن دسترسی داشت. از این نظر عالیه. از سویی می تونید زبان فرانسویتون رو تقویت کنید و همچنین این شهر پر از مجسمه است که برای علاقه مندان به هنر می تونه جذاب باشه. اگر اهل شکلات و شیرینی هستید اینجا تا دلتون بخواد سر رشته در شوکولات دارن. راجع به بروکسل و جذابیتهاش می نویسم.

بند پوتین و کارآفرینی

2009-07-08T14:06:00.005+02:00

لابد می پرسید چه ربطی بین بند پوتین و کارآفرینی وجود داره؟ خب این اصطلاح بند پوتین یکی از کلیدواژه های بسیار مهم کارآفرینی هست که باید حتما یادش بگیرید چون در خارج از کشور زیاد استفاده میشه. boot strap یا همان بند پوتین گویا اولین بار در یک رمان ازش استفاده شده و شخص در داستان در مردابی بوده که خودش رو توسط بند پوتینش نجات میده. این یعنی اینکه بدون نیاز به دیگران، کار خود را پیش بردن؛ در دنیای کارآفرینی "بند پوتین" یعنی آنکه موسس شرکت از جیب خودش سرمایه برای شرکت گذاشته است و کمک مالی از جایی دریافت نکرده است.

مثلا تصور کنید من یک شرکت تاسیس می کنم و بیست میلیون تومان از پس انداز شخصی خودم را به عنوان سرمایه اولیه شرکت قرار میدم. در این حالت من بوت استرپ کرده ام. همیشه سرمایه اولیه برای شرکت مهمه. عده ای قرض می گیرن، عده ای سرمایه گزار پیدا می کنن، عده ای از دولت وام می گیرن و یه سری هم از جیب خودشون می گذارن. مثلا در بسیاری از شرکت های وب دویی، چون هزین های اولیه شرکت مثل هاستینگ و پهنای باند و از این قبیل پایین هست و قابل تهیه، عموما سرمایه اولیه توسط خود بنیانگزارنش تامین میشه تا بعدا که شرکت پا بگیره و بخوان برن دنبال سرمایه گزار.

حالا چرا این قضیه مهمه؟ دلیلش اینه که وقتی کسی بوت استرپ می کنه، همچنان خودش رییس خودشه...اگر گندی هم توی کار بزنه، پول خودشه که به فنا رفته، بنابراین دست باز تری داره در انجام کار به عنوان موسس. از سویی یه بدی که داره اینه که این پول محدوده و زود خرج میشه و اگر تا قبل از اتمام پروژه، به سود دهی نرسه و نتونه بازم پول جور کنه عملا شرکت میره تو سرازیری سقوط. به قول خودمانی کفگیر می خوره کف دیگ. اما زمانی که شما وام دریافت می کنید و یا پای سرمایه گزار میاد وسط، کابوس پاسخگویی به بانک و اشخاص هست و اونا بدبختتون می کنن. این یعنی اینکه ممکنه نتونید هرچه در سر دارید با فراغ بال کامل انجام بدید و سرمایه گزار عین گرز ممکنه هر لحظه روی ملاجتون بیاد پایین!

ارقام

2009-07-07T11:05:00.004+02:00

یکی از ضعف های بسیاری از کارآفرینها مخصوصا بچه های مهندسی، مخترعین و پژوهشگرها و از نظر فرهنگی به طور کلی ما ایرانی ها سر و کله زدن با ارقام تجاری هست. اصولا وقتی بحث ارقام میشه بسیاری ذهنشون به سمت حسابداری و بودجه بندی و حسابرسی و این جور چیزا میره. خب از نظر حرفه ای درسته اما الزامی نیست که هر کارآفرینی حتما یک حسابدار خوب باشه و کلیه فوت و فنهاش رو بلد باشه تا شروع به کار بکنه اما او حداقل برای ادامه بقای شرکت نوپایش نیاز به یک حساب سر انگشتی داره. بحث امروز ما اینه.

حتما قرار نیست در ابتدای کار، یک برنامه بودجه بندی بسیار حرفه ای داشته باشید و یا فوق لیسانس حسابداری داشته باشید تا بتونید از پس فهمیدن ارقام و حساب کتاب بر بیایید اما مطمئن باشید حتما نیاز دارید که بتونید حساب سر انگشتی انجام بدید. یعنی اینکه اول بدونید باید چه چیزهایی رو حساب کنید و بعد واقعا یه سری ارقام رو روی کاغذ بنویسید و اگر پاسخ سوالی رو نمی دونید برید دنبالش. مثلا همین طوری رو هوا فکر نکنید لوازم دفتر شرکت رو با کمتر از مثلا یک میلیون تومان میشه خرید. برید توی بازار واقعا بپرسید تا به یه رقم واقعی برسید. متاسفانه خیلی ها چشمشون رو روی این قضیه می بندن. طرف میگه خب الان من 6 میلیون تومان پول دارم، دو تا کارمند هم می گیره و بدون اینکه اون حسابهای سر انگشتی رو انجام داده باشه فکر می کنه ماه ششم شرکت به سودآوری رسیده و بعدشه که دردسرها شروع میشه. چون بیزنس روی پول می چرخه. پول هم یه ذخیره ای که اگر چیزی بهش اضافه نشه، طبیعتا ته می کشه یه روزی. بنابراین نیازه که این دوست خوش خیال ما حساب می کرد چه میزان پول برای راه اندازی شرکت، استخدام کارمند، میزان مالیات، وسایل شرکت، اجاره دفتر و هزینه های ثابت دیگر باید پرداخت کنه تا بعد بفهمه اون 6 میلیون پولش دقیقا تو شش ماه تموم میشه و این یعنی اگر نتونه ماه هفتم سودآوری داشته باشه یعنی از ماه هفتم یک میلیون منفی خواهد داشت. خب این خیلی سخت بود؟ یعنی مجبور میشه کارمنداش رو ماه هفتم اخراج کنه یا دنبال پول قرض کردن بیفته.

از ارقام صحبت کردم ولی مانند هر مبحث دیگری یک روی دیگر سکه هم وجود داره. در زندگی تجاری و دنیای بیزنس زمانی هست که شما نباید به ارقام توجهی کنید. مثلا فرض کنید دوست بسیار نزدیکی با شما می خواد گپ بزنه و در موردی راهنمایی بخواد. خب شما اگر یک مشاور باشید مثلا میگید من ساعتی چند ده هزار تومان می گیریم ولی اینجا به خاطر دوستی و حسن همجواری هیچگاه صحبتی از پول نمی کنید. یا کنفرانسی رو که به رایگان برگزار میشه در حالیکه ارقام می تونه رقم قابل توجهی رو از نظر سود دهی نشون بده. و یا همین وبلاگ نویسی حرفه ای و نوشتن مقالات. دیروز یه حساب سرانگشتی که انجام دادم، در حال حاضر هر پست این وبلاگ بیش از 50 هزار تومان از نظر هزینه برای من درمیاد ولی همین طور که می بینید تمام مطالب این وبلاگ رایگان هست و در اختیار شما. این جدای از وقتی است که برای پاسخ به ایمیلها می گذارم. راستش رو بخواید دیروز این محاسبه رو انجام دادم خودم هم تعجب کردم. بعدش چندین بار حساب کردم و دیدم درسته. به جز ماه اخیر که من خیلی کم نوشتم. اصولا من 12 پست وبلاگ به صورت میانگین در هر ماه داشته ام که روی مطالبش وقت گذاشته ام. یعنی 12 ضربدر 50 هزار که میشه ششصد هزار تومان( ششصد دلار ناقابل!). این فقط مربوطه به مطالب نوشته شده در وبلاگ هست و نه به اشتراک گذاریها، تویتر، فیس بوک و غیرو.... شما هم یه تخمینی از هر پست وبلاگ خودتون بزنید.

این بحث ارقام رو سعی می کنم در پستهای بعدی ادامه بدم چون ابعاد بسیار متفاوتی داره ولی امروز خواستم یک دریچه ای باز کرده باشم. خلاصه کنم هیچ وقت بدون محاسبه سرانگشتی در ابتدا کاری رو شروع نکنید. حداقل یه تخمینی داشته باشید و تا اونجا که می تونید این تخمین رو بر اساس واقعیت بنویسید. اگر تخمین می زنید قیمت یک لپتاپ مثلا یک میلیون هست، برید تو بازار ببینید واقعا بر اساس یک میلیون شما آیا چیز به درد بخری پیدا میشه یا نه. بعد هم که کار رو شروع کردید حتما ارقام رو چک کنید. نگذارید همه چیز کشکی بره جلو، چون حتا با فرض موفقیت بیزنش شما اگر خوب محاسبه نکنید درصد شکستتون بسیار می ره بالا. ارقام، دوست شما هستند و بسیار دوست شفاف و بدون ملاحظه و رکی هم هستند. خیلی راحت بهتون میگن که دارید بدبخت می شید و یا به سوی کامیابی در حال حرکت هستید. از سویی هم گفتم که در دنیای بیزنس، گاهی هم به ارقام نباید توجه کرد که بیشتر بعد انسان دوستی، اعتقاد به کمک و همیاری همنوع و هم وطن و همچنین لذت اشتراک تجربه هاست که گوهری بسیار ارزشمند است.

مقدمات همایش تابستان 88 - قسمت 2

2009-07-04T21:03:00.004+02:00

ایران که بودم، دلم حسابی گرم شد. کلی انرژی گرفتم. کلی پتانسیل دیدم و کلی چشمهای پر شوق و ذهن های پویا برای تلاش و کوشش. به خودم قول دادم که دیگه این بار نرم و هر چهار سال یه بار پیدام بشه. از همون موقع مقدمات سفر تابستون رو چیدم. تمام روزها رو برنامه ریزی کردم. تمام فعالیتها رو پایه ریزی کردم، سیلابس کارگاه های آموزشی که حالا تعدادشون 5 تا شده بود رو تکمیل کردم، مقدمات همایش در اصفهان تهیه شد. دعوت و اعلام همکاری از 3 شهرستان دیگه هم داشتم! قرار شد پوسترها آماده بشن، یه سری هم اعلان آمادگی کردن برای پخش خبر و خلاصه همه چیز داشت خوب پیش می رفت. بلیط هم خریدم. اونم بلیط بسیار گران قیمت چون الان فصلیه که همه میرن ایران.

کلی ذوق داشتم. قرار بود یه ماه بیام و نیومده سه هفته اش پر شده بود. به شوخی می گفتم که احتمالا باید به مامانم یه سلام بکنم هر روز و بعدش بیرون تا آخر شب. اما از اونجا که زندگی معجون مزخرفیه که هیچ وقت نمیشه روی طعمش حساب کرد، بعد از انتخابات همه چیز ریخت به هم. برای این جور کارها، مثل کارگاه ها و سمینار، نیاز به تبلیغات هست، نیاز به هماهنگی هست، نیاز به روحیه همگانی هست. یه شبه نمیشه همه چیز رو ردیف کرد. خب اتفاقات بعد از انتخابات همه چیز رو عوض کرد.

امروز با دلی سرشار از اندوه باید بگم که متاسفانه سفر من به ایران لغو شد و تمام برنامه هام رو مجبورم بگذارم برای زمان بعدی. نمی دونم اما اگر بتونم آخر تابستون و یا اوایل پاییز میام. من دوست دارم که پلی باشم برای تبادل آنچه که آموخته ام با جوانان داخل از کشور. چیزی که بهش اعتقاد کامل دارم و فیدبک بسیار خوبی هم گرفته ام. آزرده و کلافه و سردر گم هستم. خیال باطلی است که فکر کنید به خاطر کنسل شدن برنامه های شخصیم آزرده و یا دل شکسته ام. باری دوستان. اگر فرصتی بود و عمری باقی، سعی می کنم پاییز در خدمت شما باشم. به امید ایرانی سرفراز و آباد.

Ericsson

2009-07-02T18:51:00.004+02:00

با اینکه بیش از یک ساله از گوگل بیرون اومدم ولی نمی دونم چرا خیلی ها هنوز فکر می کنن که اونجا کار می کنم! شاید یه دلیلش این باشه که توی یک سال اخیر که در شرکت اریکسون مشغول به کار شدم، هیچ وقت از این شرکت چیزی ننوشتم. شرکتی که بیش از 130 سال قدمت در زمینه تلفن و ارتباطات داره و دارای ثبت اختراع های بسیاری در این زمنیه هست. شرکت مبدع دندان آبی (بلوتوث) و توسعه دهنده زیر ساختار ارتباطی بسیاری از کشورهای در حال توسعه. شرکتی که در ابتدا خودش موبایل تولید می کرد و سپس این بخش را به همراه یک همکاری مشترک با شرکت سونی، تبدیل کرد به یکی از معروف ترین سازندگان موبایل دنیا یعنی همان شرکت "سونی اریکسون".

اریکسون در اکثریت کشورهای جهان شعبه دارد و خدمات ارتباطات خودش رو به اونها ارائه می ده. موسسش هم فامیلش اریکسون بوده که این اسم از اونجا اومده. در طول زمان این شرکت تغییرات بسیاری انجام داده برای اینکه از غافله عقب نمونه و بتونه با شرایط زمان پیش بره. من در قسمتی کار می کردم که ساختمان و مقر اصلی آن در استکهلم بود. بدین معنا که مدیر عامل کل شرکت که تا انتهای امسال میلادی، تعویض خواهد شد در طبقه ششم همان ساختمان دفتر داشت. اولش که اونجا استخدام شدم، در کنار پنجره میز کارم می دیدم که هی ماشین لیموزین میاد و میره و آدمهای مو جوگندمی سوارش میشن و میرن( این چیزای تشریفاتی توی سوئد هیچ جایی نداره چون کشور کاپیتالیست نیست و سوسیالیزمه)، نهایتا وقتی پرسیدم متوجه شدم که ساختمانی که در آن هستم و ساختمان بغلی محل تجمع کله گنده های شرکت هست از کشورهای مختلف. باحالترینشون ژاپنی ها هستند که از هر سوراخی بگی عکس می گیرن.

در این شرکت اولین چیزی که نظرم رو جلب کرد، تفاوت بسیار زیاد آن با ساختار شرکت گوگل بود. طبیعتا انتظار نداشتم از نظر محیط کاری مثل اونجا باشه ولی لااقل انتظار داشتم یه آب باریکه ای از اون سیستمها و جنبش در این شرکت باشه که متاسفانه به هیچ عنوان این طور نبود. برای اولین بار و به صورت کاملا ملموس کار در یک شرکت بزرگ و قدیمی رو تجربه کردم. هرچند که این شرکت در زمینه نوع آوری و خلاقیت و حیطه کاری خوب عمل کرده، اما به هیچ عنوان در پوسته پر جنب و جوش من نمی گنجید. پروژه ای رو که شروع کردم با پیشنهاد خودم بود که حاضر شدن براش بودجه بگذارن. حالا اینکه چطوری راضیشون کردم که روی این پروژه سرمایه و وقت بگذارن خودش داستان جالبیه. به هر حال هرجا بگی گوگل کار کردی، یخشون باز میشه. راستی سیستمها همگی مایکروسافتی و واقعا مزخرف. حالم رو خراب می کرد چون اصلا خوب نبود کار باهاشون.

تجربه اریسکون، بسیار ارزشمند بود چون به مدت یک سال در صنعتی که قراره استارتاپ خودم در اون پابرجا بمونه، کلی مطلب یاد گرفتم. بازار موبایل و سرعت رشد و حرکت آن سرسام آور است و رقیبان کله گنده ای برای این بازار بسیار رو به رشد دندان تیز کرده اند، برای همین کار شرکت های نوپا برای فرار از این کوسه های بازار، بسیار سخته. بیش از آنچه که حتی خودم تصور می کردم. اما در هر صورت میدان جنگی است که دوست داشتم واردش بشم و کجا بهتر از یک شرکت تله کام. حالا یا داغون میشیم و یا به یه جایی می رسه.

اریکسون شرکت کندی است و هرم بالا بلند آن نشان از آن دارد که بر و بکسی که اون بالا می شینن قراره به بقیه بگن که کی چی کار کنه و خب با روحیات یک شرکت در زمینه ای که سرعت بسیار مهمه، زیاد نمی خونه. برای همینه که متاسفانه در بعضی جاها به شدت مشکل دارن که از حوصله این مطلب خارجه. خوشبختانه همکارهای بسیار خوبی داشتم هرچند که زیاد باهاشون نمی چرخیدم و سرم در کار خودم بود. چند تا ایده تجاری هم داشتم که متاسفانه به دلیل عدم پیگیری از طرف اونها موجب شد که تنها روی کاغذ بمونه. به هر حال ببینید تفاوت یک شرکت مثل گوگل با شرکتهایی که هرمهای مدیریتی آسمان خراشی دارن همینه. ایده های من برای بازاریابی و مارکت روی کاغذ موند علی رغم تمام اصراری که من داشتم و می خواستم با بچه های بخش بیزنس صبحت کنم. این یه نکته بسیار مهمه که حداقل بار دیگر برای خودم تداعی بشه که به عنوان مدیر عامل استارتاپ همیشه به ایده ها گوش بدم و دریچه ای رو تا اونجا که می تونم برای کارمند گشوده بگذارم. دلیلش این نبود که مثلا ایده من مزخرف بود، دلیلش این بود که کارمندان سایر بخشها به قولی سرشون درد نمی کرد که بخوان ایده های جدید رو بشنون. جالبه نه؟

باری به هر جهت، داستان من در اریکسون به سر اومد چون قرار هم نبود بیش از این اونجا بمونم. یک سال به آنچه خواستم رسیدم، و حال می بایستی به صورت تمام وقت روی شرکت نوپایم کار کنم که در بعضی موارد بسیار کندتر از آنچه که حساب کرده بودم در حال جلو رفتن است. تولید یک محصول الکترونیکی اصلا کار آسانی نیست و المانهای بسیار زیادی در آن دخیل هستند. بدرود اریکسون و با آرزوی بهترینها برای این شرکت خوب که پذیرای من بود و سوئدی های آرام و واقعا بی توقع.

off the cliff

2009-06-22T17:22:00.000+02:00

تصور کنید که داخل یه جزیره هستید که همه طرفش صخرها های بلنده و ساحل نداره. حالا قراره از این جزیره فرار کنید. می خواید شیرجه بزنید توی آب و تا ساحل دوردست شنا کنید؟ خودتون رو یک لحظه در این موقعیت قرار بدید. چه می کنید؟ آیا یهو می پرید توی آب و می گید هرچه بادا باد؟ یا اینکه نقشه می کشید که چه بکنید؟ شاید متوجه باشید که بنیه این همه شنا کردن رو ندارید و باید قایقی با امکانات دم دستتون بسازید. از سویی باید بسنجید که امواج چقدر سهمگین هستند و در چه زمانی بهترین موقع برای فرار خواهد بود؟ آیا تخمینی تا نزدیک ترین ساحل دارید؟ نمی خواید مقداری آب و غذا ذخیره کنید برای سفر که ممکنه مقداری بیشتر طول بکشه؟

کارآفرینی دقیقا مانند همین پرش از صخره هست. هرچه قدر بی مهابا تر و بدون طرح و نقشه کار کنید، امکان شکست و مردن شرکت نوپاتون بیشتره. سعی کنید پیش از شروع کار مقدمات اون رو یه تخمین بزنید. ممکنه جمع کردن اطلاعات سخت باشه، یا خسته بشید یا حوصلتون سر بره اما یادتون باشه هرچقدر تخمین درست تری در ابتدا داشته باشید، در زمان اجرا به دلیل انحرافات کمتر، هزینه و زمان کمتری نیز صرف خواهد شد. در زمان اجرای یک ایده صد در صد مسائل غیر قابل پیش بینی پیش میاد، بنابراین هرچه پایه های شرکت قوی تر باشند، شما در مقابل توفانهای غیر مترقبه دوام بیشتری خواهید آورد و می تونید فکرتون رو صرف انعطاف پذیری در سر مشکلات جدید بکنید نه اینکه تازه وسط کار بخواید پایه ها رو دوباره پی ریزی کنید..یادتون هم باشه که آدمهای بسیاری هرگز از صخره نمی پرند و تا آخر عمر در جزیره کارمندی، زندگیشان را سر می کنند و ممکن است از زندگیشان لذت هم ببرند.

مقدمات همایش در اصفهان و تبریز - تابستان 88

2009-06-09T10:19:00.004+02:00

چندی پیش آمادگیم رو برای برگزاری سمینار در چند شهر بزرگ اعلام کردم. خوشبختانه با پیگیری های بسیار خوب دو نفر از داوطلبان، مساله سالن برای شهرهای تبریز و اصفهان حل شده است. در اصفهان سالن 300 نفره دانشگاه شیخ بهایی در اختیار ما است و در تبریز، هم سالن داریم. سری قبلی که من می خواستم کنفرانس بگذارم، به شدت مشکل سالن داشتیم، این بار بر عکس سری قبل مشکل افراد داوطلب داریم.

ببینید دوستان، سری کنفرانسهایی که من از طرف خودم، به عنوان یک شخص حقیقی برگزار می کنم، تنها و تنها با همکاری داوطلبانه خود شما میسر است. در حال حاضر که سالن ها برای این دو شهر گرفته شده است ما نیاز به تبلیغات داریم. تبلیغات آنلاین را من می توانم با شبکه ای که دارم و همچنین با کمک وبلاگرها، صدایش را به گوش دیگران برسانم اما برای تبلیغات آفلاین و پخش پوستر و یا زدن اعلامیه در دانشگاه های شهر مورد نظر، نیاز به همکاری داوطلبانه دارم. من نیاز دارم به کسانی از این دو شهر که آستینشون رو بالا بزنن و داوطلب جدی باشن برای کمک چون در صورت عدم آگاهی رسانی، برگزاری کنفرانسها موفقیت آمیز نخواهد بود.

با توجه به اینکه این کنفرانس ها در زمان تعطیلات دانشجویان اتفاق می افتاد(در هفته آخر تیرماه)، طبیعتا جذب مخاطب، هم باید با جدیت بیشتری دنبال بشود. بچه های اصفهان و تبریز، در سری قبل از من درخواست برگزاری سمینار در شهرتان را کردید و من هم با کمک دو دوست نادیده، سالنها را تهیه کرده ایم، اما برای سایر موارد از قبیل تبلیغات و هماهنگی های کنفرانس نیاز به کمک و همیاری داریم. لطفا در صورت اشتیاق، حتما با من تماس بگیرید که این دانه، شکوفا باشه و مجبور نباشم که علی رغم داشتن سالن، کنفرانس ها را تعطیل کنم چون خودم هم در ایران نیستم و واقعا مدیریت چنین کاری از راه دور مشکل خواهد بود. پس اگر به کار تیمی اعتقاد داریم و بار دیگر می خوایم ثابت کنیم که از حرف تا عمل را میشود با همیاری طی کرد، بسم الله.

مواردی اصلی که نیاز به کمک داریم:
1- پیدا کردن اسپانسر برای پذیرایی
2- طراحی پوستر و چاپ آن
3- پخش آگهی ها و پوسترها در سطح دانشگاه های شهر مقصد.
4- پوشش خبری آنلاین و پخش خبر در سطح وبلاگها و سایتها

انتخابات ریاست جمهوری دهم

2009-06-08T10:10:00.005+02:00

این روزها بسیاری از مردم در تب و تاب انتخابات هستند. طبیعتا من هم مانند هر ایرانی دیگر به سرنوشت کشورم حساسم و دوست دارم نقشی داشته باشم. اما چند نکته در جریان این انتخابات نظر مرا به شدت جلب کرده است که به نظرم گام بزرگی در آگاه رسانی و عادت دارن مردم به گوش دادن و تحلیل کردن توسط آمار و ارقام دارد و نه صرفا توجه به حرفهای بی اساس.

1- مناظرات تلویزیونی که برای اولین بار به این سبک در تاریخ معاصر کشور ما برگزار می شود. مناظره از کمک های ارزشمند در زمینه شفاف سازی و صبحت با لایه های مختلف مردم، آنهم از طریق یک رسانه ملی است. به چالش کشیده شدن هر کاندیدا دریچه ای خواهد بود برای به دام انداختن کسانی که دروغ و شایعه پراکنی می کنند. هر چند که فن مناظره و نحوه اجرا هنوز آنقدر پخته و منسجم نیست اما در همین مقدارش، دریچه ای خواهد بود برای انتخابات بعدی که از رسانه های جمعی به صورت مساوی (اگر که البته تقلب نشود) در اختیار کاندیداها قرار بگیرد.

2- سایتهای رسمی کاندیداها و ستادهای انتخاباتی آنها: کاندیداها ( به ویژه دو نفرشان) بسیار عالی از اینترنت و فضای وب برای اطلاع رسانی استفاده کرده اند. من آدم بسیار سختگیری در تبلیغات و نحوه آگاه رسانی هستم اما باید بگویم که حتا ستاد یک کاندیدا، کاملا نظر من رو از نظر تبلیغاتی جذب کرده است. فیلمهای تبلیغاتی از شرح حال و زندگی، فیلمهای آشکار کننده فریبها و دروغها و یا دست کاری های آماری، فیلمهایی که مشکلات دولت رو با آمار موثق و چارت به صورت بسیار ساده برای بیننده بازگو میکنه، انیمیشینهای تبلیغاتی که همه اینها در یوتوب، سایت ستاد کاندیدا و همچنین آماده دانلود بر روی موبایل قرار دارند و با توجه به اینکه جامعه ایران، بسیار بلوتوث باز و موبایل باز است، نشان می دهد که تبلیغات کنندگان ستاد، میدانند که چه می کنند. این برای منی که در دنیای آی تی به سر می برم بسیار شادی آورهست.

3- در اختیار بودن برنامه های کاندیداها( به ویژه دونفرشان) قبل از بر صندلی قدرت نشستن هم از دیگر موارد است. این بار بر خلاف گذشته سندی مکتوب از برنامه های یک کاندیدا می توانید داشته باشید که حتما بر روی اینترنت برای دانلود هم قرار خواهد گرفت. این دفترچه رو بعد از انتخاب کاندیدای شما در زمان ریاست جمهوری می تونید مرتبا بهش مراجعه کنید و ببینید واقعا چه میزان شعار بوده و چه میزان عمل شده است.

4- ساخته شدن کلیپهای تصویری و انمیشین های بسیار زیبا توسط مردم عادی. کلیپهایی که توسط موبایل از تجمع افراد در خیابانها گرفته شده است. کلیپهای تصویری از حتا درگیری ها و تشنج ها نشانگر آن است که تکنولوژی و دوربین های موبایل، نقشش را در جامعه پیدا کرده است و با توجه به سرعت بسیار کند اینترنت در ایران، مردم سعی می کنند که نقش خبرنگار شهروند رو به بهترین نحو انجام بدهند و این جای تقدیر دارد.

5- پوشش خبرها، کلیپها و فایلهای مربوط به انتخابات. سایتهای خوبی مانند بالاترین که مرتبا با اخبار مربوط به انتخابات توسط کاربران به روز می شود و بحثهای طولانی در زیر بسیاری از خبرها در قالب کامنت گذاشته می شود و یا سایت iranproud که صفحه انتخاباتی مخصوص امسال را دارد و تمام کلیپها رو در زمینه مناظره ها و مستندها در خود گنجانده است واقعا جای آفرین دارد. این بدین معناست که در سالهای آتی نیز می توان با استناد به همین کلیپها و فایلها و نظراتی و با مقایسه متوجه شد که تا چه مقدار یک کاندید پای حرفهای خود ایستاده است.

امیدوارم در دولت جدید، پا از روی شلنگ اینترنت برداشته شود و سرعت بالای اینترنت در اختیار مردم ایران قرار بگیره. امیدوارم مدیرانی در مخابرات باشند که تنگ نظر نباشند و حرکت به سوی آینده دنیا رو بفهمند و نقش استراتژیک اینترنت و پهنای باند رو در نظام نوین جهانی درک کنند. به امید ایرانی آباد و سربلند.

I heart google

2009-06-03T09:00:00.001+02:00

با اینکه دیگر در گوگل نیستم و به دنبال آرزوهایم رفتم، اما هنوز هم یکی از شیرین ترین خاطرات زندگیم، نشستن در دفترم در دوبلین بود. و دیدن لوگوی بزرگ این شرکت در دیوار سالن ورودی. گوگل این شرکت بخشنده که کارمندانش را بزرگترین دارایی هاش می دونه. گوگل تاثیر بسیار زیادی بر من گذاشت.

از روستا تا فرنگ

2009-06-02T23:30:00.002+02:00

فرض می کنیم که همین الان عزمتون رو جزم کردید که برید خارج از کشور. موارد زیر مواد لازم برای فرستادن یک عدد جوان ایرانی به خارج از کشور به منظور رسیدن به آرزوها و خواسته هایش هست:
1- تصور من اینه که مشکل سربازی ندارید و پاسپورت دارید.
2- شما متاهل نیستید و مجرد هستید و شب که سرتون رو قراره بگذارید روی بالشت می تونید فقط به فکر پر کردن شکم خود باشید تا خانواده و عهد و عیال.
3- شما ضعیف النفس نیستید و دارای پشتکار هستید
4- شما عزمتون رو جزم کردید که برید و برای زندگیتون برنامه دارید. سعی کنید جز کسانی که میگن حالا بریم ببینیم چی میشه نباشید.

5- رفتن به خارج دقیقا مثل یک پروژه می مونه. عین زدن یک شرکت نوپا. کلی چیز جدید باید یاد بگیرید، کلی تحقیق باید بکنید، و باید حسابی حوصله داشته باشید. چنانچه آدم بی حوصله ای هستید، یا پشتکار ندارید، درصد موفقیتون از نظر من خیلی پایینه

خب حالا بپردازیم به مسائلی که باید در نظر بگیرید برای این هجرت بزرگ
1- به احتمال بسیار زیاد شش ماه اول مهاجرت رو گیج می زنی. تا بخوای جا بیفتی، فرهنگ جدید رو ببینی، خونه بگیری، تو محیط دانشگاهی قرار بگیری، ارتباط با سایر اقوام و اینکه بفهمی چقدر ما ایرانی ها ممکنه عقب افتاده و یا حتا جلو افتاده باشیم و خلاصه کلی قلمبه فرهنگی بیاد سراغت، کلا شش ماه تا یک سال بگذار برای اینکه قاط بزنی.

2- حداقل ده میلیون تومان پول برای 6 تا 8 ماه اول اقامت باید داشته باشی. طبیعتا هرچه کشور ارزون تری برید ممکنه بیشتر از این مدت دووم بیاورید. کمتر از ده میلیون داری از نظر من مهاجرت نکن. یادتون هم باشه وقتی میرید خارج دارید از جیب می خورید، پس این پول بعد از اون مدت تموم میشه. باید از همین الان فکر کنید اگر پولتون تموم شد چه باید بکنید؟ بلیط برگشت حتما داشته باشید.

3- زبان انگلیسی رو یاد بگیرید. باید بتونید صحبت کنید و حداقل منظورتون رو برسونید. اگر زبون انگلیسی بلد نباشید کلاتون پس معرکس.

4- تا اونجه که می تونید سابقه کاری داشته باشید. سابقه کاری که به تخصص شما کمک کنه. مثلا نه اینکه یه بار توی فروش کار کرده باشید، بعدش رفته باشید برنامه نویسی و نهایتا سر از فیلم سازی درآوردید. باید یک کار رو خوب بلد باشید. مثلا اگر برنامه نویس هستید باید واقعا تخصص داشته باشید. اینجا توی غرب آچار فرانسه نیاز ندارند. متخصص می خوان.

5- مدارک کامپیوتر اگر می تونید بگیرید ولی الزام نیست. شما می بایست در کارتون متخصص باشید. چنانچه یک آچار فرانسه باشید و تازه با خالی بندی و شانس برید مصاحبه، خیلی زود اونجا گندش درمیاد و کاسه چه کنم باید بگیرید دستتون. حالا اگر صد تا مدرک هم داشته باشید ولی نتونید جواب مصاحبه کننده رو بدید به نفع شما نخواهد بود.

6- کشور مقصدتون رو باید پیدا کنید و باید بدونید دقیقا چرا اونجا. مثلا آیا اروپا می خواید برید یا کشورهای آسیایی که ارزون تر هستند یا استرالیا و آمریکای شمالی؟ چرا؟ آیا برای تحصیل؟ برای کار؟ ویزای کار گرفتید؟ در هر صورت نیاز دارید برید از منابع مختلف متوجه بشید که کشور مورد نظر شما کجاست.

7- بعد از مشخص شدن مقصد باید ببینید که چطور میشه ویزا گرفت؟ دانشجویی؟ ویزای موقت بیزنس؟ ویزای کاری یک ساله یا هر امکاناتی که دولت مورد نظر میده...چقدر پروسه اش طول می کشه؟ یک ماه؟ شش ماه؟ یک سال؟ با اون ویزا چه حقی به شما داده میشه. مثلا بسیاری نمی دونن که در اکثر کشورهای دنیا دانشجویان لیسانس فقط 20 ساعت در هفته حق کار دارند بنابراین کار تمام وقت اونها غیر قانونی تلقی میشه و اگر اداره کار و یا مهاجرت بفهمه، احتمال دیپورت شما وجود داره.

8- اطلاع کامل از پیدا کردن خانه، شرایط کار در کشور مقصد، نحوه برخورد با ایرانی ها، و شغلهای مورد نیاز کشور مقصد. خوشبختانه از طریق اینترنت و با جستجو و ارتباط با وبلاگرها میشه یه سری اطلاعات خوب پیدا کرد.

9- صحبت کردن با خانواده و گرفتن پشتیبانی از خانواده. در ضمن خودتون رو هم باید آماده کنید که مثلا دو یا سه سال خانواده رو نبینید چون شراطی مالی یه فرد مهاجر به هیچ وجه معلوم نیست و ممکنه در یه برهه زمانی مجبور باشید دوری رو تحمل کنید. این خیلی برای ما ایرانی های عاطفی مهمه.

10 - یک لیست از مثبتهای زندگیتون و یک لیست از خواسته هایی که فکر می کنید در خارج از کشور به دست میاورید بنویسید و بایگانی کنید. مهاجرت یعنی قربانی کردن، شما یه سری موارد رو از دست میدید و جاش قراره یه سری امتیازات به دست بیاورید. اما یادتون باشه حتا آدم پوست کلفتی هم مثل من که همیشه کله ام بوی قرمه سبزی میداد الان متوجه شده که چه قربانی های بزرگی داده و شاید بهتر می بود در بعضی موارد این کار رو نمی کردم.

خب. امیدوارم که این 10 نکته بهتون کمک کنه که خوب مهاجرت کنید. برای پروژه مهاجرت یک بازه زمانی یک سال تا دو سال رو بگذارید. اگر خیلی فرز باشید همون یک سال ولی خب ممکنه همه چیز خوب پیش نره و بیشتر طول بکشه. باید صبور باشید و سمج. در ضمن من در مصاحبه ای که پارسال با هفته نامه فارغ التحصیلان داشتم یه سری نکات دیگر رو برای پیدا کردن کار در خارج گفته ام. اگر در گوگل جستجو کنید حتما پیداش می کنید. اونها هم در حد طلا ارزش دارند :)

برگزاری همایش در ایران - تابستان 88

2009-05-30T12:51:00.006+02:00

کنفرانس هایی که در نظر دارم در تابستان امسال برگزار کنم به شرح زیر است:

1- اگر بشود یک کنفرانس دو ساعته در تهران. موضوع کنفرانس" شبکه های اجتماعی و نقش آنها در شرکتهای نوپا".
2- برگزاری کنفرانس در شهرهای اصفهان، شیراز، تبریز. برای کنفرانس ها در شهرستان 2 تا عنوان وجود داره. یکی "از ایده تا اجرا" که راجع به مراحل کارآفرینی صحبت میشه و دیگری " شبکه های اجتماعی و نقش آنها در شرکتهای نوپا". حال اینکه بتونیم یکی یا هر دوی این کنفرانس ها رو برگزار کنیم دیگه بستگی داره که سالن پیدا بشه یا نه. زمان هم هر کدام 2 ساعت هست.

3- سالن باید رایگان در اختیار ما قرار بگیره چون خود کنفرانسها هم رایگان هستند.
4- ظرفیت سالن نباید کمتر از 150 نفر باشه. بهترین حالت بین 250 نفر تا 300 نفر.
5- زمان احتمالی کنفرانس ها برای تهران اگر بشود شنبه بیست تیرماه. زمان احتمالی کنفرانس ها برای شهرستان هفته آخر تیرماه. اما یادتون باشه زمان اصلا اصلا مهم نیست. مهم اینه که سالن رو در اختیار ما بخوان قرار بدن. بقیه اش حل میشه.

انجمن های عملی دانشگاه و سالنهای آمفی تئائر دپارتمان ها، اتاق بازرگانی و فرهنگسراها می تونن چند نمونه برای رایزنی و گرفتن سالن باشند. چنانچه علاقه مند به همکاری هستید، لطفا به من ایمیل بزنید. امیدوارم مانند سری قبل بتونیم همایش ها رو برگزار کنیم.